VERDRIET VAN KORTRIJK VERHUISD !

'Het Verdriet van Kortrijk'

is verhuisd naar :


http://www.verdrietvankortrijk.be/


nog meer dolle verhalen, Kortrijkse geruchten en waargebeurde verzinsels !

TINE EN PEPE

Tine van 'Den Boulevard' op onze praatstoel.

Een meeslepend diepte-interview.

Tine (in de volksmond Tine Tunnel) is de keukenprinses van Den Boulevaard, de eerste en laatste Kortrijkse rook-en neukloze kroeg aan de Noordboulevard. Maar Tine is veel meer dan een gewillige meewerkende kasteleines met opperkastelein Pepe, berucht om zijn aparte Irish coffee uit de automaat. Tine is ook een freakachtige zondagsfotografe en nachtkroegfilosofe en zij startte onlangs de Boulevaard-internetgazette, een persoonlijke poging tot bloggen die zijn gelijke niet kent te Kortrijk.

Enkele jaren geleden begon Tine ook al te bloggen, te dichten en te fotograferen samen met de buitenissige Kortrijkse dichteres en musicologe Inge D. evenzeer een uitzonderlijk artistiek talent. Wij verwijzen hierbij naar het legendarisch diepte-interview met Inge op deze blog hetwelk in de Kortrijkse happy few kringen nogal veel stof deed opwaaien en Inge’s loslippigheid haar ei zo na een uitzichtloze depressie bezorgde.

VvK : Uw favoriete zitje is een stoel ?

Tine : Ik zit graag aan tafel. Liefst zonder mijn man maar met Het Kortrijks Handelsblad, de notulen van de gemeenteraadszittingen, de erotische liefdesbrieven van Mijnheerke Frans, de Medische Winkler Prins, fotoboeken van op de nudistenplage van Cap D’Agde, de Flair en het Grote Werkplaats Handboek voor de Vespa Piaggio Ciao. En een aparte Irish Coffee uit de automaat, de grote specialiteit van Pepe, mijn echtgenoot. Op deze stoel ben ik even thuis, niettegenstaande het hier een rook-en voosloze Kneipe is. Als ik gesloten ben, wordt hier gebabbeld, gegeten, liefgekoosd, genoten van urenlange stiltes tussen mijn man en ik maar nooit gekippenhokt. Stilte voor de storm.

VvK : U bent een verdienstelijke zondagsfotografe ?

Tine : Inderdaad, een passie. Ik ben verzot op fotootjes die ikzelf graag maak. Ik kan uren in fotoboeken kijken of lezen. Samen met de dichteres Inge, mijn trouwe vriendin, maakten we veel fotogenieke studiereizen naar Praag, Toscane en Sicilië. Daar leerde we de vurige Roberto Barbierolavelli kennen bij wie we onvergetelijke witte nachten beleefden in zijn Dark Room of zijn Doka op Sicilië. Roberto is niet zomaar een man. Hij kan veel aan en meermaals, opnieuw en opnieuw en zo teder. Aaaah Roberto. Incroyabele Roberto. Inge geraakte er nooit meer van los. Maar Pepe mijn man, hielp me uit het moeras van de duivelse lichamelijke slavernij. Mijn man is een ware asceet die zich het liefst met mij ontspant door aan dit tafeltje een partij patience te spelen. En urenlang met dit geweldig spel doorbrengen, maar hij wordt wel humeurig als de kaarten niet willen gehoorzamen naar de wensen van zijn geest. Ik trap het dan eventjes af, loop dan helemaal alleen rond in de straten van Kortrijk, bezoek het museum, neem fotootjes, en slenter door het Kunsteneiland van Buda. Dat geeft mij een extra kick. Maar nooit met een flits.

VvK : U bent sedert enkele weken begonnen met een blog !?

Tine : Ja, omdat ik vond dat mijn webstek te statisch evolueerde. Nu word ik een volbloed blogger en ik wil uw VvK evenaren, voorwaar geen kleine uitdaging. Maar ik wil zacht zijn, kunstzinnig en niemand voor het hoofd stoten. Vers van de pers. Ik kreeg veel respons, zelfs huwelijksaanzoeken. Ik werd ook belaagd door een heer in de midden leeftijd die altijd een pijp rookt en die mij vroeg wanneer we samen de Rijn zouden gaan bekijken. Echt waar. Dit aanzoek charmeerde mij danig en ik hoopte stiekem dat het een eeuwigheid zou blijven duren. Daar bij de Rijn en die grote stad met twee hoge torens. Ik ben er zeker van dat dit de beste manier is om jezelf in de kijker te plaatsen, ook mijn man kan er niet meer onderuit…hij moet me af en toe leren loslaten, de wijde wereld laten intrekken met Roberto, met Mijnheerke Frans of met de mysterieuze man met de pijp. Ik hoop ook dat veel vrijbuiters mijn bloggazette, mijn sprookjesland, binnenkijken en opleuken met vrijmoedige schrijfsels een aanzoeken om naar de Rijn en de Dom van Keulen te gaan kijken.

VvK : Hoe belangrijk is koken en eten, of u aan de eeuwenoude daad over te geven ?

Tine : Kijk man wat het eerste betreft, ik kokkerel en eet graag, maar ik verafschuw opgewarmde kost of de belachelijke brasseriekeuken. Een opwarmmaaltijd van de Bon Marché of aan tafel zitten joelen, met stokskes en met Mijnheerke F. in zijn genotskeuken, warme chocomelk slurpen, een ijsje, of een biefstuk met slagroom, het kan allemaal. Een ordinaire dagschotel in een restootje kan mij ook smaken in het goede gezelschap liefst zonder Pepe mijn man, een gewezen zeerover die zich geüpgrated heeft tot een ongelooflijke asceet. Pepe rookt en drinkt niet meer, eet alleen nog zuinig vegetarisch, boefent sinds twee jaar Yin-Yan, neemt groene modderbaden, mesotherapie en Hot Chocolate Massage bij Marijntje van Cityzen en beoefent de bijslaap met ofwel Ogino-Klaus, zij het met een Pearl-index van 10-20, of met een buigzame ring met een rubberen koepeltje of heel soms de lastige Mirena-truuk. Is hij zot geworden ? Tenslotte trad hij toe tot de Orde van de Scheermesjes. Mijn man gaat daarin heel ver, diepzinnig, super ascetisch en hij gedraagt zich heel bizar. Wat de geslachtelijke handelingen betreffen, het kezen of van bil gaan, hebben mijn man en ik hierover een fijne gentlemen’s agreement gesloten. Gezien zijn onnavolgbare onthechting en onthoudingen moet ik noodgedwongen mijn weg zoeken in vreemde kamers en dat lukt mij goed gezien de sierlijkheid van mijn verschijning, mijn onweerstaanbaar silhouet wanneer ik ’s nachts als een roofkip heetbloedig en vrijlustig rondscharrel onder de platanen van het Noordboulevard. Daar loop ik dan het onvermijdelijke, laveloze Mijnheerke tegen het lijf.
Over het Mijnheerke zou ik urenlang kunnen uitweiden maar opgepast voor openbare zedenschennis op uw blog. Ik wil wel kwijt dat de aanzoeken voor Carboneras niet te tellen zijn en éénmaal, slechts één keer liet ik mij gaan. De overig keren beperkte ik de trip tot Blankenberge, de Hoge Blekker van Koksijde en de naaktduinen van Bredene met picknick en frigobox. Heel gezellig en Mijnheerke kon zijn blik nooit afwenden wanneer ik uit de kleren ging en het badpak van mijn grootmoe aantrok. Het waren verrukkelijke dagen met Mijnheerke aan zee zonder gewip of gedoe, niet te veel toestanden en onmogelijke kombinaties zoals cunnilingus travestitus met chocopasta en Oostendse scharretjes of iets dergelijks. Heel gemoedelijk. Mijnheerke Frans is God, beweren ze. Hij kan waarlijk toveren. Ik beaam.

VvK : Waarom ‘open tafel’ bij jullie ?

Tine : Je bedoelt open tafel in Den Boulevaard ? Ik vind rond de tafel zitten met vrienden en mijn man Pepe en mijn schoonmoeder gewoon heel gezellig. De toffe sfeer, de praatjes, het geroddelroddel, het geweeklaag, het lachen met de andere kroegbazen, met Clo-Clo en zijn lederen grijns, met Rita La Blonde, verder het gekissebis, het heimelijk gescharrel en gepotel onder tafel, de huilbuien, een mooi gedekte tafel, de voorbereidingen tot het eindspel, het uitnodigen van vreemde vogels, krasse knarren en potige kerels en dan afwachten, zien, hopen en van hen genieten…Ik hou enorm van gastvrijheid. Ik beviel plotsklaps van het idee om eens in de maand een vreemde-mannen tafel te organiseren. Het moet namelijk ook voor mezelf gezellig en leuk blijven, er mogen wilde verwachtingen gecreëerd worden. Ik doe het tenslotte op mijn vrije dag. Mijn man en ik, we eten mee met onze gasten, de vreemde mannen, stuk voor stuk stoere manskerels uit de metsers-en truckerswereld. Kerels die niet terugdeinzen voor de duivelse lusten van een vrouw, ver over haar meridiaan. De bedoeling is samen aan één tafel zitten en na veel spijs en drank tikkertje te spelen op en onder tafel. Tegen die tijd ligt mijn man al lang in coma. Gezellig. Je neemt het erbij dat je geen van die bokken kent. Zoals dat ik op reis ben en aan een table d’hôtes bij de heer des huizes aanschurk. Dat kan reuze meevallen en misschien mislukt het wel een keer als wanneer je betrapt wordt door vrouw des huizes. Je weet niet op voorhand hoe het zal uitdraaien of welk zootje ongeregeld aan je komt frunikken, maar een beetje spanning dat mag toch hé? Meestal valt het reuze mee en desnoods wordt er een tussenoplossing gevonden wanneer blijkt dat de driftige kerels doodgewoon zijn opgebruikt of wanneer ze overmand geraken door liefdesverdriet of te lelijk voor mijn exclusieve tafel. Er wordt dan rap een nieuw jachtterrein gevonden : de gastentafel van ’t Vliegend Peird waar het mannenslachtofferdom onuitputtelijk en internationaal is. Maar ik geef toe : een vrouw als ik, de meridiaan ver voorbij, heeft een absolute voorkeur voor mooie jongens waarmee ze bij haar vriendinnen mateloos kan opscheppen. Wat er ook van zij : ik zorg ervoor dat het eten super lekker is, ik serveer klasse wijn en de sfeer komt dan wel vanzelf.

VvK : Waarmee kun je je best ontspannen ?

Tine : Kijk mijn beste, ik laat me het liefst eens ferm en langdurig verwennen tijdens een intimistische strandwandeling op het prachtig breed strand aan de Opaalkust te Bray-Dunes of in de naaktduinen van Bredene of af en toe eens op de Hoge Blekker. Liefhebbers weten wel waarom. Natuurlijk is gepast gezelschap van belang, maar niet mijn man Pepe die het liever klaarspeelt in een gehuurde stacaravanne in Houffalize. Een enkele keer deed ik het met Mijnheerke F. wat faliekant afliep. Het Mijnheerke vertoonde verschijnselen van hoogtevrees op de Hoge Blekker wat hem kompleet lichamelijk en geestelijk verlamde en tot een wederzijdse depressie leidde. Daarentegen verliep ons weekverblijf, zo’n jaar of zes geleden, in zijn legendarisch Andalousisch liefdesnestje in het Eldorado van Carboneras zonder horten of stoten. Ik weet nog altijd niet waarom maar Andalousië heeft een zalig effekt op mij en op mijn lichamelijk functioneren. Alles marcheert daar veel beter, ook op mijn leeftijd over de meridiaan. Het ver kunnen kijken, de bloedhete zon, de kleuren, de geuren, de mistral, het staalblauwe zwerk, geen afleiding van niks en het charmante gezelschap van een ontspannen Mijnheerke F. met zijn nooit ophoudende rebelse woordenkramerij en onweerstaanbare sirenengezangen, zijn zoete en kurieuze handelingen en genotsvolle strelingen, zijn geslachtelijke perversies, zijn onsteplbare drang naar voyeurisme waarop geen ordinaire daden volgen, in één woord : de ultieme droom voor elke niet uitgebluste vrouw over haar meridiaan. Wanner hij halfdronken is zet Mijnheeke dolgraag de boel op stelten met zijn waanzinnig gepreek over de omverwerping van het kapitalisme en de sociale revolutie die er nooit gekomen is. Dit alles duld ik met graagte, overtuigd als ik ben van de onschadelijkheid van zijn gedachten.
Het is moeilijk iemand te beminnen die men niet kent maar dat is niet het geval met Mijnheerke Frans. Laat hij zich dan zo moeilijk kennen ? Ach, voor mij is hij een glazen huis, ik ken hem al een kwarteeuw, en hoe !

VvK :Wat is je favoriete kost en waar ga je zelf liefst eten ?

Tine : Ik eet heel graag dikke vettige frieten, gebakken in puur ossewit, halfzacht met eigen mayonaise en een grote pot Jumbo’s, liefst in 'de Stad Kortrijk' te Oostende - de naam van de zaak is hilarisch - waar Reneetje de plak zwaait. Ook ’t Hof van Cleve spreekt me aan. Ik wacht al jaren op een uitnodiging maar wie zal dat betalen ? Pepe zit liever wekelijks zijn tanden stuk te bijten op de frikandellen van Bossuwé.

VvK : Wat ergert je het meest ?

Tine : Ik probeer mij nooit te ergeren. Maar toch : ik verfoei torenhoge slaatjes op te hard gebakken toast. Of nog : eindeloze natuurwandelingen met de rugzak, Nordic walking, logeren met mijn man Pepe in goedkope hostals, low-budget toestanden, dagenlange trekkings over berg en dal, slapen tussen de schorpioenen bij het woestijnvolk of in Touaregtentjes, dagenlang op kamelen zitten, geforceerde kennismakingen met halfwilde inboorlingen, zondagnamiddags fietsen met mijn man op een tandem langs de Schelde, nachten lang luisteren naar de dronkemans geruchten in onze bruine kroeg, garnituren waar je de tanden op stuk bijt of selder snijden zonder dat de helft op je schoot of op je witte bloes terecht komt enzovoort, enzoverder; ach zwijg er mij over.

VvK : Tot slot, heb je nog een wens ?

Tine : Wel, euh… kijk mon cher, mijn kaartlegger Marcelino voorspelde mij het volgende : dankzij mijn nieuwe blog zal er binnenkort een nieuwe wereld voor mij opengaan. Er zal iets boeiend gebeuren in mijn leven. Een nieuwe wending, weg uit de sleur van Den Boulevaard en ver weg vaan mijn man. Er zal een antwoord komen op al mijn levensvragen. Ik zal het geld niet langer als rijkdom aanzien. Een grote fout in mijn karakter. Mijn overmoed waarmee ik tot nu toe al te snel een boezemvriend zoals Mijnheerke F. een hartstochtelijke liefde bekende, zal verdwijnen als sneeuw voor de zon. Ik zal niet langer hartstocht bij Jan en Alleman opwekken of geteisterd worden door verschrikkelijke twijfels wat mijn levenslot aanzienlijk zal verlichten. Stijf staan van sukses zal niet meer hoeven en zeker niet het najagen van eeuwige vriendschap of verschroeiende liefde. Ik zal geen man meer kunnen haten die ik nog nooit bezat. Vleiers die zich staande houden door mijn man belachelijk te maken zullen meedogenloos de deur gewezen worden. Mijn vriendschap zal zich voortaan beperken tot oprechte intimiteit met mijn hartsvriendin, de dichteres en musicologe Inge die ik al van in onze kinderjaren aanbid, een intimiteit die door geen enkele jaloezie zal bedorven worden.
Ik dank Marcelino voor dit geweldig inzicht in mijn glorieuze toekomst zonder Pepe, mijn man.

VvK : Heb je een motto ?

Tine : Natuurlijk man : ‘Novus amor veterem compellit abire’

VvK : Nieuwe liefde verjaagt oude ?

Tine : Zo is dat te Kortrijk.

NUTTELOZE INWIJDING

Inwijding der nutteloosheid of nutteloosheid der inwijding !!!

Nog niet veel meegemaakt, doch op een hoek aan de Veemarkt (niet bij Kristel) was het van dat. Het begon nochtans veelbelovend, altijd fees', altijd leute, altijd ambiance... Thema-avonden, travestie-nachten en al dat soort gezelligheden. Er werd gezegd dat Barchtje (ex-Valentino, ex-Diva's) de zaak op de hoek van de veemarkt openhield, en de man heeft een reputatie hoog te houden. Dat móest dus helemaal in orde zijn, dacht ik. Edoch, ons aller Bacchus had mij blijkbaar in de steek gelaten want binnen wachtte mij, in plaats van koude pinten, een koude douche. En dat wil ik enkel maar 's anderendaags. Ik werd allerminst vriendelijk ontvangen, misschien omdat er enkele "meubelen" van "'t Filosoofke" mee waren, maar wat dan nog? En van Barchtje was er al helemaal geen sprake. Na heel wat pinten ben ik nog steeds vriendelijk en beleefd, ik zie dus absoluut niet in waarom ik op een dergelijke manier ontvangen werd.
Bij het buitentreden voelde ik een hand op mijn schouder, niet de hand van Alfie Skoorfoeters, maar die van ons aller Bacchus. Hij nam me mee naar betere oorden.

Een nutteloze inwijding dus, en uit protest weiger ik de naam van de zaak te noemen.

Adelbert, kunstenaar/nachtburgemeester
Tel. + 32 (0)473 801 496
mailto:Adelberto@telenet.be

AZ GROENINGE IN DE PUREE

Opening AZ Groeninge-ziekenhuis op de lange baan geschoven !

Het nieuwe ziekenhuis AZ Groeninge zal niet opengaan op 1 april 2009, zoals gepland.

Dit wordt voor onbepaalde tijd uitgesteld : de nodige vergunningen zijn namelijk nog niet binnen. En er zijn problemen met het grote Integratie NieuwKunst projekt van Gery Van Tendeloo, Marie-Dominique De Jaegere en Jantje Deleu. De uitverkoren exotische artiesten hebben namelijk hun prijzen drastisch verhoogd, aangepast aan de Kortrijkse geplogendheden, de daling van de koopkracht, de brandstofprijzen en aan de stijgende voedselprijzen en de inflatie van de steekpenningen. Het budget van 130.000.000 (oude) BF volstaat niet meer. Men verwacht het drievoudige.

Ook kunnen de parkeertoren van 2.000 wagens en de euthanasiecellen voor 112 dodingen per dag niet gebouwd worden op de plaatsen die voorzien zijn. Er moeten hiervoor nu weer studies gemaakt worden en een nieuw dossier worden opgemaakt. Het uitstel is zeker voor 40 maanden.

Wat nu Steffy en Mine ?

OVERAL KUNS'

Persmededeling :

OVERAL KUNST

Een artistiek wandelparcours door de stad Expo ‘58 blijft fascineren, ook na 50 jaar. Vooruitgang ging hand in hand met humanisme, vrome intenties en ronkende verklaringen. De verwondering was totaal. Was het meer dan alleen maar schone schijn? De stad Kortrijk vroeg aan hedendaagse kunstenaars om Expo '58 te bekijken vanuit een eigentijds perspectief. Ze laten zich inspireren door de ideeën, de stijl of de architectuur, of benaderen de boodschap en de tijdsgeest van 1958 met een kritische blik.

Paul Van Rafelghem was als kunstenaar aanwezig op Expo ’58. Hij maakt de link met de wereldtentoonstelling van Zaragoza 2008 die in het teken staat van “water”. Met “De aquatheek” wil hij een stukje van Expo 08 naar Kortrijk brengen.

Leopoldine Roux zorgt in de stad voor een efemere ingreep met bovennatuurlijke allures. Het water van de Kortrijkse fonteinen wordt gekleurd in een betoverend magenta. Aan de buitenkant van de Benedengalerie (Cultuurcentrul) brengt ze een substantie aan. Het lijkt alsof de scheikundige vloeistof de ruimte vult en over de randen stroomt.

Lucas Coeman raakt op de Expo gefascineerd door de Pijl van de Burgerlijke Bouwkunde. Hij vraagt zich af hoe die bekisting er nu zou uitzien en stelt één segment opnieuw samen.

Klaus Verscheure reconstrueert een typische tijdschriftcover van toen, met gebruik van de meest geavanceerde technieken. Het verfilmde proces levert een boeiend en verrassend verhaal op.

Carlo Herpoel maakt glazen bollen uit honderden gerecupereerde brilglazen. Ze staan symbool voor het wereldbeeld gezien door de blik van toen en van nu.

In de stadstuin achter hotel Messeyne komt een installatie van licht- en kleurarmaturen in de vorm van expopaviljoenen, een creatie van Adelbert. Dezelfde kunstenaar ontwierp een compositie in blauw, geel en grijs op de gevel van het kaartershuisje op het Plein. In de stationshal plaatst hij een Anatomium, een organische, omgekeerde versie van het Atomium.

Stefanie Coeman werd getroffen door het beeld van de expobezoeker die zijn meegebrachte boterhammen opeet. Zij creëert een gebogen ster als symbool voor de hausse die we sindsdien meemaakten.

Clotilde Lafont-König, uit onze zusterstad Bad Godesberg, vertaalt het thema van de vrede in de Japanse legende van de duizend vogels van gevouwen papier.

In een serie van negen schilderijen toont Nathalie Vanheule een schijnbaar naïef positief wereldbeeld, waarachter een onuitgesproken wreedheid schuilt.

Making the skies move, is een multimediaal werk annex performance van Petra Sandra Vermeersch. In drie bewegingen - een fotoreeks, een video en een live performance - maakt de ‘harde’ wetenschap à la Expo ’58, die alles wou beheersen en voorspellen, plaats voor een lichtere en zachtere omgang met de wereld.

De werken zijn zoveel mogelijk geïntegreerd in de openbare ruimte of op verrassende locaties, waardoor voor de bezoeker een laagdrempelig ontdekkingsparcours ontstaat. Een handige folder wijst de weg.

OFF PROGRAMMA :

Performance Petra Sandra (Pé) Vermeersch Studio Radical Hearts,
Koning Leopold I straat 12 :
14 juni : van 16 tot 18 uur doorlopend
15 juni : van 16 tot 18 uur doorlopend
5 juli : van 16 uur tot 18 uur doorlopend
12 juli : om 22, 24 en 02 uur

Kortrijk Congé :
Ter gelegenheid van het nachtelijk artistiek evenement ‘Kortrijk Congé’ in de nacht van 12 op 13 juli, is het kunstparcours toegankelijk van 22 tot 02 uur. Gratis bussen brengen het publiek van het festivalpark Blauwe Poort naar het centrum en terug, onder begeleiding van een gids (22, 24 en 02 uur).

Reservatie ter plaatse aan de balie of vooraf in het Erfgoedhuis. Workshop Origami voor kinderen De kunstenares Clotilde Lafont-König leert kinderen figuurtjes vouwen met papier. In het kader van Kortrijk Congé, op 12 juli van 19 tot 20.30 uur in het park Blauwe Poort. Gratis tickets ter plaatse te reserveren aan de festivalbalie, vanaf 18 uur.
Inschrijven voor het volledige kinderprogramma (workshop, maaltijd, voorstelling): vooraf via de cultuurwinkel (056 23 98 55).

PRAKTISCH

Alle installaties zijn gratis te bezichtigen van 14 juni tot en met 13 juli. De binnenlocaties zijn open van 14 tot 17 uur, andere doorlopend toegankelijk.

Start, info en ontmoetingspunt: Erfgoedhuis, Onze-Lieve-Vrouwestraat 45 056 27 74 24 expo58@kortrijk.be www.erfgoedcelkortrijk.be

Overal Kunst Expo 58/08 is een initiatief van de Erfgoedcel en de Cel Tentoonstellingen van de Stad Kortrijk, met dank aan de directies Leefmilieu, Mobiliteit en Infrastructuur, Facility, dienst Evenementen, Cultuurcentrum, OCMW Kortrijk, NMBS Holding, vzw Buda, Buda Kunstencentrum. Een project in het kader van het cultuurbeleidsplan Kortrijk In het kader van Expo '58. Back to the Future, een initiatief van de Vlaamse erfgoedcellen en ondersteund door FARO, Vlaams steunpunt voor cultureel erfgoed vzw. www.expo58.eu

Bernard Pauwels
bernard.pauwels@kortrijk.be
Organisatie: Erfgoedcel Kortrijk, Onze-Lieve-Vrouwestraat 45 Kortrijk,
Telefoon: 056 27 74 24

DIDI & KOKO

Het hoekje van de nachtburgemeester

Bericht aan de niet-uitgaande individuen in de maatschappij :

"Met Didi en Koko op stap."

Het was op de Sinxenfeesten en zoals elk jaar kom je dan weer iedereen tegen die je moet tegenkomen. Zo ook een ouwe vriend van mij en inmiddels was het weer bijna een jaar geleden. De man is getrouwd met een Chinees madamke dat al behoorlijk Nederlands spreekt, wat van veel Walenkoppen niet kan gezegd worden als ze al zouden willen. In een gesprek met haar kwam ik te weten dat "grote broer" in het Chinees "koko" is en "kleine broer" "didi". Daar..., wie zegt dat uitgaan niet leerrijk is kent er niets van !!! Leve de uitgaanders, weg met het sluitingsuur!

"Den Bras, zeker en vas..."

Op die zelfde Sinxenfeesten nog naar "Den Bras" geweest waar een optreden gepland was van een of andere kloon van Joe Dassin. Naar verluidt is hij afkomstig van de binnenste ring van Saturnus waar het blijkbaar vol loopt met klonen van Joe Dassin in tegenstelling tot de buitenste ring waar het overigens vol loopt met klonen van Claude van "Petit Paris". De Joe Dassin-kloon kwijtte zich echter goed van zijn taak, maar wat hij niet verwacht had was dat alle aanwezigen het lied "salut les amoureux" meezongen in de vorm van "'t is weer voorbij die mooie zomer" en "'t kleine café aan de haven" meekweelden in het Nederlands, terwijl hij het in het Frans zong, wat soms voor hilarische situaties zorgde. Er werden foto's genomen van mij samen met de Joe Dassin-kloon, helaas ben ik ze kwijtgespeeld. Maar kom, tot in het einde der dagen zal deze avond in het collectieve geheugen gegrift blijven staan. Bedankt aan "Den Bras" en doe er nog maar eens tien jaar bij!!!

Sinxen, een feest om te koesteren.

Adelbert, kunstenaar/nachtburgemeester
Tel. + 32 (0)473 801 496
Adelberto@telenet.be

CAFE 'PANNEFABRIEK'

Het hoekje van de nachtburgemeester

"it's not unusual to be loved by anyone..."

Verscholen achter de restanten van de Luipaardbrug en de ruïnes van de pannenfabriek, velen denken dat daar reeds Zwevegem of Harelbeke begint, kan een klein cafeetje ontwaard worden. Midden in de reke tussen andere rijwoningen met een insigne van Bockor en het luistert naar de naam "Pannefabriek". Lang geleden dat ik er nog geweest was en dus tijd om nog eens binnen te piepen en dan maar meteen in te wijden. Klein, gezellig en rommelig is de eerste indruk als men binnentreedt. Het kleine toogje achteraan de gelagzaal is zelfs niet voorzien van een tapinstallatie. Niettegenstaande hebben ze er waarschijnlijk de koudste Exports van 't stad. Brigitt'je, de waardin die de teugels en de flessenopener stevig in de handen houdt, is een gezellig rond blondje van in de dertig waarmee ik graag eens een avondje zou mee uit stappen gaan. Het zit er vol mensen die snel nog een paar pilsjes willen na het werk en dan vlug naar huis. Onder hen zijn er zowel arbeiders als ingenieurs en zo heb ik het graag, een leuk allegaartje waarmee je meteen in het gesprek opgenomen wordt en nu dus ook kunstenaars in de groep. Als decoratie hangen er gerookte lookstrengen aan de muur en de hond des huizes had net gejongd. Na een pint of tien begint iedereen mee te zingen met de klassiekers, van Tom Jones en Elvis, die uit de luidsprekers komen, Ragio Nostalgie. De welpjes van de hond des huizes worden rondgedeeld en grote meneren zijn er aan het dansen met een welpje op de schouder. Aandoenlijk om zien en zo denkt er ook de hond des huizes over, aan zijn onbegrijpende blik te zien. Ziedaar, al wie thuis blijft maakt zulke dingen niet mee. Algauw werd het 21u30 en dan houdt Brigitt'je er mee op. Allen naar huis! De hond in zijn nest en de deur dicht.

Alle dagen open behalve zondag en zaterdagavond.

Adelbert, kunstenaar/nachtburgemeester
Tel. + 32 (0)473 801 496
Adelberto@telenet.be

SVQM

Naar analogie met het Romeinse SPQR (SENATVS POPULESQVE ROMANUS) heeft Senator Q, bij Tattoo Mike op de Vlasmarkt, een tatoeëring laten plaatsen op zijn torso met de letters SVQM. Hij zou het ook in zijn wapenschild laten voeren en in de hoofding van zijn brieven laten plaatsen.

SVQM staat voor : SENATORE VINCENTIUS QUIQUENBORNIUS MECENAS.

Want hij heeft zich tot doel gesteld om, in tegenstelling tot burgemeester Steffy, mecenas te worden van alle Kortrijkse kunstenaars. Daarvoor heeft hij zich voorgenomen om zijn kabinet in Brussel op te vrolijken met werken van Kortrijkse kunstenaars. Van mij heeft hij er al een stuk of vijf gekocht die eerstdaags moeten geleverd worden en hij heeft nog een plafondschildering besteld voor in de nabije toekomst. Die plafondschildering, te vergelijken met die in de Sixtijnse Kapel in Rome, moet het verloop van zijn leven uitbeelden, te beginnen bij de geboorte, over zijn jeugd en snelle politieke carrière, om te eindigen bij zijn aanstelling als eerste President-Generaal van de Onafhankelijke Republiek der Zuidelijke Nederlanden, en tenslotte zijn alom betreurde afsterven als redder des Vaderlands. Ik heb al een ruwe schets klaarliggen.

Bij deze worden dus alle Kortrijkse kunstenaars opgeroepen om zich aan te dienen bij Senator Q. Let wel, onder Kortrijkse kunstenaars wordt verstaan: zij die als kunstenaar actief zijn, geboren en/of getogen zijn in K. of wonen en/of werken in K. Zij die aan voornoemde voorwaarden voldoen sturen hun Curriculum Vitae en foto's van recente werken naar: Vincent Van Quickenborne, Brederodestraat 9 - 1000 Brussel of info@ministerQ.be.

Men zegge het voort !

Q., een man om te knuffelen.

Adelbert, kunstenaar/nachtburgemeester
Tel. + 32 (0)473 801 496

Adelberto@telenet.be

'T VLIEGEND PEIRD ONTDEKT !

Martine's hoekje

Eindelijk heb ik het gevonden !

Tientallen keren ben ik al de Pottelberg op en af gereden op zoek naar "'t Vliegend Peerd" doch steeds zonder succes. Wist ik veel dat je er een klein weggetje moest inslaan. Bovendien bleek de tent gesloten toen ik daar langs kwam. Kan iemand mij de openingsuren vertellen?

Ik brand van verlangen om er eens binnen te stappen.

Martine.

Ma chère Martine, 't Peird is open vanaf de avondschemering tot het ochtendgloren, maar trek een bivakmuts aan zoniet loop je gevaar op een groot malheur. Stefaan en Vetje waken...

KORTRIJKSE NACHTWINKELS DOODGEKNEPEN

Geen verbod op verkoop sterke dranken in nachtwinkels ?!

Hoera, er komt dan toch geen verbod op de verkoop van sterke drank in nachtwinkels in Kortrijk tussen 23 uur en 8 uur vanaf de zomer.
Maar de nachtwinkels zullen om 02 uur de deuren moeten sluiten en er komen nieuwe regels, vergunningen, kontroles, attesten, bekwaamheidsbewijzen, alcoholmeters, geur-en geluidsmeters, geboden, verboden, enzovoort, enzoverder.

De uitbaters van de nachtwinkels reageren woest en ontgoocheld maar de complicerende Steffy-vrienden van Unizo (Scherpereel, Matton en Cie) zijn in hun nopjes met de mossel noch vis beslissing. De gepeste nachtwinkelbazen zijn toch maar Pakistani, Indiërs, Iraniërs, Kazakken, Mongolen, Turken, Oezbeken, Turkmenistanen of Kirgiziërs. Steffy en zijn Unizo maatjes liggen van veel dingen wakker maar niet van deze vreemde luizen uit verre buitenlanden. Eigen kleine commerçanten eerst.

Te Kortrijk wordt de verkoop van sterke dranken in de nachtwinkels niet aan banden gelegd, nee, nee, er is een andere, veel betere methode : de nachtwinkels worden gewoon afgeschaft. En vervangen door avondwinkels.

Alleen Kortrijkse politiekers kunnen op zulk pienter idee komen.

Waar zit Kameleon Vincent Van Quickenborne ?

Dat is Kortrijk.

MEESTERDICHTERS

Hoekje van Thierry Deleu

Meesterdichter,

Het eerste jaarboek van ons internationaal dichtersgenootschap "De 50 Meesterdichters van de Lage Landen bij de zee" staat op het getouw en is in de uitvoeringsfase beland. Het boek zal worden voorgesteld op het gemeentehuis van Koksijde begin december. Je krijgt uiteraard een uitnodiging.Vooraf ontvang je ook een verzoek tot aankoop van 3 exemplaren als gevolg van een afspraak die deel uitmaakt van je lidmaatschap. Nog even geduld dus.

Dit korte bericht wordt verstuurd om ongeduldige collega's tegemoet te komen en om de pers nu al op de hoogte te brengen van enkele beschikbare gegevens:

Titel: Hoe de dichter zich een weg geselt tegen wind.

Toelichting:

De Meesterdichters zijn alfabetisch gerangschikt. Achteraan het jaarboek komt een korte biografie van elke dichter. Dit jaarboek is geen klassieke bloemlezing rond een thema of in het zog van een school, een stroming of een beweging.
De Meesterdichters hebben afstand gedaan van hun auteursrecht voor het geselecteerde gedicht. Deze overeenkomst geldt enkel dit jaarboek en dit gedicht. Het geselecteerde gedicht kan overal elders worden gepubliceerd waarbij de dichter zijn auteursrecht behoudt.
Het jaarboek 2007-2008 krijgt om de twee jaar een nieuwe editie (met nieuwe gedichten). Slechts bij overlijden, ontslag of klacht wordt een Meesterdichter vervangen. Een wachtlijst wordt bijgehouden.

Omslag en lay-out: Peter Deleu
Cartoons: HD
Uitgever: Razor's Edge Editions Gent

Ik hoop jou hiermee van dienst te zijn geweest.

Groetjes,

Thierry Deleu,
voorzitter

ERIC EN ZIJN IMMERSIE

Een verhelderend bericht van Eric Joris viel vannacht in onze e-postbus :

Eric Joris, een vent die in videobrillen, tuinslangen en computergames doet en Engels wauwelt, die zich toch zo graag interessant maakt en die aan pathologische eigenwaan lijdt, beweert dat er in de Buda ballentent te Kortrijk een nieuw kultureel paradigma in wording is en dat de aandacht voor actieve publiekswerking nog niet wil zeggen dat massaspektakels te legitimeren vallen door er een sociale draai aan te geven.

In zijn bericht verantwoordt Eric zijn multimediale 1 op 1-kunstexploten aan de hand van onderstaande verduidelijking :

Beste Verdriet van Kortrijk, Walter Maes

Graag opname van onderstaande aanvulling en verduidelijking op mijn voorstellingen op het Kortrijks Buda Kunsteneiland (Budascoop zaal 2, vanavond tussen 16-19.30u/21-23.00u en morgenavond 17-20/21.30-24.30u, maar alles is uitverkocht !) van mijn 1 op 1 technologietheater onder de titel 'EUX, Het leven in meervoud', toonmoment/work in progress :

Immersief, interactief, multimediaal, interdisciplinair, intermediaal…Deze trendy termen worden in recensies vaak in de mond genomen. Een voorstelling wordt dan ‘wel erg multimediaal’ genoemd zonder dat de auteur in kwestie zich lijkt te bekommeren over wat hij eigenlijk wil zeggen. Het gevolg daarvan is dat men de werkelijkheid vergeet en volledig opgaat in de fictieve wereld: de immersie. Toch zijn niet alle VR-toepassingen (virtual reality) even verregaand (zoals de zogenaamde ‘head-mounted displays’) en bestaan er ook gradaties. Als we de terminologie van Claudio S. Pinhanez volgen, maakt mijn immersief theatergroepke 'Crew' gebruik van ‘hyperactors’en ‘computerized stages’.2 Pinhanez maakt binnen het computer-theater een onderscheid tussen ‘hyper-actors’, ‘computer-actors’ en immersieve ‘computerized stages’. Een voorwaarde om van computer-theater te kunnen spreken is wel dat het gaat om situaties waarbij acteurs en publiek (maximum 1 willig individu) zich in dezelfde fysieke ruimte bevinden. In hun kunstfilosofisch meesterwerk 'De Kleurenvanger' tonen Marijke De Moor en Kurt Vanhoutte aan dat het gewoon harstikke immersief is als het gaat om immersief leren en het creëren van virtuele teksten doorheen een fragmentarische structuur met samplen, eigenlijk een moderne vorm van intertekstualiteit. Zij samplen met immersieve grappen en grollen dat het een lieve lust is. Die genrevermenging heeft vaak ironie als gevolg en dat ikzelf van mening ben dat ik niets nieuws kan brengen. In mijn immersief Kaufhaus-project vinden we de typisch postmoderne vermenging van ‘hoge’ en ‘lage’ kunst. Mijn technologisch theater blijft nu eenmaal elitair wegens de 1 op 1-techniek ttz. maximaal 1 toeschouwer toelaten per séance van 1 uur. Een andere techniek is de hypertekst, maar dat grijpt dan plaats zonder één toeschouwer. Theater 'Huit Clos', mijn verre droom.

Ik kan me echt niet voorstellen dat het nu niet immersief zou zijn als De Head Trauma Cinematic ARG creëert : een onderdompelend/immersief verhaal dat één toeschouwer toelaat op een nieuwe manier met horror in interactie te treden. Met de computer krijgen kunstwerken ook een immersief karakter door de deelnemer lichamelijk en mentaal onder te dompelen. De Purperen Phalanx is een van de immersieve facties die je zal tegenkomen in de wereld van AVATAR, het Land der Dromen. Volledige immersief rollenspel en een maximum aan plezier, een minimum aan toeschouwers. Kijkers zijn geen nummer, maar hun aantal kan wel becijfered worden : een publiek van maximum tussen 5 en 7 medeplichtigen. De Purperen Phalanx speelt in een immersief 'heroïsch-fantastische' setting van een militair kamp, volledig met kanonnenvlees, wapenrokken en de geur van geroosterde maagdenvliezen. Wij zijn noch 'goed' noch 'slecht', we zijn normale mensen die hun best doen om hun doelen te bereiken. Een getest en goed bevonden immersief concept tijdens een LARP event : het werkt goed, en zorgt voor een koherente en ruime speelomgeving, en heeft bewezen zeer efficiënt te zijn op het artistiek slagveld van het Buda Island of Art.

Ik dank u voor de opname en ik hou een speciaal plaatsje voor u vrij morgenavond om 24.30 u.
Wees welkom.

Immersieve groetjes,
Eric

Wij danken Eric voor zijn vulgariserend en immersief exposé aangaande zijn artistieke esbattementen in de ballentent van Buda. Wij zullen niet ontbreken.

SPEKTAKULAIRE TECHNOLOGISCHE URINELOZINGEN DOOR ERIC JORIS IN DE BUDA IMMERSANTEN TENT

BUDA FRESH Nummer 4 - 28/29/30 mei in de BUDA BALLENTENT !

fresh#4

drie dagen lang proeve(n) van vers werk dat in de BUDA-studio’s werd gemaakt, met veel 1-op-1 werk, waarbij jij als toeschouwer alléén ‘de arena betreedt’. Spannend en exclusief!

performance
1-op-1
toonmomenten
projectpresentatie

Voor al wie broedt op nieuwe creatieve projecten en daarvoor zielsverwanten zoekt of voor al wie zich verwant voelt met mensen die broeden op creatieve projecten.

We laten Kristof Jonckheere en Barbara Raes even aan het woord :

"Fresh nummer drie met zonder woorden is pas achter de rug, of hier zijn we al met nummer 4, het staat al te dringen. Wij van de Buda ballentent weten van geen ophouden meer. Niet dat er een massa volk samentroepte voor Fresh 3, geen overrompeling maar toch in totaal zegge en schrijve 37 kijklustigen. Het mag duidelijk zijn dat wij in onze ballentent de grote volkstoeloop niet ambiëren, dat mogen we wel zeggen. Kunst met de grote K zoekt niet naar kwantiteit maar kwaliteit. Populisme is niet aan ons besteed. Met onze subsidies van jaarlijks 1,5 miljoen euro kunnen we rijkelijk overleven en onze noest-arbeidende artists-in-residence goed soigneren.

Deze keer bundelen wij kreaties & toonmomenten. Onze grote specialiteit : toonmomenten (voor maximum vijf toeschouwers, altijd volgeboekt, altijd prijs !) van artists-in-residence die al maanden aan het werk zijn in onze Budatoren en een zorgeloos artiestenleventje leiden op kosten van de Kortrijkse gemeenschap. Waarvoor dank. We noemen hier de Amerikaanse jonge dansers Andros Zins-Browne en Eleanore Bauer, de wereldberoemde koorddanseres Dolores Hulan uit Patagonië, de installatiekunstenaar Mikelia Nicholsonsary uit Vladivostok, de Turkmeense trapezieste Meryem Bayram en de Birmaanse keelzangers Sarah & Charly."

In haar werk over installatiekunst en filosofie van Tine Wilde lezen we het volgende :

Kan de installatiekunstenaar in deze dynamische, complexe en instabiele werkelijkheid met zijn werk betekenis genereren? In de zoektocht naar een antwoord kan de filosofie ons wijzen op conceptuele vragen die de installatiekunst opwerpt. Hierdoor worden tot dan tot onvermoede en onopgemerkte betekenisvolle verbindingen zichtbaar. De installatiekunst heeft als belangrijkste kenmerk dat ze als hybride kunstvorm kunst en leven wil integreren en zich daardoor uitstrekt tot ver buiten de traditionele kunstpraktijken. Bovendien is ze sterk verbonden met de publieke ruimte, want de kunstenaar houdt zijn werk niet langer binnen de grenzen van het atelier. De aandacht is namelijk niet zozeer op één object zoals een schilderij of een sculptuur gericht, maar op de relatie tussen verschillende elementen of een interactie tussen meerdere objecten en hun context. Sleutelwoorden zijn ‘environment’, ‘site-specific’, ‘minimalisme’, ‘conceptuele kunst’, ‘work in progress’, ‘happening’, ‘politiek statement’.

Barbara Raes : "Dit conceptueel Kunst inzicht van Tine Wilde laat aan duidelijkheid en originaliteit niets te wensen over. Wie dat niet begrijpt ga liever naar de KVK. Tine geeft de kadans aan en we zien met lede ogen hoe anderen zich laten verleiden tot matig oninteressante dialoogjes die niets ter zake doen. In de uitspitting van haar themata over dit belangwekkend onderwerp waag ik mij niet om tot een konkrete analyse over te gaan, hoewel deze in een micro-artistieke omgeving als deze van Buda Kunsteneiland schering-en-inslag zou kunnen zijn. De laatste boeiende inzichten kwamen van Franky en Steffy, over de wereldtoestand op gebied van de Kunsten, zonder veel respons evenwel. Dit moet betekenen dat de Kortrijkzanen hen niet ondersteunen. Maar wat brengt ons dat ? En verder hadden wij een fantastische inval om een oplossing te bieden voor onze zaalbezetting : de 1 op 1-voorstellingen. Theatervoorstellingen voor één (1) toeschouwer. Altijd volboekt. Altijd full house. Gedaan met het gezeur over lege zalen. Wat een glorieuze vondst !"

Top of the bill op het Fresh nummer 4 festival is de Antwerpse wereldburger Eric Joris die eerder al in de Buda ballentent te zien was met zijn individuele technologietheatervoorstellingen Crash en U_razende stilstanden. Wel méér artists-in-residence beginnen zich heden ten dage toe te leggen op individuele, ervaringsgerichte voorstellingen en dat is begrijpelijk: ze hoeven geen publiek, behalve een handvol snobistische druiloren (Joris noemt ze 'immersanten') die zich willoos laten besodemieteren door een uur lang geblinddoekt, gemuilkorfd en gekoptelefoond rond te hossen in een 'technologische' gehandicaptenkar, bij het aanhoren van Eric's oeverloze virtuele grappen en grollen. Een godsgruwelijke nachtmerrie.
Individuele voorstellingen werken namelijk met voorstellingen voor 1 toeschouwer : altijd uitverkocht, altijd prijs ! Zeven tot tien klunzen (in de ballentent 'handlangers' of 'medeplichtigen' genoemd, hilarisch!) volstaan om de farce een week lang vol te houden en over een weergaloos sukses te kwaken. Men moet er op komen. Zo ook dus bij Eric Joris, uitvinder van dit grotesk individueel theaterconcept zonder publiek. Met de 1 op 1-séances : altijd full house, altijd prijs.

Deze nieuwe trend in de theaterland is een rage, een ware revolutie. Met 1 toeschouwer per voorstelling : altijd volle zaal. Altijd prijs. Na de ‘trend’ omtrent ‘woordarm’ theater in fresh nummer drie, focust fresh nummer 4 nu dus helemaal op ‘1 op 1-voorstellingen : 1 voorstelling voor 1 toeschouwer !

Zowel Mikelia Nicholsonsary, Andros Zins-Brwone, Eleanore Bauer als Eric Joris nodigen u uit om individueel ‘de arena te betreden’. Dat is tegelijk spannend én exclusief. Heel elitair en de Kortrijkse medeplichtige happy few staan nu al te springen. Telefonisch reserveren is wél een must, zes maanden op voorhand, en men moet erin slagen een datum en vooral een precies en persoonlijk aanvangsuur te bemachtigen. Alles behalve een koud kunstje als men niet tot de medeplichtige Companeros behoort.

Het grensverleggend technologietheater van Eric Joris, de uitvinder van de 1 op 1-voorstellingen slaat werkelijk alles. Deze omhooggevallen Antwerpse rijkeluiszoon noemt zich 'multimediakunstenaar', een artistieke valsemunter van de eerste klasse. Multimediakunstenraar ! Clochard-de-luxe, 'nomade met boekenkoffer', verkoper van platte koek die zich een geslaagde artistieke duizendpoot waant. Joris heeft alle artistieke watertjes doorzwommen, maar slaagde er nooit in door te breken bij het grote publiek, zelfbedruipend te zijn noch op eigen kracht één dollar inkomsten uit zijn 'kunst' te verwerven. Een schooiende Staatskunstenaar zonder weerga. Zonder uitzicht op Staatsmanna beviel Eric tenslotte van een revolutionair concept : de 1 op 1-voorstellingen voor 1 toeschouwer. Sindsdien zijn al zijn séances een daverend sukses, altijd uitverkocht. De laatste keer in de Buda ballentent slaagde hij erin in totaal 15 toeschouwers individueel te lijmen tijdens tijdens een hele week voorstellingen. Niemand deed beter. Sindsdien is Eric Joris een hoog gerespecteerde kunstenaar in residence in de Buda balletent, in de alternatieve salons van would-be artiesten, bij ministers van kultuur en vooral bij Minister Bert want Bert stelt maar één eis : volk over de vloer,volle zalen, uitverkochte performances. Joris slaagt daar moeiteloos in en mag nu duchtig grabbelen in de mannaton van Bertje en burgemeester Steffy : 500.000 euro’s per jaar. Doet iemand beter ?

In de voorstelling van Fresh nummer vier gaat Joris weer wild aan de slag met verborgen camera’s, verborgen micro’s, koptelefoons, gehoorapparaten, hulphostessen, disectietafels, dino-geraamten, doodskisten, spooktenten, gehandicaptenkarren, tuinslangen, videobrillen, computers en blinddoeken waarbij hij telkens 1 klojo met hoogdravende mooipraterij ertoe kan verleiden zich een half uur lang gewillig te laten beduvelen.

Zegt Eric : "Ervaar technologietheater waarbij je als individu ondergedompeld wordt in de schemerzone tussen de fysieke en de virtuele wereld. Deze methodologie leert de immersant waar hij het moet zoeken. Hij ontwikkelt de navigatiewerktuigen waarmee hij zich door de mentale landschappen kan bewegen. Dit behoedt hem voor het gevaar dat het leven ontaardt in een dooltocht. De methodoloog is de oervader van alle beschaving en levert de grondslag voor de moraal. Stap het theater binnen en word als toeschouwer meteen ook hoofdrolspeler. Maar in wiens verhaal ? Een projekt rond blikverwisseling voor 1 bezoekers tegelijkertijd gedurende 30 minuten. Voor het eerst wordt de immersieve ervaring uitgebreid tot een uitwisseling van visuele perceptie. Heb je je ooit afgevraagd hoe het zou zijn om vanuit het hoofd van een medemens te kijken? Immersanten´ (voorzien van koptelefoons, gehoorapparaten, video-bril en immersieve technologie) met elkaar verbonden. Hun blikken (wat ze zien) worden met elkaar verwisseld. Persoon A zal kijken met de ogen van persoon B en omgekeerd. Het unieke is dat dit met omni-directionele camerasystemen gebeurt, waardoor je ´vrij´ vanuit het hoofd van de ander kan rondkijken (onafhankelijk van wat de ander doet). De immersanten communiceren met elkaar via microfoon. De opdracht is om tegelijkertijd een kort parcours te bewandelen, geholpen door de ogen en de instructies van ´de andere´. Kan je je eigen zintuigen vertrouwen? Kan je de ander vertrouwen? Een ogenschijnlijk eenvoudige opdracht maar een hoogst intensieve ervaring! "

Elke 30 minuten 1 'immersant' toegelaten. In Buda Fresh 11.30 uren spektakel maakt totaal 23 toeschouwers ! Een rekord.

Eric is ook een belezen man. In zijn boekenkast prijken alle meesterwerken uit de wereldliteratuur :
Mark Ravenhill, Christian Salmon, kalief Omar, Urbain Vermeulen, de Lex Romana, Herman Brusselmans, (Guggenheimer wast witter), Raymundus Lullus van Majorac, Yahya Michot (Le Statut des Moines), René Weis, W alter Benjamin,, John Heartfield, Paul Auster, Goedele Liekens, vijf erotische meesterwerken van Stoute Vrouwen, Jef Lambrecht, Jeremy Rifkin, Karel De Gucht, (L’âge Caduc), Toni Corsari, Mik Ezdanitoff, Paul Mennes, Khaled Al-Berry en Johnny Turbo.

Buda Fresh nummer vier : een ballentent vol Arbre Magique. Fris. Vers. Lekker ! Stel je eigen belevingsparcours samen en wees welkom.

Tot slot zoekt de Buda ballentent alwéér half-idioten om mét kunstenaars 'in dialoog te treden' en 'in een kreatieproces te stappen', terwijl de Companeros steeds vaker samentroepen bij 'toonmomenten' om 'artistieke feedback' te geven. Kortom druk druk druk.

Kristof wenst iedereen pakken arbeidsvreugde, leesgenot en 'immersieve' ontspanning bij Eric Joris in de BUDA-ballentent.

1 op 1-voorstellingen in de Buda ballentent : komt dat zien, komt dat zien ! Altijd complet, altijd prijs !

Dat is Buda !

TATTOO MIKE

Mike's kroniek

De helft van Kortrijk ligt er platgebombardeerd bij. Je zou bijna denken dat het oorlog is. En zonder ook maar enig springtuig dat tot ontploffing is gebracht. Men moet het maar kunnen klaarspelen. Duizend bommen en granaten. Maar…, er zijn er die het kunnen en zij besturen onze stad. Nogal een geluk dat het nieuwe ziekenhuis een groot aantal kamers voorziet! Er gaan namelijk algouw wat kortrijkzanen ontploffen van koleire als het zo verdergaat. Ik ben er zeker van dat er heel wat zelfstandigen en aannemers zullen tussenzitten. Ons stadsbestuur heeft echter door dat het de spuigaten uitloopt en onderneemt actie! Ze leggen echter geen werken stil ! Neenee er komen er nog wat bij. Eerst gaan ze de toegangswegen naar Kortrijk blokkeren, zodat er geen info meer naar buiten kan sijpelen. De Zwevegemstraat 15 maanden ( als er geen tegenslagen zijn anders duurt het nog wat langer) openleggen en tegelijk de Gentpoort samen met een stuk van de Minister Liebaertlaan en de Gentsesteenweg erbij. Zo zijn ze al zeker dat er geen Harelbekanen of Zwevegemnaars onze stadsstommiteiten nog kunnen komen bekijken. Nein tegen deze ramptoeristen! Zo zijn ze ook zeker dat de helft van K-town echt onbereikbaar word. Fase twee is terug een avondklok instellen. Als je wil na 14 h in K rondwandelen zal je een werkpas, gummibotten en een schop nodig hebben. Zoniet wacht u dwangarbeid in de put. Het moet namelijk zo snel mogelijk gedaan zijn met de werken. En VanRoey heeft volk nodig. En nu we toch al van alles de dupe zijn , waarom daarvan ook niet! Ten 3 e word de naam Kortreich ingevoerd samen met wat meer orde en netheid. We mogen voor ons eigen deur de vuiligheid en modder opkuisen die alle werken met zich meebrengen. Wat denken wij wel. We zijn er niet te schoon voor. Dat is weeral wat tijd gespaard. Er lopen al gelaarsde controleurs rond! We zullen aan 1 zeel moeten trekken en al die anders denkt of handelt word in de put gesmeten en vergeten. De faillietgaande middenstanders er vaneestekee bij! Klakkeloos zullen we ons laten leiden. Er zijn zelfs nog enkele hooggeplaatste postjes vrij. Die van slippendrager , gatlikker en strontschepper. Ik weet al welk eentje er voor mij zal zijn! Yiehaaa!!! Muilbanden en oogkleppen gratis verkrijgbaar in het stadhuis. Zij die helemaal niets te zeggen hebben( wij dus ), groeten u! Ave! We groeten echter ook Maria en bidden tot haar dat het bijna gedaan is….

MIKE TATTOO

www.miketattoo.be

VVK DE SCHOONSTE !

Het Verdriet van Kortrijk is, na meer dan drie jaar, aan vernieuwing toe.

De opbouw van de nieuwe weblog zal evenwel veel minder tijd in beslag nemen dan de heropbouw van Kortrijk na de bombardementen van de woestelingen van Foruminvest.

Dankzij onze kreatieve website-ontwerper de Kortrijkzaan Luc Lebon van cafetaria De Dageraad (Sportcentrum Harelbeke http://www.dageraadcafe.be/ ) wordt Verdriet van Kortrijk de schoonste internetpleisterplaats van Kortrijk.
En dankzij onze onovertroffen kronikeur de pittigste blog met nooit eindigende dolle verhalen en waargebeurde verzinsels.

STEFFY

Lekkere adresjes te Kortrijk

"De stad is mijn biotoop", aldus Stefaan De Clerck, alias burgemeester Steffy. Te Kortrijk staan de politiekers graag te blinken in de boekskes.

We laten Steffy graag aan het woord in een bijzonder openhartige bui :

"Ik ben geboren en getogen te Kortrijk : de stad is mijn biotoop. Als burgervader ben ik met al mijn vezels verbonden aan mijn Kortrijks netwerk, kwaadsprekers noemen het een camorra, voornamelijk exclusieve vriendenclubs van begoede zakenlui zoals Philippe en Patricia Vlerick, Christian Dumolin, Guy Piette e.a. die de macht van het geld en het getal kennen. Op die manier kwam ik ook in kontakt met de Foruminvest-jongens tijdens een ontmoeting in de jachthaven van Cannes. Het moet in het voorjaar van 2005 geweest zijn. Zo geraakte ik met het nieuw winkelcentrum de K verbonden met de grootste Kortrijkse bouwwerf aller tijden. De veranderingen zijn weergaloos en het moet snel gebeuren, waardoor het stof en modder slikken is, gelukkig niet voor mezelf maar wel voor de sukkelaars van kleine commerçantjes in en rond de Koeiemarkt, de St Janslaan, de Wijgaarstraat, de Zwevegemsestraat, de Kleine St Jansstraat en de Koeiekop. Voor de multikulturelen en zwartmensen van de Zwevegemstraat kan dat niet veel kwaad, de anderen daarentegen klagen steen en been, dreigen met sluitingen, faillissementen, oproer, betogingen, geweld, het verkrachten van Mine, het doen ontploffen van mazouttanks, het omkieperen van vrachtwagens, het saboteren van torenkranen en het in de fik steken van mijn doeninge aan de Damkaai. De deugnieten. Men meldt mij dat de leegloop nog altijd niet gestelpt is en dat nu weer 65 handelspanden in het volle centrum leegstaan en dat vijfentwintig handelaars de stad verlaten hebben voor betere oorden, ook nog vijf ophangingen en twee passionele moorden. Ik heb hiermee onnoemelijk veel besognes en kopbrekens. Kortrijk was eertijds toch een chique stad vol handel, lust en leute ! Nu een grafkelder ? Moet ik de moed laten zakken ? Blijft Kortrijk doodbloeden ? Toch zal ik er alles aan doen om van Kortrijk een warme stad te maken met aandacht voor iedereen en vooral voor Kunst, Diezijn en Kultuur. Daarom haalde ik Arne Quinze naar onze stad met de belofte van veel profijtjes als hij hier maar wil blijven met Barbara Becker en tutti quanti. Barbara heeft al intieme banden gesmeed met Mine. Maar ook met mij. We zijn niet fanatiek getrouwd. Een tof wijf die Barbara. Ik ben zelfs al incognito met Barbara op stap geweest tussen het jonge volkje in de Reynaertstraat. Tof !Geweldig ! Ook bij Stefaan François en Yvetje van de luxetent daar in ‘t Vliegend Bordeel, pardon Peerd op de Pottelberg heb ik mij altijd super op mijn gemak gevoeld. Yvetje is zo onnoemelijk zot van mij. En Stefaan, hij grijnst maar laat begaan...de faveurkes. 't Peerd, een klassieke waarde te Kortrijk waar ik al twintig jaar mijn gekste kuren heb beleefd met, maar meestal zonder Mine. Ik had veel sukses en keuze. Lynn. Freya. Machteld. Christientje. Barbara. Mirjammetje. Maureen. Hilde. Ceska. Lieve. Nele. Inge. Teveel om allemaal op te noemen. Mine en ik zijn niet fanatiek bezig in ons huwelijksleven, dat is bekend. En in Kortrijk spelen we volop onze samenwerking uit met Henegouwen maar spreek mij niet over Cora. Hypokriet ? Welnee, het Franse Rijsel en Martine Aubray ligt bovenaan. Martin, wat een vrouw. Grensoverschrijdende liefde. Op gebied van Kunst en Kultuur heb ik Kortrijk op de wereldkaart gezet met het Buda Kunsteneiland, uniek in Vlaanderen. Er komt daar wel geen enkele Kortrijkzaan op af maar dat hoeft ook niet. Het is er voor de artists-in-residence en daarmee uit. Wie dat niet wil begrijpen kent niets van Kunst. Het is toch een mooi voorbeeld van stedelijk kreativiteit. Je moet namelijk een biotoop creëren, een globale omgeving, waarin je een fuck-off kunt bewerkstelligen, zodat de artists-in-residence de sprong naar een luxueus en zorgeloos bestaan wagen. Je moet dat wat regisseren, ervoor zorgen dat je een bepaalde tonus krijgt. Laten we daarom te Kortrijk de artistieke geuzentent van Buda uitbreiden met een ware Kunstenfabriek en talrijke workshops als uitingen van elitarisme wat tot een rijk kultureel en sociaal leven leidt. Workshops die alle vraagstukken bestuderen over welvaartoptimalisatie, NieuwKunst plus het algoritme ter kontrole van de impacten van de politieke beslissingen. Verder een workshop die de betere werking van de Kortrijkse demokratie bestudeert, ook nog een sociologische workshop die de essentie van de postmoderne Kunst bestudeert olv Gery Van Tendeloo en alle konklusies onderzoekt ivm de NieuwKunst projekten in AZ Groeninge. Tenslottge nog een medisch-artistieke workshop olv Jan Deleu, ter bestudering van de nodige hervormingen inzake gekkenhuizen en ontwenningscentra voor mislopen artists-in-residence en wat betreft NieuwKunst in de euthanasiekamer. Meer stel ik niet voor, maar de deelnemers moeten wel getuigen van groot vakmanschap. Dat de Kortrijkse workshops zo klein worden gehouden is geen kwestie van elitarisme, wel om tijdverlies in oeverloze discussie in te perken. En inderdaad Kortrijk is een grote rasterstad, vandaar de aanstelling van onze toffe rastermanager Delmotte. We moeten blijven voort werken met het Metropool-idee en met Martine Aubray. Een crème van een burgemeesteres. Burgemeesters zijn managers van komplekse processen en soms is het echt grotesk. In elk geval kies ik voor gevestigde Kortrijkse waarden, vooral als Mine zin heeft in een lekker stukje rood vlees kiest ze voor slagerij Mylle, de top of the bill te Kortrijk. Mylle koestert dames van stand en voor deze reklame mag Mine zich volop tegoed doen aan drie maanden gratis rood en ander vlees naar keuze. Voor wat hoort wat. Dat is ook het geval bij mijn goede vriend van de laagdrempelige afspanning ’t Eiland van het katastrofestraatje, hetgeen moet omgetoverd worden tot een waar Kunsteneiland. Wat pleister ik er graag met Mine of liever nog met Machteld Claerhout (de Courtrai) die van geen kleintje vervaard is als het erop aankomt een burgemeester als ik te versieren. Machteld weet de klepel hangen. Voor een eerlijke prijs weliswaar. Met Barbara Raes en Christien Depuydt zonder ik mij liever af in een gevestigde waarde zoals het Klokhof of de Marquette. Er zijn daar namelijk kamers voor reizigers."

Laat Kortrijk bruisen !

VINCENT MET INGE NAAR RIMPEL ROCK !

Vincent Van Quickenborne op onze praatstoel.

Vincent (spotters noemen hem Kameleon) is nu een maand of twee minister van Onderneming & Versimpeling. We spreken af in ’t Vliegend Peerd bij Stef en Yvetje op de Pottelberg.

Het is vrijdagavond iets na 18 u en het stikt er van de Kortrijkse beaumonde : mannen van zaken, backbenchers, de snoeshanen Gery Van Tendeloo en Jan Deleu, Barbara Raes, enkele paardenpieten, een ex-bokser, een KVK-er, een ex-wereldkampioen en Cathy Van D’Huynslaeger, koningin van markten en braderijen.

In een uithoek ontwaren we een brallende schepen Stefaan Bral (zonder Silvie) al veel te ver boven zijn theewater om nog een zinnig woord uit te brengen. Ook schepen Moustache Lybeer frunnikend aan een donkere vriendin uit Cebu, demi-échevine Marie-Claire (zonder Mong) gechaperonneerd door schepentje Woutje Maddens (zonder Els) en last but not least in een intiem hoekje op de voute burgemeester Steffy in het fijn gezelschap van Ignace Gheysens en Philippe Vlerick en drie uitgelaten hostessen van Kortrijk Xpo. De Kortrijkse onderzoekssirene Kris Sherlock Vanhee Holmes verstopt zich achter een paaldanspaal wanneer wij de luxetent binnentreden.

Het weekend is hier al duidelijk begonnen en ‘zo hoort het ook’ kweelt Kameleon Vincent zoals de intimi in ’t Peerd hem aanspreken. Vincent heeft zijn deknaam niet gestolen. Een kameleon…

“Na een week van hard labeur tegen een middelmatig loon moeten de mensen van Kortrijk feesten en zuipen. Dat is mijn motto”, aldus de uitgelaten Vincent.

Kameleon Vincent barst van zelfvertrouwen en beweegt zich als een vis in het water tussen al het schoon vrouwvolk dat intussen ’t Peerd is binnengestroomd maar dat hij toch niet kan krijgen. Geruchten gaan dat er iets fundamenteel mis is met hem. Zijn politieke ster schiet dan wel als een komeet in de hoogte maar Kameleon sleurt een afgrijselijk geheim, een vreselijk noodlot dat hem treft, met zich mee. Op menselijk vlak is Kameleon namelijk een droefgeestige sukkel die niet tot gekonsumeerde amoureuze relaties in staat is. Kameleon kan namelijk niet. Hij moet het noodgedwongen bij de methode van Plato houden. Vandaar zijn extreme liefde voor zuivere politieke gedachten, niks minder maar ook niks meer. Kameleon draagt zijn lot met waardigheid en de ravissante vrouwen die hem omringen stralen veel mededogen uit. Franceska Vanthielen, Inge Vervotte, Tanja Dexters, Marie-Claire Vandenbulcke, het smachtend Yvetje van ’t Peerd, allen omringen ze Kameleon met de liefde van de politieke schoonheid en de waarheid maar het begeren laten ze aan zich voorbijgaan. De profijtjes situeren zich alleen op materieel vlak en daar kunnen de kwijlebaardende dames genoegen mee nemen.

VvK : Sedert twee maanden bent u minister van Versimpeling en Ondernemen, maar het lijkt wel of u nog nadrukkelijker dan vroeger bezig bent met regionale dossiers. Hoe krijgt u het in godsnaam voor mekaar ?

Vincent : Het helpt dat ik genoeg heb aan vijf uren slaap, want het is inderdaad saai lang in bed te liggen woelen zonder willige meid, maar vergeet niet dat ik dit als Staatssekretaris ook al deed zonder sekretaressen of dienstmeiden in bed. Mijn sekretaressen lusten mij maar niet ’s nachts wanneer ik de slaap niet kan vatten. Pijnlijk. Er is ook een keerzijde : de streek doet haar voordeel want zonder uitputtende witte nachten heb ik meer slagkracht om de Kortrijkse dossiers afgewerkt te krijgen. Denk maar aan de uitbreiding van de Kortrijks Hallen en Yvon met de spleet en aan de Kortrijkse frituren die ik door mijn prijzenpolitie heb laten kontroleren, de sloebers. De frietprijzen naar omlaag is mijn devies. En de croky chips van Tattoo Mike zijn oneerlijke concurrentie. Mijn ekonomische gestapo erop af. Mike denkt dat hij god is. Maar neen. Trop is teveel. Ik zal blijven tussenkomen bij mijn Westvlaamse vrienden-drinkebroers die in zaken zitten. Voor wat hoort wat. Stoerdoenerij is dat niet.

VvK : Speelt er ook niets anders. Het gevoel bestaat dat u hard uw best doet om u te profileren als kandidaat-burgemeester van Kortrijk.

Vincent : Het is veel te vroeg om daar nu al over te beginnen. We zien wel in 2012. Kortrijk heeft nu wel een toffe pee als burgemeester. Stefaan De Clerck, alias Steffy of boer Clerck heeft naam en faam verworven maar jammer voor onze Kortrijkzanen gaat hij tegen 2012 het Kortrijks schip verlaten voor een hogere roeping als goeverneur van West-Vlaanderen. Steffy beschouwt mij als zijn stiefzoon en toekomstige opvolger en dat vleit me. Ondanks dat ik geen van zijn dochters aan de haak kan slaan ben ik niet onderhevig aan pathologische achtervolgingswaan. Ik doe nu hard mijn best om zoveel mogelijk stroop aan Steffy’s baard te smeren en ik manipuleer mijn schepentjes in dezelfde richting. Mijn politieke slippertjes binnen de Kortrijkse coalitie worden met de mantel der liefde bedekt en mijn politiek ongewenst nageslacht wordt doodgeknuffeld.

VvK : Hoe zit het tussen u en de Kortrijkse burgemeester Stefaan De Clerck ?

Vincent : Luister mon cher ami, het zit werkelijk uitstekend tussen ons, ook al behoren we tot verschillende religieuze opvattingen. Ik wil bij het Groot Oosten en Steffy bij de Hare Krishna of de Moonsekte. Toch vullen we mekaar goed aan en ook met Marie-Dominique worden de zaken niet op de spits gedreven. In een vlammende kolère belt Mine wel eens naar het lief van de premier en brult ze dat ze eens een Turk zal sturen om die rotzak van een onderkruiper Leleu af te schieten of naar mijn moeder wanneer mijn coke-leverancier mij weer eens in de zak heeft gezet. Aldus vermijd ik dat ik in de sociale therapie terecht kom.
De Kortrijkse dossiers tracht ik stevig op de Brusselse rails te zetten zodat het stadsbestuur goed blijft werken. Maar als u denkt dat ik samen met Steffy en zijn kliek pinten ga pakken of op donderdagavond cowboy en indiaantje ga spelen in ’t Vliegend Peerd, dan moet ik daar neen op antwoorden. Vergeet ook niet dat hij mijn schoonvader zou kunnen zijn. Ik zit wel eens bij een van zijn huwbare dochters in een licht erotische vrijgezellenclub te Hulste waar het er losjes aan toe gaat.

VvK : Onlangs stond u lijnrecht tegenover de burgemeester, toen u zei dat de tsjeven niet op uw steun moesten rekenen over de kwestie van het nachtelijk alcoholverbod in Kortrijk.

Vincent : Kijk, vriend ik ben radikaal tegen de drooglegging van onze stad. Stel u voor : een stad zonder alcohol. Mijn fout was de onderzoeksjournalistieker Kris Sherlock Vanhee Holmes hierover op te bellen. Geheelonthouder Sherlock wou mij in de val lokken en het lukte nog ook.Toen Sherlock onbarmhartig verder pookte liet ik hem verstaan dat hij mij buiten spel moest laten, mij niet meer lastig te vallen. Het is mij volkomen onverschillig of u aan iemand vertelt wat ik gezegd heb, zelfs aan een onderzoeksjournalist van het kaliber van Holmes. Ik ben een man van eer en zelfs wanneer u in tranen uitbarst, ja zelfs krokodilletranen, voel ik mij een even vrije Kortrijkse burger als u. Toen ik deze zin in de vrijgezellenclub te Hulste in het oor van de half en half lichtzinnige mademoiselle Marie De Clerck uitsprak, snikte zij luidop en smeekte mij de naam te ontsluieren van de man in kwestie. Uw afgewezen minnaar, zuchtte ik. Die ik veracht, veel meer dan lichte vrouwen, zelfs al is het de minnares van de premier, de ex-premier of van een straatveger. Ik besef ook dat we niet licht mogen heen gaan over alcoholmisbruik bij jongeren. Het is ook nodig op te treden tegen sluikstorters, nachtbrakers, dronkaards, fietsendieven, voetbalcanaille, klaplopers en bijeenscholingen van dronken vld-ers. Daarom pleit ik voor meer kijkpalen en -dozen, interdisciplinaire straathoekwerkers, help-desks, goede bedoelingen en de aanscherping van het wij-gevoel op straat en in de café’s.

VvK : Met welke politici in West-Vlaanderen kunt u het wel vinden ?

Vincent : De sos Landuyt is een kwast die mij in het begin na aan het hart lag, maar zijn hartsgrondige vrouwenhaat deed mij van hem afkeren zodat ik mij nu bezig hou met Martine F. uit Menen, een tsjevendeerne dat wel maar libertijns tot op het bot en die er wezen mag en als erektiesekretaresse heel heel nauw samenwerkt met mijn premier in die mate dat de premier zich al sterk aan zijn sekretaresse gewend heeft. “Mijn lief kind” noemt hij haar vertederd. “Zij verdient echt geprezen te worden”, herhaalt hij. Een wonderbaarlijke relatie, als in een echt sprookje. Eenmaal heb ik gezien hoe ze op een avond samen het kabinet verlieten, hoe ze mekaar in de lift gekust hebben en na een half uur samen de zestien verlaten hebben. Zo’n boeiende vrouw als Martine en dan nog met een premier !
Maar het liefst van al ben ik bij Mercedes Van Volcem. Ongeveer mijn leeftijd. Gehuwd, dat wel maar niet fanatiek. Ik denk aan haar, dag en nacht. Zij is uit het goede Westvlaamse hout gesneden, kent haar cijfers maar niet haar grenzen. Heerlijke blonde dekgeit met eindeloze giraffebenen, aaach Mercedes. Ze kleedt zich in modieuze mantelpakjes en business suits, vertoeft in gestoffeerde receptiezalen, rijdt in BMW classic en omgeeft zich het liefst met vertrouwenswekkende diezijnnamen. Graag zou ik weten of ze relaties heeft met andere politieke mannen of rijke mannen van zaken en of ze misschien zelfs met hen het bed in duikt. Bij zoveel liederlijk gedrag en zedenverwildering vraag ik mij soms af of de religieuze politie van de Wetstraat in coma ligt…Ik moet ook nog iets kwijt over mijn ex-vriendin Frieda Vanthemsche van de vermaledijden. Zij steunde mij door dik en dun. Jammer dat we altijd zo hard voor haar waren. Dag Frieda. Over zotte Pol wil ik het hier niet hebben.

VvK : Welke vrienden hebt u in uw eigen partij ?

Vincent : Schepentje Woutje Maddens is één van de beste kerels in onze partij die ik ken : als simpele ex-bankbediende heeft Woutje het al ver geschopt in de politieke diergaarde. Loyaal, gedwee, volgzaam partijsoldaat, offervaardig, een pantoffelheld bij Els thuis maar een harde en strijdlustige militant buitenshuis, altijd paraat, weet zijn papieren liggen, charmant, gezellig, ambitieus – hij wil nog minister worden of burgemeester van Kortrijk – en hij blaast verre van hoog van de toren. Een doordeweekse volkse liberaal die ik graag mag en die goed past in mijn teambuilding. Woutje is een cafétoogstrateeg die goed zijn mannetje staat, en sommige meiden zijn weg van hem wat ik niet begrijp, maar kom. We hebben in onze partij van elke soort ons getal en Woutje past in het rijtje. In ernstige debatten vergeet hij dat wij van de VLD al lang onze superkapitalistische ideologie verzwendeld hebben. Het is godverloren tijd om Woutje langer dan één minuut aan het woord te laten.

VvK : Welke politiekers haat u het meest ?

Vincent : Schepen Lieven Moustache Lybeer, schepen Stefaan Bral en schepen Alain Cnudde (de Knuts) lijken mij beter op hun plaats in de redactie van de Flair of de Libelle. Beunhazen is een te zwak woord. Ik moet me hier bedwingen om niet in potje schimpen en schepentjes pesten te vervallen. Maar het is wel zo dat ik me dood erger aan de liefhebberende wijze waarop ze hun ambt uitoefenen. Om nog van hun gekumuleer en fijne exotische reizen te zwijgen. Reizen om te leren en bij de massagedeernen uit te blazen, alles te kezen wat ze kunnen krijgen. Hoe durven ze. Niet dat ik tegen de vrije liefde of de huwelijkse trouw ben, integendeel. Er moet plaats zijn voor iedereen. Ik koncentreer me liever op mijn vriend en drinkebroer schepen Jean Le Brasseur (alias de Bethune). Bij Jean is het nooit hard werken maar altijd lachen, brassen en vooral drinken geblazen. Le Brasseur hijst ze met liters binnen, als een echte vakman. Jolige Jonkman. Man van mijn hart. Werkt zich alles behalve een ongeluk. Jean is in de juiste wieg geboren en beschikt over de sleutel tot de fel begeerde toekomst. Zelf had ik minder geboortegeluk maar ik kan een groots politiek oratorium tot klinken brengen.

VvK : Laat het ons even over uw oude spitsbroeder Jean-Marie Dedecker hebben. Zijn de kontakten nog altijd bekoeld ?

Vincent : Jean-Marie heeft scherpe woorden gebruikt maar ik heb er mij over heen gezet. Ik kan nu wel verklappen dat we inmiddels weer dikke vrienden zijn geworden. Regelmatige etentjes in exclusieve tenten en gezamenlijke vriendinnen horen daarbij. Met zijn onafscheidelijk Kristientje, zijn favoriete scharrel, schieten we samen bijzonder goed op. Kristientje weet waar haar belangen liggen en Jean-Marie is een ware hedonist en leeft het leven van een onbevredigbare midlife-criser, ver weg van de politiek. Hij heeft een serieus koppel dingen aan zijn lijf hangen en stuikt niet na twee keer als een bloemzak in mekaar. Dat zijn de dingen die ons verbinden, niet de politiek man. Ooit komt Jean-Marie weer bij ons wanneer zijn politiek onbehagen gestild zal zijn. Hij is ook maar een ordinaire tafelspringer zoals we allemaal in de politiek tenslotte zijn. Maar vertel het aan niemand. Ze zouden het niet willen geloven. Ze zouden niet willen geloven dat twee kemphanen als wij zich terug verzoend hebben.

VvK : Hebt u nog schrik voor het ronselen van LDD kandidaten van uw partij ?

Vincent : Bah neen man. Te Kortrijk is LDD een giller van formaat met de schertsfiguur Eric Flo als hoofdman. Flo, de politieke schemiel die ze met mateloos gegrinnik kado kregen van het Belang en verder is er niets tenzij men de verlepte knar ex-VLD-er Yvan Sabbe als een ernstig politiek sujet beschouwt. De politieke pygmee Sabbe is een potsierlijk achterhoedegevecht aangegaan omdat zijn politieke haring bij ons nooit gebraden heeft. Arme jojo Sabbe.

VvK : Ik heb u al wel tien keer, in aanwezigheid van de pers en Kris Sherlock V. Holmes, een komplimentje horen geven aan de Kortrijkse deken Marc Ghesquiere. Ik wil aannemen dat u dat meent, maar terzelfder tijd denk ik dat u daarmee wil scoren door stroop aan de baard te smeren van de traditionele tsjevenkiezer.

Vincent : Niet waar, mon cher. Die siroop is oprecht en zonder achterbakse bedoeling. Ik ben een paar keer diep getroffen geweest tijdens een homilie door wat de deken vertelde. Deken Marc kan zeer goed vertellen over de geheime installatie van de camera op de St Maartenstoren, destijds door schepen Philippe Decoene. Ook bij Decoene Appenzeller rekeningen, wie zal het zeggen ? “Ze kunnen allemaal mijn zak opblazen, ik heb nu andere dingen aan mijn hoofd”, kakelt Decoene en meer weet ik daar niet over. Maar ik ben een begrijpend mens, wij hebben allebei een groot bakkes maar een hart van peperkoek. We hebben alletwee vreselijk de pest aan de Kortrijkse geruchten en daarenboven ben ik ook een zoekende mens en ik steek veel op van de deken zijn homilieën bij begrafenissen van BK-ers. Zo heeft Marc Ghesquiere het vaak over het geld als teken van genotschenkende materiële rijkdom. En over de fundamentele strijdvraag rond het wezen van het mercantilisme. En hoe het komt dat sommige nutteloze dingen waardevol zijn zoals bijvoorbeeld diamanten oorbellen of neusringen, maar niet het onmisbare kraantjeswater. Kijk vriend, uiteindelijk is onze Moeder de Heilige Kerk geen onbekend instituut voor mij. Ik was trouwe misdienaar tot ik in de politiek ging en ik het godslasteren, de minetten, de zeven hoofdzonden en de natte dweil van Tanja Dexters heb leren kennen. Ik kwam daardoor verderaf van de Kerk te staan. Sedertdien heb ik de paradijzen van wellust ontdekt en weet ik dat het grote talent bij het animeren het uitstellen is van het cruciale moment, het ogenblik dat het voor wat hoort wat principe ook in deze komplekse neringdoenerij onafwendbaar wordt. Langs Vlaamse provinciebanen heb ik mijn lusten botgevierd met gitzwarte Afrikaanse dames en massages in gezelschap van Deense doggen en tenslotte heb ik de Griekse beginselen met vakkundige mooie jongens leren toestaan, een mens moet immers van alle geneugten proeven. Ik beken, ondanks de aandoenlijke homilieën van deken Marc heb ik mij volkomen van Kardinaal Danneels en zijn Heilige Kerk afgewend.

VvK : Stemmen uw katholieke ouders voor hun libertaire zoon ?

Vincent : Meer nog, mijn papa is een diehard fan onze ex-premier en zijn onafscheidelijke erotische muze Hilde Vautmans, een libertijnse stoeipoes van de eerste klasse. Trouwens, er is een evolutie aan de gang in het katholieke West-Vlaanderen. Het is niet meer automatisch zo dat katholieken het huwelijk in een verstikkende kontekst zien, fanatiek getrouwd zijn en nooit buitenshuis gaan of geen minnares nemen. Mijn premier geeft hierbij het goede voorbeeld. Martine F. Weg met het versmachtend konservatisme, de aftandse huwelijkse moraal en de katholieke dogma’s van weleer, aldus mijn premier die naar de hand dingt van menige halfjonge buitenshuis hinde. Martine moet zich niet de enige uitverkorene wanen. Die tegenstelling tussen de oubollige katholieke huwelijkse trouw van de hypokriete tsjevenkwezels genre Marcel Waegemans, Ceska Verhenne en Lieven Moustache Lybeer en de libertijnse exploten van liederlijke woestelingen van het slag van mijn katholieke premier, van volksvertegenwoordiger Decaluwé, schepen Bral, christenvrouw schepen Hilde, Christine Depuydt, burgemeester Steffy vind ik – zeker humanistisch gezien – ook totaal passé.

VvK : Een verrassend kantje aan u is dat u een hardrockfan bent.

Vincent : Pfff….Dat klopt wel maar ik wil hierin niet overdrijven. Het is veeleer aanstellerij om indruk te maken op de zogezegde half-non Inge Vervotte, de tsjeven soeur sourire en ik beken : ik ben gek van haar. Op Werchter stonden wij daar nog te buikbangen op het ophitsende lawaai van de ABC rockers. Ach Inge. Waarom heb ik haar niet eerder ontmoet ? Ik kon de volbrenging van mijn perverse lusten niet langer uitstellen. In de nacht van Werchter heb ik haar ontdekt als een duivelinnetje vol zondige verlangens. Het ontbloten van haar halfwassen borstjes zette mij nog niet aan tot dolle kapriolen maar na het uittrekken van haar shirt, haar laarzen en de bevrijding uit haar strakke jeans begon ik onder stoom te komen. Inge zag er onweerstaanbaar uit in haar gebloemde slipje en haar tienermeisjesgegiechel bij het langzaam naar beneden schuiven van het slipje wekte onbewingbare driften bij op op, maakte me zot van wellust. En toen ze finaliseerde door zich op de verlaten Werchter weide neer te gooien en haar benen te spreiden, wachtend op wat komen zou, kreeg ik de smaak van het raadselachtig spelletje van de daad te pakken. De eeuwenoude daad. Inge gaf haar. Ik bezat haar. Ik ramde en ging tekeer als een geroutineerde sadist, alle remmen los met Inge, de als een gekkin krijsende tsjevendeerne, op de weide van Werchter. Maar toen stal Inge heimelijk mijn ballen en sinds die keer op de weide van Werchter ben ik ontmand. Een persoonlijk diepmenselijk drama dat ik hier voor het eerst aan de openbaarheid prijsgeef. Daarom ga ik op 12 augustus met Inge naar Rimpel Rock omdat ik zeker Dana Winner en Tina Turner aan het werk wil zien. Ook Tina verloor haar dingen, ik leef mee met haar. Eveneens waag ik mij op Parkjazz Kortrijk, want ik hou van muziekjes en jazzy meiden die mij zullen omstoeien. Ik ben nu voorgoed geslachtelijk onschadelijk en de sonaten van Mozart vind ik heel heel mooi.

VvK : Slotvraag : hebt u nog een motto ?

Vincent : 'Alles kan, alles mag, niets is verboden, alles is mogelijk te Kortrijk !'

P.S. Tine van 'Den Boulevaard' heeft nu ook een blog. http://denboulevard.wordpress.com/

We verwachten Tine binnenkort op onze praatstoel. Spannend !

KIEKEN IN KORTRIJK

Kortrijkse verzinsels…

Eerste verzinsel :

Het nieuwe winkelcentrum van Foruminvest (kostprijs ca 150 miljoen euro of 6 miljard oude BF) zou al diskreet te koop staan op de internationale beleggersmarkt van het groot kapitaal. De uitgekookte Hollandse koopmannen zouden al druk in de weer zijn met internationale kontakten en eenmaal dat het zaakje van de K in Kortrijk (spotters roepen : Kieken
in Kortrijk) goed draait, eieren voor hun geld kiezen. Met een miljoenenwinst. Over een paar jaar valt het handelshart van Kortrijk in handen van Russen, Chinezen, Brazilianen, Japanners, Indiërs of Koreanen…Wat dan met het Bid, Koen Byttebier en pensioenplantrekker Yvon met de Spleet van de Hallen ?
Boer Clerck Burgemeester Steffy weet daar vanzelfsprekend alles over maar zwijgt. Kompliciteit. Grof geldgewin. Leugens. Habbekrats gekonkel. 4 oktober. Ambtsmisdrijf. Korruptie. Vozen in 't Vliegend Peerd. Appenzeller rekeningen. Gesjacher. Schijnheiligheid. Tsjevenstreken. Achterbaksheid. Daglichtschuwende deals. Altijd al de specialiteiten geweest waarin onze burgemeester een kraan is. Samen met de club van slijmballers die hem omringen. Dit alles, zeggen ze, ten behoeve van 'het welzijn van de menskens van Kortrijk.'

Tweede verzinsel :

Burgemeester Stefaan De Clerck wordt over enkele jaren de nieuwe goeverneur van West-Vlaanderen in opvolging van Breyne die met pensioen gaat. De deal is in kannen en kruiken. Bij de liberalen kunnen ze het weten en dat ze het weten…Kameleon Vincent weet er alles over. Voor Steffy, die grandioos mislukte in zijn drang naar een meeslepende politieke carrière – deerlijk mislukt als minister en als partijvoorzitter – is dit een gedroomde uitweg en als fin de carrière een verrukkelijke troostprijs tot aan zijn pensioen. Dikke wedde, luilekkerleventje, geen stress, geen gezeur van misnoegde en domme kiezers, gedaan met verkiezingen, een wagen of twee met chauffeur en eentje voor Marie-Dominique, een koninklijke hofhouding vol gewillige sekretaressen. Steffy ligt niet meer wakker van het wel en wee van Kortrijk en wat er over enkele jaren gebeurt met de K, met de kleine Kortrijkse handelaren en de Buda ballentent, de skatebowl, Karel Debaere, de Toren van Kortrijk, het oedizer van Gery Van Tendeloo en Jan Deleu in AZ Groeninge, de diezijnrover Arne Quinze, de Heilig Kunstfabriek enzovoort is zijn zorg niet meer. Tegenover deze macht die belazert heeft de Kortrijkzaan de plicht respektloosheid, brutaliteit, ongedisciplineerdheid en weerspannigheid aan de dag te leggen. Een rebel te zijn. Het verzet in gang steken tegenover de burgemeester en zijn waterdragers. Goddeloos te zijn in politieke zaken. Het is onvermijdelijk dat op een gegeven moment een bepaald patroon van bedrog wordt ontdekt in de politieke en private gedragingen van de burgemeester. Stoutmoedige nieuwsvergaarders en onderzoeksjournalisten genre Sherlock Kris Holmes Vanhee kunnen het vuur aan de lont steken en burgemeester De Clerck verbannen naar de vijfde étage van de Budatoren. Of zal de Kortrijkse revolutie beperkt blijven tot opstandige woordenkramerij van huichelachtige meelopers ?

Derde verzinsel :

Verzekeringsjongen Guy Leleu zou een dikke kans maken om Steffy als burgervader op te volgen. Maar eerst wil hij nog veel gunstjes uitstorten over diegenen die hun verzekeringen verplaatsen. Guy weet de klepel hangen, is de ideale kombinatie van platte commerçant en dagjespolitieker.

Vierde verzinsel :

Kameleon Vincent van Kwortrijk (alias van Quickenborne) heeft een drankprobleem. Bij elke gelegenheid zuipt hij zich lazarus en zit hij aan de meiden en de speed. Dan speelt hij luchtguitaar en scharrelt hij sans gêne met de zeer open echtgenotes van de Open VLD-ers. Geen meid die gek is van de Kameleon – lynchers in spe beweren dat hij niet kan of dat hij ontmand werd bij een bezoek aan Kadhafi in Libië - maar voor de faveurkes en de poen gaan bij de Open blauwe meiden de dijen open.Vruchteloos. Kameleon Vincent – would-be rebel en revolutionair – werd geruisloos omgetoverd tot een gezapige bourgeois op sloffen, een lawaaierig en lachwekkende poseur, een politieke nar met een siroop aan de baard smerend leven zonder avonturen, boordevol financiële zekerheden en een veelbelovende politieke carrière gebaseerd op professioneel opportunisme, berekening en hielenlikkerij. Het leven van iemand anders, niet het zijne. Arme Kameleon…

Dat is Kortrijk.

DU MOULIN DOUX

In Curtricke van mei 2008, het volksverbonden maandblaadje voor Kortrijkse folklore van Adrien Devos (uitgegeven zonder subsidies ook niet van de stad Kortrijk) pleegt ene Luc-André du Moulin Doux (van Soetens Molen) een droevig relaas over zijn bezoek in de Paardenstal van Buda aan de K. van Kunst in Kortrijk.

du Moulin Doux gaat geweldig tekeer tegen wat hij noemt : 'de artistieke verneukerij van de Kortrijkse NieuwKunst zwendelaar Gery Van Tendeloo.'

Aldus jeremiëert Luc-André : “bij de aanblik van de vijf tentoongestelde kreaties van geïntegreerde NieuwKunst val ik ten prooi aan een aanval van walging en misnoegdheid : ‘nieuwkunstwerken’ die bestaan uit wat geschilderd betonijzer verbonden met plastieken lintjes aan de muur, een doos roestige nagels, twee afgedankte treinbalken, een oude neonlamp, een bak schroot, een vat fritvet, een afgedankte straatbezem, een kreatie die bestaat uit een kapot stukje piepschuim (isomo) op de grond met ernaast een vuil plastieken bakje en tegen de muur een slonzige dweil aan een bebloede vleeshaak. Volgens de kunstenaars zou dit de lijdende mens en zijn omgeving moeten voorstellen ? Moeten we nu lachen, huilen, godslasteren, moorden en branden ? Bij mensen met gezond boerenverstand, wekt die uitleg en redenering kots en afkeer op. Meer nog, hier stelt zich de vraag : moet ons belastingsgeld daarvoor dienen ? Voor deze, door burgemeester Steffy & Mine gekoesterde en financieel vetgemeste oplichtersbende ? Gaan deze wangedrochten en deze wanstaltige artistieke maffia misschien bijdragen tot de genezing van de menskens ? Of van de geld-en pronkzieke NieuwKunst geesten genre Van Tendeloo ?"

"Dit zijn creaties van verwarde geesten, opgehemeld door even verwarde conservators” schreef een roekeloze kritikaster in KH van 21/3/2008. du Moulin Doux durft er de verwarde opdrachtgevers van deze misbaksels nog aan toevoegen : Marie-Dominique De Jaegere, alias madame Stefaan De Clerck en haar eeuwige waterdrager Jan Deleu van AZ Groeninge.

Jammert du Moulin Doux verder : “Als er maar slechts tien bezoekers in deze 'integratietentoonstelling' opduiken om deze NieuwKunst een blik waardig te gunnen, dan is het te hopen dat de inrichters zich geen tweede keer aan een dergelijk experiment wagen; tenzij men ervan uitgaat dat al de Kortrijkzanen domme en blinde onnozelaars zijn en van NieuwKunst geen benul hebben. En de binnentuinen van AZ Groeninge dreigen dezelfde weg op te gaan : in godsnaam als ontwerpers een Moffenkoppel dan nog ? Is men ‘14-18, ‘40-45 en de endlösing al vergeten ? Dat wordt gegarandeerd weer een reusachtige Berg van Weeën want door dit onderwerp zullen de bezoekers zich in deze tuin desoriënteren door het gevoel van een gedeporteerde, een asielzoeker, een DHKPC-er en een Turkse emigrant uit te drukken. Hallo en met de duiven ? …" Luc-André du Moulin Doux (alias Vandenbogaerde) zet er ongenadig de beuk in.

“Als dat al niet meer kan op kosten van de Kortrijkse plebejer, wat dan wel nog” horen we oelewapper Gery Van Tendeloo roepen, die zich te Kortrijk het zout der aarde waant wanneer het woord NieuwKunst valt. De speciale status die Gery voor zichzelf meent verworven te hebben, wordt duidelijk niet geapprecieerd door Luc-André die als eminent lid van de Kortrijkse Saaie Oudemannenclub meer vreugde schept in het gadeslaan van ketels kokend water, het bijeenharken van herfstbladeren en het bekijken van bagagecarrousels op luchthavens. Langs de zijlijn staan zeveren over geïntegreerde NieuwKunst wil duMoulin niet; als hij ergens kommentaar over heeft is dat om daadwerkelijk iets te veranderen.

Misschien moeten we Bin Laden kontakteren om een drastische oplossing uit te dokteren voor de lelijke Budatoren, het Budakunsteneiland en de NieuwKunst wangedrochten in AZ Groeninge. Tenslotte heeft hij ook New York architectonisch iets minder lelijk gemaakt.

Met de NieuwKunst maffia van Van Tendeloo en zijn trawanten staat de artistieke verkrotting voor de deur en dreigt Kortrijk weg te rotten in heel haar overbodigheid. In de huidige tijd is NieuwKunst noch min noch meer vulgair volksvermaak dat uitgegoten wordt tegen de verveling van kultuursnobs en driftige parvenu’s en maakt ze deel uit van de kulturalistische kolonisatie van Kortrijk.

Het mag verhoopt worden dat Van Tendeloo en zijn NiewKunsters verbannen worden naar hun workshops in afwachting van de komst van een Verlichte Kunst Heiland.

Dat is Kortrijk.

JOHAN & GERY

(foto Nieuwsblad)









Geheime Kunsthappening te Kortrijk

DE ZEVEN WERKEN VAN ONBARMHARTIGHEID

De hongeren decimeren
De dorstigen noyeren
De naakten violeren
De vreemdelingen carbureren
De zieken clauseren
De gevangenen decapiteren
De doden flamberen

Is deze artistieke mening toelaatbaar te Kortrijk of niet ?

Bij de onbarmhartige toeschouwers herkennen we de onvermijdelijke Gery Van Tendeloo, de fabuleuze Nieuw-Kunst lawijtmaker van AZ Groeninge. Is daar ook onderzoekssirene Kris Sherlock V. Holmes te bespeuren evenals kunstfilosofe Tine van Den Boulevard in sexloze kunstenaarsoutfit en roze bril ? En Bartje Caron met zonder hoed ? En waar is nachtburgemeester/kunstenaar Adelbert dan wel gebleven ?

De minzame artiest van de installatie kijkt meesmuilend toe. Burgemeester Steffy en zijn College zijn in de verste verte niet waar te nemen. Mag men te Kortrijk alleen maar als uitheemse Buda-artist-in-residence een mening uiten ? Van achter een boom gluurt Kortrijkwatcher, hand in hand met Maarten Seynhaeve.

"L'art poor l'art, L'or pour l'art, Mort pour l'art" riep de artiest vertwijfeld uit. Maar wat zeggen de libertijnse kemphanen Kameleon Van Quickenborne, schepentje Woutje en Marie-Claire over deze tsjevencensuur ? "Provocatie is Kunst" aldus raadslid Eric Flo. "Dat kan ik ook" schreeuwde Jan Deweer, ver op de achtergrond. De dooddoener "Kan Kunst de wereld redden ?" uit de mond van Bartje Caron klonk niet geloofwaardig. Moet voor de eerste de beste Pierlala dezelfde ongeremde artistieke tolerantie gelden ? Selektieve verontwaardiging van Bartje en de anderen ? Het valt allemaal niet meer te vatten. Wat burgemeester Steffy ziet als zedenverwildering en pure destruktie zien de Kortrijkse artistieke middenmoters genre Van Tendeloo als vooruitgang en beschaving.

Men kan zich afvragen : waar is het verval gebleven ? Anderzijds zijn de Kortrijkse huiskamercaféprojekten, de gezellige horeca, Lode Bogaerts, de extra parkeerzones, de vier torenspitsen, de secret garden, schepen Bral, de obscure camera op St. Maarten, de Paardenstallen, het science-fictionpark van Overbeke, Kortrijk-Weide, Tattoo Croky Mike en meer politie op straat de voorbode van veelkleurige vernieuwing en slimme stedenmarketing en conceptuele stadskernrenovatie.

Te Kortrijk staat de hypocrisie van de moraalridders er garant voor dat de schone schijn bij de kaste die de plak zwaait met de mantel der liefde bedekt blijft.

Maar dat is Kortrijk.

QUINZE, BARBARA, VINCENT

In Weekend Knack van 7 mei worden smakelijke adressen voorgesteld te Roeselare en Kortrijk.

In Kortrijk staan twee politiekers te snoeven met hun verfijnde smaak : Minister van Frituren en Versimpeling Vincent Van Quickenborne (alias de Kameleon) en burgemeester Stefaan De Clerck (alias Steffy).

Kameleon Vincent doet zijn verhaal :

Als zesjarige kwam ik te Kortrijk aangespoeld en ik was meteen de primus van de klas in de St.-Paulusschool. Ik was een slim manneke. Maar helaas de meiskes lustten me toen al niet. Dat is nooit meer goedgekomen. Ik ben nu een gedwongen eenzaat met veel geld, luxe, reizen en een grote carrière. Ik word dag en nacht gekweld door een onstelpbare honger naar ondeugd en bedorven meiden. Ik koop ze voor veel geld en laat ze nog meer geperverteerd achter. Het brengt geen soelaas. Ik heb mij neergelegd bij mijn onontkomelijk lot. Het zij zo. Ik hou me nu bezig met ondernemen, versimpeling, frituren, Kortrijk, Karel De Gucht en partijbarbecue's.

En nu Kortrijk. Kortrijk zit in een diep dal en eruit geraken is de kwestie. Veel inwoners lopen weg. De hoogmoed drijft hen naar betere oorden. Hoelang nog ? Ik wil er iets aan doen. Maar hoe ? Of zal Arme Quinze Kortrijk redden of Yvon Van de Hallen ? Of zal lellebel Barbara Phallus-Becker de fundamenten van de Kortrijkse heropstanding leggen ? Sommigen zagen haar al op de werven van Foruminvest, incognito gechaperonneerd door Peterke Verlinden met de roze das. Het nieuwe winkelcentrum K. in Kortrijk zal 35.000 vierkante meters tomeloos winkelgenot bieden aan drie miljoen plebejers van Kortrijk en omstreken. Men fluistert dat Barbara samen met Arme Quinze, alias de diezijndief, bij de opening op 27 september 2009 burgemeester Steffy zal assisteren bij de openingsdrink. Steffy is zijn aanwervingscampagne voor hostessen en gezelschapsdames voor de K al begonnen. Steffy werkt nu ook als pps-er in dienstverband voor de K. Als volbloed liberaal steun ik hem daarin. Er wordt hard gewerkt om Kortrijk weer op de wereldkaart te zetten en Steffy schuwt geen Appenzeller rekening min of meer. Deze job in bijberoep vergat Steffy te vermelden bij zijn lukratieve nevenaktiviteiten her en der, wat hem een uitbrander opleverde vanwege het zeer rottig raadslid Maarten Seynhaeve, de sloeber. Arme Quinze doet ook Futurotextiel samen met een dochter De Clerck, welke weet hij nog niet, er zijn er vier. Ik steun al die dingen alsmede de Kortrijkse netwerken en society-clubs waar de dollars en het edel vocht rijkelijk vloeien. Ik weet wel : het is verbazend dat Arme Quinze zich te Kortrijk – of all places - vestigde en kwatongen zoeken daar duistere machinaties, vrouwenhistories, Appenzeller steekpenningen en ons-kent-ons verhalen achter. Dat is pure provokatie en vuilbekkerij. Niet is minder waar. Voor mijn vriend Quinze is het een bewuste keuze, naast die van Barbara. Ook Barbara bevindt zich in een stadium van volle ontplooiing en profileert zich als de toekomstige Kortrijkse Queen of the night. Werk aan de winkel voor onze nachtburgemeester Adelbert. Quinze adoreert Steffy en Marie-Dominique en hij is ook mijn dikste vriend. Hoe anders de Kortrijkse verveling te bestrijden ? De zulken die denken hun kant-en-klaar geluk te vinden in verre landen, lopen het tevergeefs achterna. Ze dwalen.

De oplossing is het surrealistisch paradijs van Kortrijk. Verre van een schijnsamenleving. Want na twintig jaren krimp is het tij aan het keren en is de stadsvlucht voorbij. Kortrijkzanen zijn noeste werkers, verlangen ernaar stijf van het sukses te staan maar het zijn bovenal gezellige lieden. Zie maar naar onze gemeenteraadsleden : wat een geluk stralen ze niet uit ! Wat een genieters. Hedonisten. Wat een levenskwaliteit met onze nachtburgemeester Adelbert, Kris Sherlock V. Holmes, Koen Byttebier, Meneerke Frans, Trui Tydgat, Clo-Clo met de lederen grijns, Tine van Den Boulevard en bovenal Croky Mike Tattoo. En niet te vergeten de onlangs opgerichte Saaie Oudemannenclub van Tony Descamps en Dirky Bossuyt. Ik vernam dat ook José van Den Boulevard zijn aanvraag deed. Naar verluidt denkt kasteleines Tine, in bijberoep kunstfilosofe, aan de oprichting van een Opwindende Oudewijvenclub…Het zou kunnen lukken want Tine ziet er verre van vies, gehavend of afgeleefd uit in haar sexloze kunstenaarskledij en roze bril. Tine’s outfit vertoont niet meer die akelige cafébazinnevlekken van weleer, ze heeft haar dikke bergschoenen en vale bromfietsjassen afgedankt, terwijl ze aardige gevoelens opwekt met haar pittige geur van een mengeling van verschaalde Grolsch, schaamstreekzweet en pruimtabak. Tine verkiest de straatmode van dolende junks en dronkaards boven de saaie nep-chique van de Kortrijkse politieke parvenu’s en upperclass-people à la caddie M. Claire en de golfster Pia Engelpoot. Om nog te zwijgen van Marie-Dominique die in de Kortrijkse straten ronddoolt in middeleeuwse nonnenkleren. Tine etaleert een konsekwente levenshouding : liever met haar basisuitrusting de uitstraling van het steuntrekkende lompengepeupel dan vreugdeloos mee te lopen in de stoet van de Kortrijkse high society. Daarom hou ik van Tine. Zij biedt grote levenskwaliteit. En van José. Den Boulevard is mijn lievelingskroeg. Een grandioze rook-en neukloze Kneipe. Maar ook de olijke kastelein Clo-Clo met de lederen grijns ‘In den Benny Hill’ is mijn lust en mijn leven. Sommige kwaadsprekers roddelen over Clo-Clo. Over zijn nieuwste multikulturele scharrel. En over Rita la Blonde. Over slavendrijverij. Gemene roddels dus. Neen, voor mij is Clo-Clo waarlijk een kasteleintoonbeeld, hét uithangbord van de Kortrijkse kroegenleven. Altijd even charmant en gezellig. Soms overdreven. Geen poseur. Met een fabuleuze fan-club ‘de Benny’s’. Clo-Clo is een waarachtig voorbeeld van burgerlijke onpasselijkheid. Je kan er ook diep in de nacht iets lekkers eten. Maar onovertroffen is natuurlijk ’t Vliegend Peerd bij Stef en Yvetje. Een weergaloos luxe bordeel met eerste klasse entraîneuses, dat zijn naam niet gestolen heeft in die mate dat ‘de Vliegende dekhengst’ een meer toepasselijke naam zou zijn. In ’t Peerd is gewoon alles mogelijk. Wekelijks op donderdagavond landt de bende van burgemeester Steffy die er de hele tent afhuurt. Niemand weet wat er zich dan in die libertijnse nuit blanche allemaal afspeelt. Er wordt van alles over verteld. Men zegt dat ze dan cowboy en Indiaantje spelen of in survival uitrusting erop uit trekken om de konfrontatie aan te gaan met de wilde natuur of met de omliggende bordelen. Of socializen met de boeren van de buurt of het straatmeubilair verplaatsen. Of in punk- en arbeiderslook anti-kapitalistische hymnen aanheffen in de naburige nachtkroegen. Wat er ook van zij, niemand weet het juist want Stef en Vetje zwijgen als vermoord. Arme Quinze is veelal ook van de partij met Barbara hetzij met iemand anders. Arme en Steffy zijn twee handen op één buik. Dezelfde diezijnsmaak, dezelfde scenevorming, dezelfde afkeer van bourgeois-minnaressen, dezelfde huwelijkse filosofie, de onbeheersbare drang tot paren als konijnen en hun wellust bij het zien verleiden van hun maitresses. ‘Dat is toch geen probleem’ kwijlen ze.

Ja, dat is Kortrijk. Waarom hou ik er toch zo van ? De tand des tijds die alle wonden heelt zal ook wel de afgunst doen vergeten dewelke ik heb doorstaan vanwege valse pluchen vriendinnen die op faveurkes uit waren omdat ik minister ben. Ach ze zijn aan het verkeerde adres en in de cafetaria van de KVK is voor en na de match veel te beleven. Veel. Maar niet de vrouwen die ik begeer maar niet kan krijgen. Ook Franceska, Tania en de lallende Inge Vervotte niet. Naar kenners beweren, bloedhete beesten in de bedstee. En hun hete lippen dewelke ik er nooit in slaagde ze te proeven.

Ik ondervond dat ik het geluk moet scheppen bij mijn mama en papa thuis, in het simpele bestaan van iedere dag.

(Wordt vervolgd : Stefaan De Clerck en Marie-Dominique-nique)

DE GLEUF VAN YVON

De 68 jarige gepensioneerde plantrekker Yvon Vanden Abeele, ex-direkteur van de Kortrijkse Hallen (Xpo) wordt, naast bestuurder bij Buda Kunstencentrum en een resem andere pensioencumulaties, nu ook voorzitter van het Kortrijks Handelsdistrict BID. Yvon gaat het doen. In zijn oude dag. De redder van Kortrijk. Voor de belangrijke funktie van het voorzitterschap worden jonge dynamische krachten zo ver mogelijk uit de buurt gehouden. Eigen vriendjes van de burgemeester eerst.

“We denken dat we met hem een vette vis gevangen te hebben, iemand aan het hoofd van Bid die ook voldoende onafhankelijk zal kunnen optreden”, kwaakt burgemeester Steffy, alias Stefaan De Clerck. Blablablabla.
Yvon moet ook instaan voor ‘goede kontakten’ met andere winkelcentra zoals Ring Shopping Noord en de Pottelberg. Ook met het verwenste Cora Moeskroen ?

‘Onafhankelijk’ is een grotesk woord voor een paladijn zoals Vanden Abeele er eentje is. Schepen Jean de Bethune (alias Le Brasseur) doet ook mee in het Bid en dat wordt lachen en vooral drinken geblazen !

De Kortrijkse kleine handelaren worden de pineut. Vanden Abeele naar de pijpen dansend van het stadsbestuur en de machtige kerels van Foruminvest. De K en niets dan de K. 93 % van de handelaren stemden voor de Bid zegt men. Met de rug tegen de muur. Steffy waakt en zijn slijmballende maffia-meelopers liggen heimelijk op de loer, spioneren, verklikken, intimideren. Stasi te Kortrijk. Ze konden niet anders. Over de tientallen handelaars die Kortrijk de rug toekeerden en naar andere oorden vertrokken wordt niet gerept noch over de ca 50 leegstaande panden in het handelscentrum. Ook over het hellegat van Overbeke geen woord. Bij de moedeloze blijvers gaat het zakencijfer 50% achteruit. Nog 1,5 jaar te gaan, maar hoe ? 85 nieuwe (grote) winkelpanden in de K. Wie gaat dat allemaal blijven kopen met al die 'dalende koopkracht' ? Wie gaat al die gaten vullen ?

En dan kwam de illustere Sieur Yvon. Met Yvon zijn we te Kortrijk het tijdperk van het commercieel spektakel en het entertainment binnengetreden. Kortrijk overspoeld door een golf van arrogantie en vermeende grandeur. Kortrijk over enkele jaren de stad van de conceptuele commercie en Yvon Vanden Abeele de commerciële mannetjesputter van Kortrijk ? Zal hij er korte metten mee maken ? Stoerdoenerij van burgemeester Steffy ?

Yvon vergeet dat zijn gsm wordt afgeluisterd door de kliek van boer Clerck en dat de mooie praatjes van de burgemeester de aandacht willen afleiden van de kern van de zaak. Overal en altijd in zaken en in politiek die onontkoombare neiging van Steffy om de zakken en de Appenzeller rekeningen te willen vullen. En Yvon die zijn leven lang het uitblinken en het stijf staan van sukses heeft nagejaagd. En nu dan de Bid.

Het is dààr dat het schoentje knelt.

KNUFFELEN IN EIRIEKEDEIRIE

"Das leben ist ein Umtata!"

En het blijft maar doorgaan. Na "'t Pleintje" is nu ook bij Marianneke van den "Eiriekedeirie" een knuffeleiland, bijgenaamd:"het Salon", ontstaan in haar zaak. Ik heb zelfs de eer gehad hem in première te mogen inwijden. Het was op een regenachtige zaterdagavond halverwege april laatstleden. Ik was met enkele psychonauten op reis door het magnetisch veld van een stad, genaamd K. Nadat we hadden deelgenomen als figurant in een kortfilm, die volledig gedraaid werd op het terras van café "het Eiland" op Buda en in het kader van festival "Fresh", werden we uitgenodigd op de vertoning van een theaterstuk met een heel hoog "Marc-Sleen-gehalte". Wandelende buizen, vliegende honden, tafels met vrouwenbenen, psychedelische rook uit de schouw, kartonnen dozen met beentjes, spetterende electriciteitskasten en champagne..., alleen de wafels ontbraken er nog aan. Ook daarna, in de "Buda Lounge", was de sfeer vol van halucinogene stimuli zoals na het lezen van een stripalbum van Nero. Tussen de vele pilsjes door meen ik zelfs een gesprek gehad te hebben met burgemeester Steffy. Of zou het toch Jef Pedaal geweest zijn? Of misschien wel Tuizentfloot? Of werd ik gewoon getroffen door de straal van Umtata? Of had iemand mij zweefbonbons aangeboden? Of een opiumsigaar? In ieder geval, na een tijdje trad de Kouwe Kwibus op en was het tijd om op reis te gaan door dat magnetische veld van die stad, genaamd K. En dus kwamen we langs de werven van K aan bij Marianneke met haar gloednieuwe knuffeleiland, bijgenaamd:"het Salon". In "het Salon" kwam ik zelfs te weten dat zij het klaargespeeld heeft om via het inrijviaduct van Foruminvest een rechtstreekse toegang tot haar café te bekomen. Een metrostation van Lijn 1, vlak onder haar café, met rechtstreekse toegang tot "het Salon" vonden burgemeester Steffy en Peter Verlinden een beetje er over wegens twee metrostations te dichtbij, te weten: "K in Kortrijk" en het "Burgemeester S. De Clerckplein". Al hadden zij er wel oren naar om het station onder het winkelcentrum de naam "Eiriekedeirie" te geven en toch een doorgang met rollend tapijt naar "het Salon" te voorzien. Me dunkt dat Marianne stevig weet te knuffelen. En nog later, bij Kristel op den oek van de Koeiemart, kreeg ik zelfs een knuffel omdat ik een van haar trouwste klanten ben. Zou ook daar een knuffeleiland geboren worden? Zelfs de dag voordien, in "de Promenade" op de Koeiemart, mocht ik ondervinden dat Claire, de waardin, ook een flink aanhanger van het knuffelen is en dat ook daar een knuffeleiland aan het ontspruiten was. Het blijkt een trend te worden en zelfs burgemeester Steffy weet er alles van. Naar ik uit goeie bron vernomen heb was hij zelfs van zin om een knuffeleiland te installeren in het nieuwe stadhuis, waarschijnlijk op het dakterras van het café op de bovenste verdieping. Helaas voor burgemeester Steffy zal deze vlieger niet opgaan want een knuffeleiland wordt niet geïnstalleerd, het onstaat. Zelfs dat is hem al ter ore gekomen en om dit hiaat te compenseren zou hij al met plannen rondlopen om zijn stadhuispersoneel op te dragen elkaar elke morgen eens te knuffelen in plaats van gewoon te begroeten. Dat zou de werksfeer hartelijker maken. Ook het personeel van Buda Kunsteneiland is er voor te vinden en Franky Devos zou zelfs opteren om de naam te veranderen in Buda Knuffeleiland. Dat ik dát nog mag meemaken. Jammer dat Bère Poep er niet meer is, hij is reeds vertrokken naar de Eeuwige Knuffelvelden.

K. een stad om te knuffelen !

Adelbert, kunstenaar/nachtburgemeester

Tel. + 32 (0)473 801 496

Adelberto@telenet.be

KNUFFELEN IN 'T PLEINTJE

"mmm-mmm-mmmm, kissin' and huggin' in the backrow..."

Een warme donderdagavond in april en dus goesting in een frisse pint, en laat het nou net de eerste dag zijn van een nieuw uitbatersduo in een gekend cafeetje. Dan moet je daar gewoon heen gaan. Op het eerste zicht is er niets veranderd, doch de verrassingen duiken slechts op na een paar discussies over paardengehakt en lookworsten met de plaatselijke beenhouwer die niet nalaat om flink tegen den toog te schoppen. Zo heb ik het graag. De Nederlandstalige schlagers zijn vervangen door gewone Radio Twee-muziek maar wat vooral nieuw is in het café is... een knuffeleiland. Daar had ik zelf nog niet aan gedacht: een knuffeleiland, speciaal voor mensen die het even niet meer zien zitten. En inderdaad, na nog een paar "toernee-generals" van de plaatselijke beenhouwer deed het knuffeleiland zijn dienst: een paar dames op leeftijd hadden het even flink te pakken en dus moest er geknuffeld worden. Ik heb me flink van mijn taak gekweten en ook de plaatselijke beenhouwer liet zich niet onbetuigd. Zelfs de neger uit de buurt, monsieur(spreek uit: miesjee) Baba, die tot dan toe gewoon alleen aan een tafeltje zijn Duvels zat te drinken, ontpopte zich tot een doorwinterd knuffelaar en met zijn dikke lippen kustte hij iedereen die er maar zin in had. We werden overdadig op de wangen gekust en met zijn 1,90m grootte zag je de geknuffelde bijna niet meer in zijn armen. Het knuffeleiland heeft dus zijn dienst bewezen en alleen al daarvoor is café 't Pleintje een bezoek waard. Ann en Herman bedienen u dagelijks van vroeg in de morgen, maar het kan er ook laat worden zoals op die bewuste donderavond. Iedereen schelezat en tevreden naar huis na nog een kus en een knuffel van mr Baba.

Café "'t Pleintje", op het Halenplein.

Adelbert, kunstenaar/nachtburgemeester.
Tel. + 32 (0)473 801 496

Adelberto@telenet.be

TREFPUNT MET JEAN LE BRASSEUR

Nachtburgemeester heeft het licht gezien !

"this is my church, this is where i heal my hurts..."

Met deze woorden opende schepen de Béthune vorige week de nieuwe kerk die hij heeft laten bouwen in het bedrijvencentrum in de Leiestraat. Cafetaria "het Trefpunt" was niet langer rendabel en dus moet de man gedacht hebben: we maken er een kerk van. Veel volk op de opening van de kerk en dat moet niet verwonderen gezien de bouwstijl. Het geheel is opgetrokken in open bouwelementen van hoogwaardige kunststof wat het een luchtige indruk geeft. Ik ben er al eens binnengetreden en ik moet toegeven, het heeft wel wat, onmiddellijk had ik het licht gezien. Bovendien zijn de bouwelementen ondergedompeld geweest in een badje van natuurlijke stoffen zoals lupuline en gist wat met zich meebrengt dat ze een aangename geur verspreiden die u meteen in een gemoed van opperste gelukzaligheid voeren. Deze kerk zou, in tegenstelling tot alle andere, misschien wel veel volk kunnen trekken. Alleen nog een geschikte hogepriester vinden. Misschien kan de stad een vacature uitschrijven, ik zou me direct kandidaat stellen als de verloning voldoende hoog wordt ingeschat en er voor deze kerk geen sluitingsuur van kracht is. Misschien kan burgemeester Steffy de architect/kunstenaar aanspreken om een dergelijk bouwsel/kunstwerk in te planten in het nieuwe ziekenhuis als het grootste relikwie van "nieuwkunst". Dit zou nog eens een meerwaarde zijn, wedden dat iedereen er met graagte zou binnentreden?

Adelbert, kunstenaar/nachtburgemeester

Tel. + 32 (0)473 801 496

Adelberto@telenet.be

GINDER IN DE "LATINO"

Aan alle uitgaanders heil,

je wordt ouder papa, geef het maar toe...

helaas, alweer een droeve mare uit het Kortrijkse nachtleven. Mainil, waard van de "Ginder Club", houdt het voor bekeken. 30 maart was zijn laatste dag en jammer genoeg kon ik er niet bij zijn. Doch het café zal immer in het collectieve geheugen gegrift zijn als een nachtelijk Walhalla van nimmer ophoudend feestgejoel. Ik herinner me nog toen ik nog café hield in de Brugsesteenweg(het Ornament), ik was een vaste klant van Mainil en hij, op zijn beurt, van mij. Ik heb er nog gedanst met Patricia van het cafeetje, waarvan ik de naam vergeten ben, een beetje verder aan de linkerkant. Menig maal hebben we bakker Vanzieleghem zijn brood zien buiten rijden op de stoep om af te koelen na het bakken. Vanzieleghem is er ook al niet meer, we worden ouder zeker? Doch, niet getalmd, ondanks het sluitingsuur blijven we doorzetten tot het ochtendgloren, en zo zouden Rachelke, zaliger, en Mainil het ook gewild hebben. Bij deze wensen we Mainil nog een aangenaam verder leven toe en bij deze bedanken we hem(en Rachelke zaliger) ook voor de tientallen jaren onophoudelijk nachtelijk plezier en eindeloos geduld voor ons dronkemansgedaas, kletsmajorengelul, wuftetantesgepalaver en lamstralengezwets, om nog maar te zwijgen over de hypochonders, de meiskes van "den Tender", Markske-van-de-paardekoers, Zjang van Mjinde, de gekke professor Filip Verhamme, de hoeren van "de Welkom", de gazettenmarsjang, de schetenlater en de ragende mannen. Het ga je goed, Mainil, en hopelijk zien we je nog eens in het uitgaansleven, dan drinken we er nog eens een "pale-ale-ke" op.

Om af te sluiten nog wat vrolijk nieuws uit de buurt. Op 9 mei 2008 is er opening van "Café Latino". Jens en Jürgen verwelkomen u in het gezellige cafeetje aan het park waar ooit "den Tender" was, notoir lesbiennecafé waar niettemin iedereen welkom was. Later was er nog "het Park", maar daar ben ik nooit binnen geweest omdat het meer gesloten dan open was. Bij deze wensen we Jens en Jürgen een succesvolle zaak toe en wordt ieder uitgaander opgeroepen aanwezig te zijn op de opening op 9 mei. Het spreekt vanzelf dat ook nachtburgemeester, in volle ornaat, aanwezig zal zijn samen met burgemeester Steffy en onvolprezen kunstpaus en brulboei Gery Van Tendeloo. Allaaf!!!

Adelbert, kunstenaar/nachtburgemeester
Tel. + 32 (0)473 801 496
Adelberto@telenet.be

ARME Q.

Binnenkort op deze blog :

-de nieuwe Kortrijkse jachthavenmeester.

-Vincent Van Quickenborne pleegt huis-aan-huis bezoeken, jagend op kabinetards.

-Over Arne Quinze (alias Arme Q. diezijnmeester op Futurotextiel) en over kunsthandel, kunstmest, Boris Becker, kunstgebit, namaakkunst, kunstvervalsing, kunstzwendel, poenpakkerij, Peter Raacke en diezijnroof. Met volle medewerking van Arme Q.

ARME QUINZE'S DIEZIJNROOF

QUINZE&MILAN CLASSICS AND LIMITED EDITIONS BY STUDIO ARNE QUINZEYou can sit on them, but just put your feet up, lean back, dip a chip, sip a Seltzer and chill out on an original Quinze & Milan. Quinze & Milan collections go beyond furniture design. Our products prompt you to spin tales, to dream and to shape a reality all your own. All our collections are rooted in specific projects, thus guaranteeing an extensive development phase and thoroughly tested results.

For extra-detailed information ore customized orders, please contact us April 18 - May 18, '08

EXCLUSIVE PROMOTION PRIMARY POUF 01 NEW COLOR: YELLOW!
PRIMARY SOLO

http://www.quinzeandmilan.tv/

Arne Quinze
€730.00 (incl. VAT)

Vraag van de maand : zoek de verschillen met de 'Otto chair' van Peter Raacke (1960)

Prijs : een stuk naar keuze uit de rijke diezijnroof-kollektie van Arme Quinze.

PETER RAACKE BIJ ARME QUINZE

Peter Raacke 1960s Otto chair returns

We often refer to designs as ahead of their time but the Otto chair by Peter Raacke really was - and remains a classic piece of design and construction.
The Otto first hit the stores in 1968, turning a few heads with its cardboard construction. After all, why would prefer cardboard to plastic in the late 60s? Fast forward on to 2007 and the Otto can now be seen as a sharp piece of green design, constructed from completely recycled materials. All you have to do is finish it to your taste with a spot of paint or varnish and this sturdy chair will keep you seated for years to come.
It's been reissued by German design retailer Pulpo - and at 69 Euros (£48), this is about as cheap as design classics come.

www.retrotogo.com/2007/10/peter-raacke-19.html

MILLIONAIRE

Luc Demiddele en Noël Maes met Phaedra betrapt op de Millionaire Fair !

“Het vlas wordt weer populair” grapte Luc Demiddele van het Kortrijks Handelsblad bij het betreden van de luxe fair. Goedendag en daar is Johan de Vlaspieter. Samen met Noël en knijpend aan de courtisane Caroline Gennez en del-de-luxe Phaedra Hoste, rijk en mooi te gast op de openingsavond van de Millionaire fair in Kortrijk Xpo. Als plebejers laverend tussen de superrijken uit onze contreien, daar op de fabuleuze Millionaire. Liters champagne en veel BV-vlees in de kuip.

Luc exposeerde al zijn veerkracht tussen de vrouwelijke halfnaakten en Noël kwam buiten met lege handen. Zonder Darline Devos. “20 miljoen euros voor een stuk bloedhete woestijn, dank je wel.”, riep Noël. Zijn hongerloontje bij de krant kon Laura Lynn niet bekoren. Ze namen plaats in de Bentley. Een kolfje naar de hand van Joyce die Noël betastte. “Ach, wat jammer. 1.301.695 euros, zoveel verdien ik niet.” Zelfs de armlastige Joris Denoo kon met zijn eerste zwaluw het tij niet keren. "Luister", mompelde Luc : “jaloerse mannen zijn altijd dom, zelfs al luidt hun naam Vincent van Kwortrijk. Maar dat is politiek. Het kan ook een politieke zet zijn van minister Vincent Van Quickenborne.” Maar Noël liet zich niet vangen in valse pathetiek. “Je bent gek zeker”, schreeuwde hij. “Ik zou een bekende minnares hebben. Alizée Poulicek dan nog ? Dat kan toch alleen een grap zijn.” Luc wist wel beter : “En toch staat het in onze krant. Of liegen gazetten altijd ?" "Achter iedere leugen steekt een greintje waarheid” repliceerde Noël maar Luc voelde zich al veel te ver verwijderd van de dingen die van betekenis konden zijn in zijn leven om nog met die smakeloze roddelpraat te kunnen instemmen.

Inmiddels was het gezelschap het lolige trio met burgemeester Steffy, Martine Aubray en Kelly Pfaff al tegen het lijf gelopen. Steffy glunderde temidden van het vrouwelijk schoon dat hem aanbad. De faveurkes. Het gescharrel met de deernen, de tête-à-têtekes in luxetenten, 't Vliegend Peerd, het rijkeluisleventje, de diezijn, de Lamborghini, Arne Quinze, het circuit van Zolder, het fijn kontaktspel met de steekpenningen en de Appenzeller rekeningen en de skivakanties in Gstaad!Oh what a life !

Mine was belet. Het maakte Steffy's plezier waarachtiger. Marie-Dominique zat inmiddels met Gery Van Tendeloo op de schoot bij Jan Deleu en bij de Nieuw-Kunstenaars van AZ Groeninge, in 't Hof van Cleve een budget van 4 miljoen euros goed te besteden ten behoeve van de wachtenden in de dodenrij van Pietje met de Zeis die geduldig zijn kans afwachtte om de hoek, terwijl Joris Denoo nog altijd met zijn inktzwarte Saab-cabrio in plaats van willige Millionaire deernen, laagscherende zwaluwen bejaagde langs de pechstrook van de A 17. Want daar verscheen de lente.

Ook Noël Maes deed zijn duit in het zakje. Na de Millionaire vond hij nabij Koekelare de vrede in de armen van Colette de Chantilly, de verlopen dochter van Dré Beeteman, een seizoenarbeider, die erbij viel en het seizoenslabeur om den brode zat te vervloeken. Hard labeur op Expo ’58 en de koopkracht die al sinds de Expo daalt, de working poor van de sossen, zij het niet Caroline Gennez.

Misschien was het een teken van de Voorzienigheid maar de dagen na de Fair verliepen zonder noemenswaardige gebeurtenissen. Luc Demiddele pleegde onverstoord zijn wekelijkse column over Johan de Vlaspieter en Noël Maes zat in gedachten verzonken en in zijn kantoortje te wachten op een teken van leven van Phaedra of Caroline. Een lellebel als Phaedra of de rode lichtekooi-de-luxe Caroline kan evengoed een grote als een kleine man liefhebben, maar zo bedacht hij zich : elke meid van stand moet zich ontgoocheld afkeren van een lafaard als Carl Decaluwé die achterbaks de allerfijnste scharrelpoezen belaagt terwijl de goedgemeente weet dat de eerste de beste stenotypiste zich niet kan voorstellen te genieten van de streken van deze malle tsjeef.

Aan de bar met Phaedra en de halfrosse Caroline genoten onze gasten Luc en Noël nog na van deze situatie die hen beviel en ze dachten er niet aan ooit het leven van Decaluwé gemakkelijker te maken. Als die Carl, die nog nooit door een hitsige vrouw gekust werd, vreesde dat zij hem nooit fatsoenlijke meisjes zouden voorschotelen… Goed, dan kan het geen kwaad dat hij daar onder leed.

“Ik breng u God” meesmuilde Joris Denoo, toen hij konstateerde dat Luc en Noël tussen wassen beelden van Vlaspieten in hard labeur, naar buiten strompelden.

Dat is Kortrijk.

DE MAZOUTTUIN VAN TYDGAT TRUI

Mazoutramp in de Tuinstraat.

Formidabele mazoutlozing op het braakliggend terrein van het SOK aan de Nieuwstraat/Tuinstraat.

Een niet nader geïdentificeerde vrachtwagen van Belgacom deed enkele dagen geleden een ongelukkig maneuver aan de oude gebouwen van Belgacom/RTT in de Tuinstraat. Sukkelde per ongeluk in een put van het braakliggend terrein van het SOK (Tuinstraat/Nieuwstraat), waarbij de (volle) brandstoftank (mazout) openscheurde en een gulp van 400 liters rijkelijk in Kortrijkse braakliggende aarde stroomde. Milieupaniek ? Ach neen. Bijlange niet. En de omwonenden werden het zwijgen opgelegd en gepaaid met dure woorden.
Op vraag van burgemeester Steffy werd, bij nacht en ontij, de lozing snel en efficiënt afgedekt met een greep grijs zand. Zand erover riep Trui Tydgat van het SOK en voegde meteen de daad bij het woord. Steffy stond er beteuterd bij, keek ernaar, rook eraan, gsm-de even naar zijn society-netwerk en moffelde alles in de fabuleuze Kortrijkse doofpot. Er wordt angstvallig gewaakt op het trekken van portretten.
Grondverontreiniging ? So what ? Nooit van gehoord. Maar de wakkere milieuambetantenaren van Ovam die waken en bidden, werden heimelijk gewaarschuwd door omwonende spionnen. Komen dinsdag een kijkje nemen. Naar 't schijnt komt Johan Vandewoestijne filmen. De pers en WTV is verwittigd maar waar zit toch die sakkerse Kris Sherlock V. Holmes ? Bij een uitslaande koeiestalbrand in Kooigem ?

Het stinkt letterlijk en figuurlijk in de Tuinstraat, maar dat is Kortrijk.

LUC, DANIEL, NOEL, PHAEDRA...EN VINCENT

Binnenkort op onze vernieuwde weblog :

-Luc Demiddele en Noël Maes met Phaedra H. betrapt in de Millionaire Fair !
-Vincent Van Quickenborne, op zoek naar kabinetards, pleegt geheime huis-aan-huis bezoeken.
-Daniël Spriet havenmeester in De Kortrijkse jachtwrakkenhaven.

ONLUSTEN BIJ LUC LEBON

In café DE DAGERAAD worden de Croky chips met de unieke Mike Tattoo's fel begeerd. Ze vliegen echt de deur uit. Gisterenavond was weer zo'n gekke stormloop gaande. Er braken bijna onlusten uit voor Mike en zijn tattoo's.

Even voor sluitingstijd schonken de uitbaters Luc & Claudine (geboren en getogen Kortrijkzanen) de allerlaatste tattoo's als collector's item aan ons weg...

Café De Dageraad
Luc Lebon, Kortrijk
Sportcentrum, Stasegemsesteenweg 21 te Harelbeke
Openingsuren:
iedere dag: 18.00u-24.00u

www.dageraadcafe.be

MIKE & SHERLOCK IN DE BALLENTENT !

Ach, die goeie ouwe Sherlock...

Bij elk pakje chips zit tattoo van Mike !

Vanaf eind deze week loopt ieder die smult van Croky chips in de regio wellicht ook met een tattoo rond. In ieder pakje zit dan zo'n kleefhebbeding. Het idee komt van Croky zelf, de uitwerking van Mike Tattoo uit Kortrijk. Het was chipsfabrikant Croky die met het idee naar Mike Tattoo (40) stapte. Tatoeages zijn cool dezer dagen en ze spreken de jeugd aan. Ook chips zijn gegeerd bij het jonge volkje. 'Tattoos zijn in bij de jeugd', zegt Guido Bral van Croky. 'Jongeren vinden het stoer. We moeten er wel over waken dat we de ouders niet te veel verontrusten.'

Mike Tattoo werd bekend na zijn deelname aan het VT4-programma Temptation Island in 2002. 'Ik was er vlug voor te vinden', zegt Mike Tattoo. 'Het is een manier om de wereld van de tattoos te ontsluiten.' Ik koos voor een zestigtal ontwerpen. Ik krijg van de fabrikant geen cent, maar er is wel naamsvermelding. Dat is me goud waard. Tattoos worden op die manier ingeburgerd in onze maatschappij. Denk nu niet dat ik straks tattoos ga plaatsen op het lichaam van al die jongeren. Zo ga ik ook maar over tot piercing vanaf een zekere leeftijd. En als het kan is er de toestemming van de ouders, een wettelijke vereiste trouwens.'

Info op http://www.tattoomike.be/

Een prachtvoorbeeld van Kortrijkse gazettenvullerij van de hand van een journalistieke duizendpoot, dit éénmans-schrijfwerkerijtje dat het plegen van grensverleggende bullshit en de kunst om wereldschokkende onbenulligheden aan het daglicht brengen tot zijn levenswerk heeft verheven.

De onderzoekssirene Kris Sherlock V. Holmes werd danig berucht te Kortrijk door zijn memorabele journalistieke humbug waarvan tijdens de Sinksenfeesten de meest vermakelijke knallers uitgestald worden, in konfrontatie met de Croky tattoo's van Mike, in de ballentent van Buda :

Een voorsmaakje van Sherlocks fabuleus talent, een bloemlezing uit zijn veelbesproken literaire stoplappen :

U verwijt me geen onderzoeksjournalistiek te voeren, wel ik kan u het volgende zeggen : verre van de Alles Behalve Ideale Bibliotheek (ABIB) van een geflipte Kortrijkzaan te moeten na-apen, maar ergens heeft deze rare snuiter een punt. Papier Hier ! Er wordt niet goed omgesprongen met ons oud papier en de stad Kortrijk denkt mee over muffe stockageruimten en tweejaarlijkse tentoonstellingen bijvoorbeeld. Godjezus wat een f.ck ellende !

-De Kortrijkse veldwerkers moeten meer armslag krijgen want de vervroeging van het H. Vormsel op St Elooi zal niet doorgaan.
-Van Belle parkeerde zijn voertuig op de openbare weg aan het revalidatiecentrum op Overleie.
-Aan de toog van ’t Vliegend Peerd wordt wel eens het tegendeel beweerd, maar er zijn echt niet zoveel Marokkanen in de regio rond Kortrijk.
-Vredeseilanden Kortrijk wordt sinds kort geleid door Katrien Verhellen.
-Maar vraag eens aan uw ‘jongens’ dat ze eerst klacht indienen – ik heb het hen zelf gevraagd en dat doen ze niet (meer).
-Jan De Smedt gaat proberen de maatschappelijke positie van Licht en Liefde verder te versterken.

-Ho, en ieder sloeg zijn glaasje achterover op Buda Libre.

-We laten ditmaal Freddy De Vadder aan het woord.
-Kortrijk Bruist dan wel niet meer, maar het 'Congeet' nu wel, werd er gegrapt.
-Mijn geliefd skioord Steiermark is een gebied in het zuidoosten van Oostenrijk.
-Foorganger Nick H. diende klacht in tegen een uitbater van een kansspel op de Paasfoor op de Kortrijkse Grote Markt.

-Aan grote of kleine kultuur doen helpt daarbij.

-De Kortrijkse vrouwen zijn onthutsend.

-De know how van snow die het festival al die jaren heeft opgebouwd, is groot.
-Het rommelt in de wereld van de Kortrijkse Holebi’s.

-De jaren verstrijken, maar verandert het speeksel van smaak ?
-Of weet u, we gaan samen eens tot daar wat losweken en een pint drinken.
-Buda eiland wordt meer en meer een echte ballentent met nu en dan lukrake kermisattrakties onder de mom van broeinestkunst die geen kat interesseert.

-de nieuwe nachtburgmeester Adelbert vrolijkt onze kulturele agenda op.
-Men kan ook opteren om Buda in coma te brengen of te laten wegdeemsteren in een oase van absolute rust en stilte door volop voor de optie RVT te kiezen.
-De congresgangers lieten tegen de middag ballonnen op. Honderden witte ballonnen.
-Een paar honderd mensen namen zaterdag in Kortrijk deel aan een dag tegen de global warming.

-Budafest is dan weer een jaarlijks internationaal kunstenfestival om bij de buren te gaan neuzen en je aan een kruisbestuiving te wagen.

-Prettige vakantie gehad ?
-Voorts wil het bestuur een paar drempels wegwerken, dan pas kunnen we een eind weg…
-Er steekt een pedagogisch concept achter schepen Bral.
-De brand brak uit omstreeks kwart voor twee in een gerenoveerd pand in de Rekkemsestraat. Er vielen geen doden.
-Van de vijf molens die ooit in Marke stonden, bleef enkel de Rodenburgmolen bewaard.
-de zaak van 4 oktober 2005 waarover u spreekt bestaat inderdaad, daar bent u correct in.
-Dominique stelt zijn 1ste strip voor.
-Een eerder banale schoorsteenbrand had gisterenmiddag zware gevolgen in Marke.
-Nog één keer slapen en dan staat Bellegem op zijn kop en wanneer de renners langsrijden vindt er ook een modeshow plaats op een catwalk langs het parcours.
-Het onderzoek van Vandenweghe leerde haar dat er heel weinig erotische radio is.
-Er zijn 395 plaatsen, verdeeld over drie verdiepingen in de ondergrondse parking Schouwburg.

-Happenings zoals Letterkoorts krijgen bijval dankzij de samenwerking met de Gezinsbond.
-Op 22 maart werd Albert Vanhuysse om 14.53 uur beboet in de Slachthuisstraat voor een parkeerovertreding.
-Moeder bevalt met drie kinderen op de achterbank supersnel. Hij weegt 3,1 kg.
-Een man verdween zestien jaar geleden uit de ouderlijke woonst op Overleie. Sindsdien werd nooit meer iets van hem gehoord.
-Beide graftypes mogen niet verdwijnen. Daaronder dat van broeder Isidoor en van Kromme Leire.
-En dan heb ik een lekker smeuïg stuk dat de waarheid dient !
-Bedoeling van dit alles is alle acties of werken in samenspraak met de bewoners te ontwikkelen.

-Toch is samenwerken vermenigvuldigen.

-We gaan quizzen met de dertien gemeenten maar niet met Deerlijk.

-Samenwerken in deze regio is geen utopie meer.
-Kipwagen voor tractor te koop van de stad Kortrijk.
-Ik wil vooral het happy zijn en het zich happy voelen benadrukken. Ik volg niet zozeer de mode.
-Alles gaat naar wens op de Kortrijkse Paasfoor-Ik zeg niets meer.
-Wat doet een mens zoal op z'n vrije namiddag na het werk... Juist ja, eens naar de winkel gaan!
-Een van die nieuwkomers en inburgeraars is Fatima Del Jazyra. Ze is getrouwd met een Kortrijkzaan op leeftijd en is zopas bevallen van de drieling.
-Vier steden verbroederen in een kring met Kortrijk.
-Tussen Bellegem en Deerlijk, daar won hij, het was bij het standbeeld van Germain D.
-Het Parkoteam van de stad Kortrijk neemt sinds enkele jaren initiatieven tegen ‘pesten op het werk en daarbuiten’ onder de noemer 'anti-pestproject'.
-De beurs ‘Wij Trouwen’ spuit een wereld van ideeën op vrijdag en ‘Trouwen is Houen.’
-Mijn uitgangspunt is dat de Kortrijkse identiteit een discursieve Constructie is en dat de ballentent van Buda Kunstencentrum (met zijn Fresh en Fest- toonmomenten) is besmet geraakt door het noodlottig kulturalistisch virus van de tijd : het aantal toeschouwers doet er niet meer toe. Wat telt is de carrière en het inkomen van de dure artists-in-residence en hun hoogst persoonlijke expressie, hun entourage en de groupuscules van de kulturele managers, de intendanten, de curatoren en tutti quanti die als paddestoelen uit de grond rijzen en als een onaanraakbare smaakpolitie bepalen wat kwaliteit is en wat niet. Ze leven en overleven zuiver op kosten van de betalende gemeenschap (de proletarische massa) dewelke ze misprijzen, zonder enige relatie met een geïnteresseerd publiek (dat er niet is).
-Mij ophitsen heeft geen zin, hoewel ik een nederige dienaar van de waarheid wil zijn.

De strijd tegen de journalistieke eenzaamheid van Sherlock is beslecht. Van een diffuus schuldgevoel is geen sprake meer. Het passieve karakter van de Kortrijkzaanse massa is opgelost. Sherlock zoekt nu zijn toevlucht in de Kortrijkse eigenwaan. Hij doet dat uitstekend en er wordt dan vanzelf, via een netwerk van kontakten, faveurkes en dienstbaarheden goed voor hem gezorgd.Toch is Sherlock er zich van bewust dat een dergelijke aanpak in de stijl van de ordinairste alledaagsheid, het jaar 2008 naar het moment van zijn ultieme bevrijding leidt.

Dat is Mike & Sherlock.

ROUCHES VEROVEREN K.

(foto Noël Hostens)

De Rouches van Standard-de-Liège heimelijk op verrassingsbezoek bij burgemeester Steffy...

Op verkenning naar de KVK en het vervallen Kortrijks voetbalstadium ?

Liège in verbroedering met Kortrijk ? Mysterieuze deals ?

De zulken die daar meer over weten worden verzocht zich kenbaar te maken.

Hallo nachtburgemeester Adelbert ?!

POETISCH GELUID

Dag Walter Maes, het is de poëzie die ons kan redden. Daarom, bij deze.

Hartelijke groet
Peter (Van Synghel)

dit is het geluid

ik hoorde een koe
die buiten moest staan
loeien, ik hoorde mijn kat
die buiten moest blijven
janken, ik hoorde de hond
die, in reactie, blafte
(voor altijd van de buurman)
en ook nog twee eenden
een koppeltje dat woonde
in de gracht, waren druk doende
en maakten hun lawaai

mijn deur bleef de hele nacht
openstaan
het mag duidelijk zijn
ik leefde op het platteland

maar, met de blik vooruit
op de hoogte van: landbouwsubsidies
toch kon ik goed slapen
met dank aan de dieren

GEEN GIRAFFEBENEN IN DE SOM

Bericht van de Saaie OudeMannenclub :

Het model met de giraffebenen, neen oude mannen, daar gaat het niet over in onze Saaie OudeMannenclub. Bedoeling is dat het een zeer saaie bedoening blijft ten behoeve van het welbehagen van alle Kortrijkse saaie oude mannen.

Er liepen weer mooie kandidaturen binnen :

-Franz Vansteenkiste, ex-advokaat

-José Dedeurwaerder, ex-architekt

-Raymond Huyghe, ex-verkoper

-Tony Cornelis, ex-architekt

-Geert Verbeke, ex-drummer

-Herman Vansteenkiste, ex-architekt

-Toine Sansen, ex-burgemeester

-Franske Destoop, ex-zigeunerschepen

-Debaere Jef ex-onderwijzer

-Marcel Waegemans, ex-ocmw-er

-Jacques Laverge, ex-politieker

Stuk voor stuk vereenzaamde saaie sujetten, burgermannen wiens leven alles behalve van hen afdruipt. Hun verlangen om onbegrensde pret na te jagen hebben ze ingeruild voor zwaarmoedigheid, chagrijn en eentonige vreugdeloosheid. Ze zwalpen mee met de driftige idealistische dwazen en hun zeurderig maatschappijverbeteringsgedoe. Zeurend over ekologische rampen, de syndikaten, de globale opwarming, de verkeersveiligheid, de koopkracht, het welzijnsoptimum of hun pensioen. Nooit beleven ze de zonde van de bekoring, de extase, het genot.

Onderzoek van de geloofsbrieven op vrijdag 25 april te 11 u stipt in brasserie 'Komedie' aan het Schouwburgplein, Kortrijk.

Voorzitter Tony Descamps doet het voorwoordje, penningmeester Dirky Bossuyt de kas. Luc André Vandenbogaerde zorgt voor de kiekjes. Arnold Vangheluwe imiteert Baziel.

In de Saaie OudeMannenclub is saaiheid troef zonder muffe ons-kent-ons sfeer.

Iedereen welkom maar psychotherapeuten, geheelonthouders, ochtendjoggers, maatschappelijke assistenten, onthaalvaders, milieu-ambtenaren, onderwijzers-op-rust en andere opwindende en buitenissige bon-vivants en losbollen worden geweerd.

Pas op voor de ouderdomskondities !

HET VERDRIET VAN 'ZOEKLICHT'

Walter,

Als bijlage een artikel over "Het verdriet van Zoeklicht".

Thierry

Het verdriet van een “notoire vrijzinnige”

Het tweemaandelijks onafhankelijk vrijzinnig tijdschrift 'Zoeklicht' (met afzendredactie Marksesteenweg 47 - 8500 Kortrijk) weigert bijdragen van mij te plaatsen, omdat “de redactieraad van Zoeklicht van mening is dat mijn bijdragen te weinig geargumenteerd en te weinig gefundeerd zijn om ze (nog verder) op te nemen.”

Is dit de echte reden? Of is het omdat “ook niemand bereid bleek om op mijn meningen te repliceren, bij gebrek aan duidelijke stellingen en beweringen waarop men kan repliceren of omdat vele van mijn stellingen en beweringen al talloze keren ten gronde werden weerlegd in andere publicaties.”
In welke publicaties? Over welke meningen, stellingen en beweringen gaat het? Wat betekent exact “ten gronde weerlegd”? Wie bepaalt “de grond van de zaak”?
De belangrijkste vraag is echter: “Wat bedoelt Zoeklicht met vrije meningsuiting?” Is dat het negeren van andermans (afwijkende) mening en/of overtuiging om niet aan “nestbevuiling” te doen? Zijn vrijzinnigheid en vrijdenkerij het alleenbezit van “ongelovigen” en “atheïsten”? Hoe kun je nu opkomen voor vrijheid van mening en handelen als je dit recht uitsluitend toekent aan de “eigen groep”?Of ben ik - een notoir vrijzinnige, zoals een redactielid schreef - gebrandmerkt als een afvallige, een ketter, één door de inquisitie vervolgde? Ben ik ineens “het paard van Troje”?

Hieronder twee artikels die de status van 'Zoeklicht' hadden kunnen beschadigen bij publicatie.

Oordeel zelf!

1. Een nieuwe wetenschap van de politiek

Respect voor jezelf wensen betekent dat je ook de ander respecteert! Dit is pure logica en toch zijn er zoveel mensen die dit niet (willen) begrijpen. Cultuur is dynamisch en wie met zijn tijd mee wil, moet zich voortdurend heroriënteren en heraanpassen. Wat wil ik hiermee zeggen? Simpel: wie niet bereid is om te evolueren, stelt zich nooit vragen en blijft op zijn standpunt. Stilstand is achteruitgang!

Het scheppingsverhaal vormt de basis van de Bijbel. Het (natuur)wetenschappelijke denken vormt de basis voor de rest van de wetenschap. Het idee van hoe de wereld tot stand kwam en in elkaar zit, is bepalend voor de culturele bovenbouw. Aan het scheppingsverhaal heb ik - als intellectueel van vandaag - geen boodschap.

Velen hebben schrik voor verandering of zijn “gehecht” aan de vertrouwde verklaringen. Deze twee categorieën zijn niet zo interessant, soms wel gevaarlijk wanneer zij fundamentalistische trekjes vertonen. Zonder opwaarderen, zonder aanpassing aan plaats, cultuur, persoon en tijd geraakt men de weg kwijt of verbijsterd in gehechtheid. Het resultaat is voorspelbaar: geen tolerantie, theologische verdeeldheid over een levende persoonlijke God, geen eenheid in verscheidenheid, wel fundamentalisme, heerszucht, minachting voor de ander.

Boeiend zijn alle groepen van mensen die er tussenin liggen.
Opvallend is dat deze boeiende categorieën van mensen minder (of geen) vriendjespolitiek kennen (nepotisme), niet (of bijna) nooit vervallen in een foute combinatie van verbondenheid, rijkdom en democratie (oligarchie).
Ik hoor bij een tussencategorie van mensen die geen behoefte heeft aan een kapitalistische dictatuur. Ik hou niet van een foute samengaan van kapitalisme en filosofie enerzijds en van een fout idee van politieke macht anderzijds.
Zij die dit aankleven zijn niet alleen zelfgenoegzaam en daardoor ook geneigd om minderheden te verdrukken en geweld aan te doen, maar de rest van de wereld ook onrechtvaardig te behandelen op basis van hun foute denken.

Ik pleit voor een nieuwe wetenschap van de politiek. Op deze wijze kunnen wij een nieuwe wereld creëren. Mensen moeten worden heropgevoed. Door filosofen, door leerkrachten die filosofisch zijn ingesteld en geschoold, door geestelijke leraars. Dit zijn heel andere typen leraars dan theologen, veeleer psychologen/psychotherapeuten die de studenten verlichting in filosofische zelfverwerkelijking bijbrengen. De wedijver die door de leraars van inwijding en instructie wordt onderwezen, moet worden omgebogen in respect door de leraars die (persoonlijke) beleving en introspectie bijbrengen.

Geloof en ongeloof zijn verouderde begrippen. Religie, hypocrisie, ethiek, relatie zijn de nieuwe deugden en ondeugden. Geloof is enkel nog reëel in seksgeloof en geldgeloof. Wie zich niet aanpast aan deze nieuwe werkelijkheid, wordt depressief en een depressieve mens is in drievoud gestoord in de tijd: het verleden ziet zwart, de toekomst is onzichtbaar en het heden is onaangenaam.

Wetenschappelijke verklaringen - hoe juist die ook kunnen zijn - ontsnappen niet aan deze nieuwe werkelijkheid. De tijd is niet absoluut in de snelheid van veranderen met het licht, maar de tijd is wel absoluut in de kwaliteit van het veranderen zelf. Alles is in beweging. Het heeft geen zin ons te hechten aan een theorie in weerwil van die verandering, in weerwil van het absolute gezag van de tijd. Dit betekent dat God - zoals die werd geopenbaard - dood is en dat de gemiddelde, mechanische tijd hopeloos is verouderd. Dat wil bovendien zeggen dat wie het geloof bestrijdt met bijtende spot en cynisme, zich niet kan losmaken van dit geloof. Dat wil bovendien zeggen dat wie zich in zijn geloof consolideert, sociopathisch reageert, als een stekelige cactus.

In mijn essay Schoon volk in de hemel dat verschijnt in het najaar van 2010, na zes jaar onderzoek en literatuur, houd ik niet langer de schijn op van gezag, vooruitgang en beschaving. Ik maak mij los uit mijn “persoonlijk, intellectueel en sociaal failliet” om een nieuw pad te bewandelen. De weg van de kennis, de analyse, de discipline, het respect. Het mag duidelijk zijn dat je met een egobehoefte, met economisch/juridische argumenten, met een conservatieve ethiek, met begrip voor zwakte de wereld niet zult verbeteren. Bouwen aan de Tempel van de Mensheid is “drie-wervig” (drie werven): een omslag in ons denken en handelen vanuit substantieel onderzoek, wetenschappelijke nuchterheid en principiële spiritualiteit.

Zij die de Opperbouwmeester van het Heelal vrezen en zij die Hem afvallen zullen nooit uit hun narcofiele en angst-neurotische obsessieve depressie en cynisme geraken. Laten wij bouwen aan een wereld waarin een rationeel/democratisch evenwicht heerst tussen het menslievende verlicht humanisme en het materieel gemotiveerde, traditioneel moralistisch/pragmatisme. Theologie en wetenschap zijn niet persoonlijk genoeg. Het is - voor mij - duidelijk dat wij, van de wetenschap via de spiritualiteit en de religie van persoonlijke bekentenissen en bekeringen, moeten evolueren tot een samenleving die deze planeet bij elkaar houdt.

2. Vrijheid en gezag

De mens worstelt met de morele autoriteit en de uitoefening van de macht. Ik zou niet graag in Gods schoenen staan! Het heeft problemen als je je de macht toe-eigent! Dit ondervindt zijn Kerk vandaag. Ook gisteren, maar toen was er nog geen charter over de Rechten van de Mens! Zij kon lustig verbannen, inquisiteur spelen, vervolgen, verbranden. Maar nu? Nu moeten God en zijn Kerk de vrije wil van de mensen respecteren.

Daarom kies ik al decennia voor “de liefde voor het goede” en niet zozeer voor “de speciale vermogens” waarmee je toch de vrije wil niet kan (mag) onderwerpen.

Ik geef toe dat de combinatie van de begrippen vrijheid en gezag een probleem vormt. Natuurlijk moeten wij een bepaalde vorm van gezag erkennen om niet in een chaos van “iedereen tegen iedereen” te vervallen. Iedere bestuursvorm sluit een dominantie in, een hiërarchie, een stratificatie in maatschappelijke klassen. Wat is het marxisme meer geweest dan een “strijd om de middelen”. En vergis je niet: het was meer het gerommel in de bovenbouw dan in de onderbouw, de kleine mens is altijd dupe, marionet, de meest kwetsbare.

Democratie was de oplossing, beweerden zij. “Zij”, de nieuwe machtsbelusten. “Democratie” is een ander woord voor “aristocratie”, “timocratie”, “oligarchie”. “Zij” zijn vandaag de vechtende vertegenwoordigers van een logge bureaucratie. “Zij” zijn ontvankelijk voor gezag dat corrumpeert.

Van het traditioneel gezag van Kerk en edelen ontwikkelde zich het charismatisch gezag van dictators. Na Hitler, Napoleon, Stalin en Mao kwam het legaal-rationele gezag in de plaats. De autoriteit was een ambtelijke werkelijkheid geworden.

Sociaal-psychologisch onderscheid ik vijf vormen van gezag: de macht van belonen (de aangepasten worden beloond), de macht van straffen (de wetsovertreders worden gestraft), de macht van delegeren, de macht van de verdienste en de macht van de deskundigheid. Niets is echter zo problematisch als de machtsbeluste mens die een twijfelachtige moraal heeft!

Wat is het ideaal? Voor de enen een godbewuste wereld zonder tirannie en overbodige luxe en eigendom, voor de anderen een culturele wereld met mensen die bewust leven, vanuit hun hartstocht, voor nog anderen een wereld waarin gezag en orde heersen, voor mij een wereld waarin vrijheid en geluk het hoogste goed zijn.

De politiek bepaalt niet langer de mate waarin vrijheid en gebondenheid moeten worden gecombineerd. Links-rechts heeft afgedaan. Er is geen eenduidigheid en klaarheid meer in deze opdeling. Politieke partijen bepalen niet langer wie zus en zo is, maar de mens zelf. Hij kiest uit veelheid een eenheid en uit ongelijkheid gelijkheid. De mens vindt “eenheid in verscheidenheid”, hij zoekt evenwicht tussen het kwantitatief individuele versus het sociale en tussen het kwalitatief concrete materiële versus het abstract ideële. Dit betekent dat gezagsuitoefening en materiële eigenbelang zijn keuze bepalen.

Ook de belangengroepen in de samenleving hebben hun status verloren en hun integriteit in het handelen. Politiek, ambtenarij (in ministeries), belangengeroepen en rechtspraak vormen de verschillende opties van bestuur, ook al ontvangen zij een inkomen van dezelfde staat. In dit kluwen van bestuur zoekt de mens een uitkomst.

Denk erom, de kiezer heeft een gezonde zin voor deze (politieke) werkelijkheid. Het probleem is echter dat hij of zij zo vaak gedesillusioneerd wordt (illusies die ook ontstaan uit een vals ego). De vrijheid van het individu moet keer op keer worden opgegeven voor het hogere doel. Hij of zij kan zich individueel geen toekomst uittekenen. De vrijheid die hem/haar wordt beloofd, is twijfelachtig. Illusies worden ook vaak gekoesterd uit baatzucht. Deze houding moeten wij afwerpen en leren de oorspronkelijke werkelijkheid onder ogen te zien. Slechts op deze wijze kan de mens het geluk vinden. Je kan de wereld niet verbeteren door je er tegen af te zetten, maar door je leven te verbeteren. Beter leven kan vanuit zelfrealisatie!

De ingrediënten? Dankbaarheid, dienstbaarheid, individuele bevrijding, orde van leven waarin geen domheid en luiheid passen.

3. Schijndemocratie

Democratie zonder een zelfzekere zin voor orde is een schijndemocratie. Democratie behoeft een “regels” waarin het begrip vrijheid niet meer zozeer aan chaos maar aan orde is gekoppeld. Verandering binnen een democratie gebeurt via een “zachte” revolutie, een “geleidelijke” omwenteling van het maatschappelijk denken. Wijze politici dwalen nooit van hun weg af en confirmeren zich aan de wet en aan het goede voorbeeld.
Denk aan de Franse Revolutie die gewelddadig begon met het bestormen van de Bastille in 1789, maar na de chaos de weg koos van het gezag. In een zachte revolutie kiest men voor geleidelijkheid, maakt men tijd voor het vaststellen van feiten en trends en het naar voren treden van een niet te ontkennen of weg te compenseren natuurlijke en sociale werkelijkheid.

De deur naar de utopie openhouden en de weg ernaar vrijmaken, zonder regels en afspraken is geen wijs scenario. Bovendien moreel iets anders voor ogen hebben dan het praktisch nut, is een moeilijke oefening, ook al is de ethiek valabel. Toch blijft verandering onvermijdelijk, want het handhaven van een status-quo om de burgers de kans te geven zich te verbeteren, zet hun aan tot verdere corruptie.

Het morele vingertje lost niets op. Het beste uit een zachte revolutie halen met de mensen die eraan participeren, is beter dan verlichting bij te brengen en hen te willen opvoeden voor een andere wereld. Ik ben niet tegen “verlichting” (kennis) en “opvoeding” (onderwijs) en ook niet tegen “vrij ondernemen” en “vrije organisatie”, maar de morele en maatschappelijke consensus moeten worden gevolgd. Met het spel van de orde wordt niet zozeer de mens opgevoed, maar gerespecteerd.

Alleen met dit respect voor de eenvoudige man als voor de ontwikkelde mens kan men van een werkelijk geslaagde politiek spreken. Politieke partijen en belangengroepen die zelfrespect en respect propageren en toepassen, kunnen overleven. Respect is bovendien de enige solide basis om samen te werken. Uit politiek die als één kracht tot stand komt, één harmonieus vermogen, ontstaat een betrouwbare rede die niet in zichzelf is verdeeld en niet in ideeën, begrippen en een overtuiging blijft steken. Een echte staatsman is iemand die probeert het idee van de orde der zienswijzen te relateren aan de natuurlijke orde van het leven.

De liefde voor de kennis vormt soms een bedreiging voor hen die niet zo’n duidelijk idee hebben van de uiteindelijke werkelijkheid. Politiek is niet alleen opkomen voor je rechten, maar ophouden elkaar te bevechten. Wij moeten stoppen elkaar met illusies te bevechten, liever met elkaar tegen illusies vechten. Homo sapeins, de wetende mens, is onze naam!

Oorspronkelijk was de tijd, maatschappelijk gezien, een religieus begrip. Politici verschilden in weinig van priesters. De orde der dingen, tijd en ruimte en het begrip maatschappelijke orde waren in de kern religieuze fenomenen, dachten de eerste filosofen. Wat niet wilde zeggen dat moed, matiging en gerechtigheid niet werden aangeprezen. Vandaag claimt de wereldorde respect voor de mensenrechten en de burgerlijke identiteit die daarbij hoort.

Ik blijf er echter bij dat wereldvrede slechts mogelijk zal zijn indien enerzijds politieke partijen niet langer meer zullen vechten om verkozen te worden en anderzijds de mensen, ondanks hun verscheidenheid, samen en structuurbewust, zullen strijden om de illusie van valse vereniging te overwinnen.

Thierry Deleu

Vrienden van Zoeklicht, denk even na:

Tolerantie is niet alleen een kwestie van woorden gebruiken en regeltjes toepassen. Ze moet ook in het dagelijkse leven een praktische uitoefening kennen.
Tolerantie houdt in dat mensen met een verschillend geloof of zonder geloof elkaar overtuigingen toestaan die ze zelf afwijzen. Die erkenning mag niet worden verward met de waardering van de andere overtuiging. Erkenning heeft te maken met het besef dat men deel uitmaakt van een inclusieve gemeenschap van gelijkgerechtigde burgers.
Bovendien - als notoir vrijzinnige - vind ik dat “mensen die hun morele overtuiging niet in een uitsluitend profaan deel willen belijden, ook in een sacrale taal aan het maatschappelijk debat mogen deelnemen”.

DE PEST IN DE K ?

Een middeleeuws bericht viel vannacht in onze e-postbus :

RATTENPLAAG OP FORUMINVEST !

Foruminvest mikt op 4 miljoen bezoekers per jaar. Wel, kijk maar eens goed, we hoeven zo lang niet te wachten, want ze zijn er al... Ze opereren momenteel nog ondergronds, vanuit openliggende riolen en opengelegde buizenstelsels. Er heerst een ware rattenplaag op de site van Foruminvest. Ik kan ze ’s avonds vanuit mijn raam op de tweede verdieping over het terrein zien lopen, zo tussen klaar en donker. Je ziet ze soms alleen, soms in groepjes van 10 tot 20 exemplaren. Als de werkmensen hun biezen pakken, dan komen de ratten hen vervangen. Ze kruipen massaal uit de riolen om zich te goed te doen aan de door de arbeiders achtergelaten etensresten en om zich razendsnel voort te planten. En niks lijkt hen te deren. Verschrikkelijk dikke, vieze monstertjes zijn het, glanzend van het rioolwater. Ik heb ze nog niet op film kunnen vastleggen, want ze zijn me telkens weer te slim en te snel af. Maar ik zie ze wel door de modderpoel heen flitsen. Je moet echt goed kijken want ze vallen nauwelijks op tussen de blubber die Foruminvest achterlaat, maar ze zijn er wel altijd. Uit de laatste resten van het Middeleeuwse Kortrijk verrees Foruminvest. Uit de resten van Foruminvest kropen de Middeleeuwen weer tevoorschijn in de vorm van stoottroepen vol wezens van de soort rattus norvegicus. Voor wanneer het eerste geval van pest in Kortrijk?

Peet.

(Peter Wullen)

CROKY MIKE TATTOO

MIKE TATTOO GEEFT SJETTE :

Kortrijkse tattoos in zakjes chips van Croky

Chipsfabrikant Croky contacteerde Mike Tattoo, die bekend werd na zijn deelname aan het VT4-programma Temptation Island in 2002, met de vraag om 5 miljoen kleeftattoos te ontwerpen.

Mike Tattoo: "De tattoos moesten voldoen aan bepaalde criteria, opgelegd door Croky. Ze dienden ook kindvriendelijk en -veilig te zijn."

Mike Tattoo maakte 60 ontwerpen. Kleuters uit Oostende, Brugge en Kortrijk kregen de opdracht om 30 ontwerpen voor de kleeftattoos te selecteren. Vanaf 5 mei kan je ze vinden in de rekken van het warenhuis.

(bericht overgenomen van VLD Kortrijk website)

MIKE EN DE FOORKRAMERS

Dag Walter.

Ik ben blij te kunnen lezen op uw blog dat ik nu officieel als schertsfiguur benoemd word.
Ik ben nu bij de grote zekerst!
Hehe

Aanvullend mijn laatste column in de Krant van Westvlaanderen die vanaf nu elke maand zal verschijnen.
Hopelijk tovert hij een glimlach op uw gezicht.
Een tattoo zou het geheel nog wat meer kleur kunnen geven.

Met vriendelijke groet.

Mike

De foorkramers vertrokken dit jaar vlugger uit Kortrijk dan Boonen die demareerde in Roubaix! Volgens Romain de Fworein draaiden ze dit jaar tot 90% minder omzet! Zoals zoveel anderen ook in Kortrijk. Ole! De enige keer dat Ik veel volk heb gezien op het verkermiste schouwburgplein was toen, na afloop van Wim Opbroucks, terecht, uitverkochte tv-tunes voorstelling, het volk de schouwburg verliet! Nu de foreins weten al langer dan vandaag dat het vlees beter is dan de benen en trokken, met een stalen grijns, weg uit de Kuil van Kortrijk. Content dat ze nog weg konden! Wij echter ook! Nu kunnen we ons weer gewoon, moeilijk , autogewijs, door K town verplaatsen indeplaatsvan onmogelijk. Voor volgend jaar beweert Romain F. dat ze waarschijnlijk zullen gesubsidieerd worden als ze nog hun kraam willen uitzetten! Beetje geïnspireerd op het Buda kunsteiland. Dat kost ook veel geld, brengt werkelijk niets op, en ook voor extreem weinig toeschouwers. Alleen het, zo door ons Kortrijks stadsbestuur gegeerde, volk van Kol en Manchette zonder geld voor de pret komt daar nog wel eens opdagen. En zo zal de foor met zijn dure prijzen zelfs tot kunst verheven worden! Het is nu alleen nog wachtten op het eerste design foorkraam. Een unicum in West-Europa en voor het allereerst gezien op onze staatsgesubsidieerde Kortrijkse foor! Voor alles is er een oplossing. Zelfs voor de veiligheid! Onze splinternieuwe foorplaatsmeester Dekock vond dat ,door het verrassend kleine bezoekersaantal, het positief te noemen was dat er zo weinig crimineel gedrag en overlast vastgesteld werd! Een verhelderende gedachtegang om stil van te worden! Volgens Filip moet er dus voor nog minder overlast gewoon nog minder volk komen! En nog minder volk betekend nog minder parkeerproblemen. We gaan de luxe hebben om al onze ondergrondse parkings te mogen sluiten! Kermis tot 4 x per jaar toe gaat er voor zorgen dat de overlast uit Kortrijk verdwijnt! En het zal nog proper blijven ook. Bertje van de mono gaat moet niet meer bibberen. Wij zijn veilig dus hij ook! Het werd tijd. Kermis a volentè! En iedereen draagt zijn steentje bij door gewoonweg thuis te blijven!--

http:/http://www.miketattoo.be/

LIEFDE IN KIRGIZIE

Een onstuimig bericht viel vannacht in onze e-postbus :

Peter Wullen geeft sjette in Kirgizië !

Literaire websites ?

De nederlandstalige poëzie lijdt aan anorexia? Welja, de ene kneuterige tekst volgt de andere op. Van Reybrouck... Delmotte... De oorzaak is het gevolg. Het gevolg is de oorzaak. Wie schrijft nog wat kneuterige teksten als antwoord op het antwoord van Delmotte op de tekst van Van Reybrouck? De ene nietszeggende repliek volgt de andere op. Wie durft te repliceren op de arrogantie van Delmotte? Zo kunnen we nog eindeloos doorgaan. Wie breekt de cirkelredenering? Claus is dood. Misschien moeten we nu allemaal maar eens zwijgen en ons richten op iets anders? Ik ben een groot voorstander van het afschaffen van alle literaire websites, inclusief De Contrabas... Het zijn toch altijd dezelfde mensen die commentaar geven op elkaar. Afwijkende meningen worden niet gehoord of geduld. In een domein waarin niks gebeurt, bepalen de oenen het spel. Bv.: de verwaande Delmotte, de sociaal assistent die zich dichter waande; de dikke Hoorne, die zich gedraagt als een mongool in een kegelspel; Breukers, die ook in zijn geschriften lijdt aan verregaande constipatie en een opgezwollen gevoel; vrouwe Blaauwendraad met haar slechte boekjes en vertalingen, een repelsteeltje dat zich sneeuwwitje waant. In de schaduw daarvan paljassen à la Risee, die denkt een graantje mee te kunnen pikken van het 'licht' van zijn grote voorbeelden. Helaas zijn dit redelijk schaduwloze figuren, die zich bewegen als verveelde, woordblinde kippen in een halfduister hoenderhok. Hun enige bezigheid is piepend elkaars veren uit te plukken. Met welk doel eigenlijk? Commentaar geven op commentaar van commentaar op commentaar.

Dit is mijn laatste bericht. Voor een tijdje toch. Ik vertrek even naar Moskou om er eens een andere lucht te snuiven en er te trouwen met mijn Kirgizische prinsesje. Of ik nog terugkeer? Mmmmmm, we zien wel...

Peter Wullen

http://peterwullen.blogspot.com

"FRIDAY FISHDAY" OP BUDA

BUDA KUNSTENCENTRUM

FRESH #3 / FRIDAY FISHDAY : Kunst met zonder woorden !

Een parcours met af en straf werk uit de Budastudio’s
theater – video – installatie – kollekte - performance - paaldans - Jan Bucquoy - stoepgesprekken - filmshoot

vr 18, za 19 en zo 20/04/08 – in en om Buda Kunstenparadijs, Kortrijk

Mietje Warlop
Mekhitar Garabedian
Ben Benaouisse
Ewout D’hoore
Bram Vreven
Nele Keutelier
Lotte van den Berg

Laat u gedachtenloos meeslepen door vers en straf theater-, video-, boomhut- installatie- en performancewerk, in één woord : weergaloze Nieuw-Kunst goeddeels ontworpen en gemaakt in de ballentent van BUDA.

In onze e-postbus troffen we vannacht een vertoog aan van kunstfilologe en Buda art-director Barbara Raes, met dadaïstische kunstbespiegelingen en vlijmscherpe satire. Barbara ontmaskert de wereld van de Hoge Kunsten en steekt op onnavolgbare wijze de draak met de zwendel van de would-be artiesten en de zelfingenomen kunstkardinalen die zich als vanzelfsprekend het artistiek zout der aarde wanen. Barbara deinst niet terug voor grapjasserij, spotternijen en sarcasmen en dwaalt door het hele kunstarsenaal met meedogenloze zelfspot, doorspekt met vlagen van luciditeit en bijtend cynisme. Is Barbara een kunstenlyncher-in-spe ?

Zit haar toekomst in de ballentent van Buda in een doodlopende straat ?

We laten onze lezers graag op sleeptouw nemen door Barbara's wrang-humoristische rijmelarij en de poging tot verwoording van haar onbeschrijfelijke artistieke gelukzaligheid :

Beste Verdriet van Kortrijk,

Mag ik vragen onderstaand tekstje op te nemen op uw druk gelezen blog ?

Fresh & Friday Fishday : Kunst met zonder woorden !

Het Kunstennarrenschip BUDA creëert een artistieke context waarin de workshop-artist-in-progress-in-residence en zijn ‘lust om te werken’ centraal staan. Dat we internationale artists-in-progress de kans geven om hun vaak pril werk bij ons te tonen, is u ondertussen wel duidelijk maar nog niet dat ze op stadskosten toonmomenten met grote sier uitvoeren in de Kortrijkse nachtelijke afspanningen. Toch is dat zo.

Dit voorjaar zullen in onze Buda studio’s, Torens, Kunstfabrieken, Paardenstallen, Theaterzalen en Secret Gardens alweer een horde wildvreemde artiesten genieten van de tijd, de ruimte, de afspanningen, de meedrinkhostessen, de zak stadsmanna en de professionele productionele bepamperingsmachine dewelke de 40 kunstenaars krijgen om in een opwindende en stimulerende entourage als Kortrijk te leven, te werken, te genieten, te brassen en te scharrelen.
Het is weer de stadskas van Steffy die betaalt !

Kunst met weinig woorden.

Hedendaagse theatermakers komen wel nog op de bühne maar ze zeggen niks meer. Ze vertrekken vanuit ruwe en onbewerkte materialen (een stuk isomo, een bak roestige nagels, een meter ijzerdraad, een stuk wrakhout, een varkensvoederbak, een balk met houtworm, een kapotte spiegel, een plank aan de muur, een wit doek, achtergelaten bouwwerktuigen enzovoort) en pure beelden (videobeelden van Afrikaanse paaldanseressen en lolige eskimo’s op zeehondenjacht). Dat werkt zeer konfronterend en zet aan tot filosofische overpeinzingen en verwarring bij de onthutste toeschouwers. Kompleet woordenloze voorstellingen van Lotte en Mietje Warlop over de troost van de aanraking en de pijn, haute couture toiletten achter de coulissen, opstandige gebaren, flessenverwarmers en videobeelden met papflessen en over de energiewaardetheorie zijn thans aan de orde van de dag in het avantgardistisch theater. Miet die over de bühne loopt met een kartonnen reuzendildo in plaats van haar hoofd. Ze tracht doodgewoon te doen maar wordt daarin gehinderd door haarzelf. Met haar gezicht in de vorm van een misvormde varkenspoot hobbelt ze houterig over, langs en onder de scène en repliceert op de uitroepen van de twee beschonken toeschouwers, bijna met ingestudeerde zinnetjes, in het besef dat de twee kijkers iets aan het bekokstoven zijn : "Jullie die zoveel bekoorlijke vrouwen hebben begluurd en betast, willen jullie mij niet vertellen wie van jullie twee het schoonste poepke heeft ?” Waarna de twee verrast uitroepen : “Wij willen ons geld terug !”

Verder zijn er performances zonder aangezicht, personages die alles wat ze in zich dragen naar buiten hebben gekeild, schepsels in konstante metamorfose een must op de scène, op zoek naar wankel evenwicht, spannend en verrassend. Eendagsvliegen bij valavond doen ook hun optreden tijdens voorstellingen voor maximaal één (1) toeschouwer (de vijf voorstellingen zijn kompleet uitverkocht).

BUDA zet zijn deuren wagenwijd open en laat het weer goed waaien. We steken residentiegewijs nog een tandje bij en laten het talrijk te verwachten publiek (we rekenen op 37 toeschouwers, 10 meer dan bij Buda fest) meeproeven van de weergaloze dynamiek van onze werkplek in het Buda kunstenparadijs !

De driedaagse Fresh bundelt werkelijk het neusje van de zalm van onze artists-in-residence. Meer dan ooit op maat en aanvraag van de artist himself ! Een paar willen heel breed gaan en storten zich met doodsverachting op de grote zaal van 269 maar de meesten hopen op pakweg 15 man op de derde étage van de Budatoren. Zij die het zaakje niet vertrouwen gaan voor maximum drie éénmansvoorstellingen in een duister en afgelegen hoekje van de Kunstenfabriek, onttrokken aan de lachlust van de voorbijtrekkende stoet van Kortrijkse plebejers. Er zijn ook waaghalzen (artistieke trapeziesten) die het aandurven zich te laten bespotten tijdens een soort modieus zelfmoordexperiment in real time met een ’klein publiek’ van hoogstens 7 man. Die zaal zal te klein zijn.

Enfant terrible Ewout D’hoore die afkomt met de onmogelijkheid om de grote levensvragen te doorgronden, de eenvoud van het absurde, het vreemde in het doodnormale en over het leven als rituele noodzakelijkheid, de kop en de staart van de crisis over de Opwarming, het fijnstofprobleem, de metamorfose van de Alpha-mens, de allegorie van het beeld van de onkuise Suzanna met haar moordlijf van Rik Vermeersch, het hysterisch gehuil over de workshop van Magere Hein op Hoog Kortrijk, zoveel vernieuwender dan het prikkelend ondergoed en de ordinaire blote wijvenkonten van LP Boon waar de proletarische massa’s hersenloos op afstomen.

Installatiekunstenaar Bram Vreven gaat in zijn reeks Foei & Vloei op zoek naar de kern van de zaak (the heart of the matter) : de bewegingsmogelijkheden van water en het kijken naar een ketel kokend water en verder het bestuderen van een draaiende bagagecaroussel en een blok smeltend ijs gadeslaan. Voorwaar : drie installaties om sprakeloos van te worden !

Videoaste Nele Keutelier pleegt op de stoep van het Korte Kapucijnenstraatje een live filmshoot met 45 authentieke Oostendse gepensioneerde vissers, met assistentie van kastelein Iwein van 't Kroegske (Iweins Kneipe, op een steenworp van de Torre van Ostènde), gebaseerd op een verboden cultfilm van Jan Bucquoy “Vrijdag Visdag”. Nele onderzoekt met haar live shoot of de in scène gezette versie echter lijkt dan het origineel. Met scabreuze rioolscènes. De zedenverwilderende filmset wordt angstvallig bewaakt door de Kortrijkse religieuze tsjevenpolitie olv van Christenvrouw schepen van Kijkpalen Hilde Demedts, gechaperonneerd door de Groot-inquisiteur van de goede zeden en opperchef van de goedesmaakpolitie, de politieke gluiperd en farizeïsche tsjevenneuzelaar Polleke Van Den Driessche kwezelachtig hoererend met zijn scharrelpop in speculaas Elske Schelfgoud op een achterkamercanapé in de secret garden pergola van Steffy's allerschoonste plek in zijn tovertuin op Buda.

Op bevelschrift van burgemeester Steffy is Nele Keutelier haar filmshoot streng verboden onder 21 jaar ! Ook hier zal de proletarische massa niet zijn weg te slaan.

Last but not least houden performer Benny Benaouissa en beeldend kunstenmaker Mekhitra Garadebian een ‘toonmoment’ van woordenloos work-in-progress. Toonmomenten zijn werkelijk de top of the bill, het alpha en omega en de lievelingsprojekten in de vale wereld van Buda Kunstencentrum. Er hoeft namelijk helemaal geen volk op af te komen. Hoe minder hoe liever want de toonmomenters lusten geen pottenkijkers in hun besloten ruimte van artistieke idées-fixes.

Tout court beeldrijk “fresh af en straf werk” dat Buda Kunsteneiland weer 'swung' moet verlenen. Het valt op en het is een trend : vertrekken vanuit objecten en pure beelden om de lachers op de hand te krijgen. Een sprakeloze strooptocht met vier (4) producties, veertig (40) artiesten en zevenendertig (37) te verwachten toeschouwers.

Een verrassende sprakeloze driedaagse strooptocht met vier (4) producties en een hartverwarmer ! Mijn geluk kan bijna niet meer op.

U bent welkom.

Met lieve artistieke groet,

Barbara

Voetnota van VvK : kerncijfers van Buda Kunstencentrum :

1) De personeelsploeg : zestien (16) direkteuren, onderdirekteuren en papierverleggers. De allures van een multinatinal !

Franky Devos, Directeur
Barbara Raes, artistieke leiding
Kristof Jonckheere, Artistieke coördinatie, programmatie podiumkunsten
Lieve Vankeirsbulck, Programmatie film
Annelies Vancraeynest, communicatieleiding
Bram Coeman, productieleiding
Kevin Decoster, productie-assistentie, website
Myriam Peters, onthaal
Daphné Lagae, Financieël medewerker
Brecht Vandenbroucke, techniek
Hans Valcke, techniek
Lucas Coeman, huismeester, atelier
Maureen Lecoutere, onderhoud
Tom Vandebroucke, filmoperator
Koen Moerman, filmoperator
Korneel Avijn kassier, filmoperator

2) Jaarlijks aantal artists-in-residence : men fluistert een honderdtal (100)

3) Jaarlijks aantal toeschouwers (zonder Filmhuis) : dit cijfer is topsecret maar undercover luistervinken beweren zo'n honderdzestig (160 inbegrepen dubbeltellingen)

4) Budget : het financieel plaatje is verwarrend, kompleet ondoorzichtig. Minstens 1,5 miljoen euro (overheidsgeld) per jaar benadert sterk de werkelijkheid. Ze eisen eigenlijk jaarlijks 2 miljoen ! Zonder de infrastructuur op kosten van stad en gewest. Allemaal voor leegstaande gebouwen. Ingewijden zoals de complicerende Karel Debaere weten meer maar zwijgen als vermoord. De faveurkes ! Eén ding staat vast : het geld vergaat in een oversized kantoorgebouw, overbodig personeel, papierverleggerij, hautaine artists-in-residence met dure behoeften, toonmomenten zonder publiek, festivals zonder toeschouwers, dikdoenerij en het overschot wordt sans gêne verbrast, met tonnen over de balk gegooid. De Kortrijkse samenzweerderige journalistieke onderzoekssirenen en vleiers à la vkk (alias de would-be Scherlock Holmes) zwijgen. De faveurkes ! Altijd die duivelse faveurkes die de monden snoeren.

Grappig is dat op de festivals, voorstellingen en de hilarische 'toonmomenten' (!?) meer personeelsleden, bestuursleden en artiesten opdagen dan èchte toeschouwers. Dat is alleen in Kortrijk mogelijk want het is daar dat Steffy De Clerck burgemeester is.

LIEFDE AAN DE KROMME OLM

Doortrekkersterrein voor Ziehender Gauner in zicht !

Het doortrekkerspark voor doortrekkende roversbenden (Ziehender Gauner) komt eindelijk in zicht. In het voorjaar van 2009 zal er goed gefeest worden in het rovershol aan de Kromme Olm. Er zal drie dagen lang gedanst en gedronken worden in het bijzijn van schepentje Woutje Maddens die ooit op de hoofd van zijn dierbaren gezworen heeft : “Nooit ofte nooit enige pleisterplaats voor reizende dievenbenden op de Kortrijkse bodem !”

We zijn zover. Nadat oud-schepen Frans Destoop destijds in de ban geraakte van een oogverblindende minderjarige Manoesja-dochter, was het hek van de dam. Frans zette koppig door en veroverde zijn doortrekkersrovershol en met een gouden dievenkar zijn wonderlijk Manoesja stoeipoesje.

Ondertussen wordt door een 'interne werkgroep' een subsidieregeling en een ‘huishoudelijk reglement' voor de doortrekkende Manoesja vagebonden opgesteld. Een belangrijk aspekt is de aanstelling van een ‘toezichter’ als ‘aanspreekpunt’ om de reizende gauwdieven, hun appetijtelijke struimeiden en de buurtbewoners uit mekaar te houden. Wie wordt toezichter ? Peter Caesens, de onverbiddelijke Kortrijkse belleman ? Geert Verbeke met zijn klinkende schalen ? Of Moena Langenraedt, thans op de dool, door burgemeester Steffy zonder pardon op straat gezet en nu ook door Koen Byttebier geroyeerd en niet als manager van Bid aanvaard.

Ook schepen Stefaan Bral (alias de terrassendief) is niet te spreken over de noodlottige beslissing van de burgemeester, Franske Destoop en schepentje Maddens. “Allemaal goed en wel die betoverende Manoesja meiden maar ze stelen als de raven”, schreeuwde Bral in al zijn branie uit na zijn vijfde St Pol tijdens de laatste nieuwjaarsreceptie in de Beatrijszaal. De door Bral (een akelig manneke) bewonderde Rita Verdonk, Silvio Berlusconi, Geert Wilders en Pim Fortuyn stelden al lang geleden dat het leven tot kunst moest worden verheven, te beginnen met het drinken en het beminnen van de goddelijke sirenen. Bral de terrassendief, is tegen de middelmaat in het brassen en de liefde. Zijn eindeloze dronkemanstochten kregen een welhaast mythische allure. Voor de arrogante Bral is zijn uitkafferen van burgemeester Steffy die hij met veel dédain een kluchtenspeelder noemt, pure poëzie en wil hij met zijn afkeer voor het doortrekkersterrein voor roversbenden aan de Kromme Olm, zijn existentiële angst blootleggen voor plekken in de stad waar de illusie dreigt post te vatten dat de alleraardigste Manoesja-dochters delicieuze, wulpse, melancholische en onschuldige wezentjes zijn. Wat een misrekening.

Manouchka het karbonkelogige Manoesja meisje, had Bral, na een uitzinnige nuit blanche in ’t Vliegend Peerd, nog een veelbelovende blik gegund bij het verlaten van de zondige luxetent der liefde. Bral was toch die sympathieke vent, die haar met de lift tot op de vijfde étage van ’t Peerd had gebracht. Daar was het, in de zwartrode kamer, dat de schepen alle remmen losgooide. Stefaan bezat haar. Urenlang. Manouchka’s gezicht vertoonde een smartelijke grimas van genot. Na het urenlang zuchten en zwoegen straalde ze van vreugde. Nu pas werd haar alles duidelijk. Haar extase was zo intens, dat ze dapper in Stefaan zijn oor smeekte : “Doe het nog een keer en nog een keer, een allerlaatste keer, ik wil nog niet naar huis.” “Waarheen wil je dat ik je dan voer?” lispelde Stefaan in uiterste vervoering, terwijl hij zijn paars geslacht nogmaals tussen haar gulzig geopende dijen liet glijden. “Doe met mij wat je maar wil, mijn wildebeast, jij kent het nachtelijk Kortrijk beter dan ik. Breng mij waar je wil”, hijgde Manouchka, de uitputting nabij.

Ze reden naar een kleine nachtkneipe ‘In Den Benny Hill’ genaamd. Kastelein Clo-Clo (met de lederen grijns) trok Stefaan grijnzend tot in de keuken bij de uitgebluste Rita La Blonde. Toen brak het gelukkig uur voor Rita aan. Maar de terrassendief kon zijn rust niet terugvinden toen hij de trouweloze Manouchka aan de tapkast betrapte bij het scharrelen met Mijnheerke Frans.

Hoe lichtzinnig zijn de Manoesja grieten toch ! Hopelijk volgen daar geen komplikaties uit voor Meneerke ! Wordt hij de toegang ontzegd tot Den Benny Hill ? Dat zou te dom zijn.

Het was al tegen het ochtendgloren en de eerste zonnestralen doorpriemden de duisternis van Clo-Clo’s gelagzaal, toen de Opel Vectra van Silvie voor Den Benny Hill aan het St.Michielspleintje stilhield…

Oh What a Night !

VERZOEKPLAATJE

Wullen vs. Claus

SAAIE OUDEMANNENCLUB

Eentje dat bij voorbaat afhaakt...

Beste Walter,

Met deze laat ik u weten dat mijn prostaat nog degelijk zijn taak vervult.
Ik heb dus geen behoefte tot uw oudemannenclub te behoren.

Mvg
Johan Desimpel.

Nochtans, mon cher Johan, overtreft de saaiheid van de club het mogelijks nog resterend prostaatgenot...

Dat lijkt mij niet onlogisch, verre van zelfs, maar ik ben van geboorte na januari 1949, dus heb ik statutair geen recht tot toetreden, laat staan mijn hese stem te verheffen, om van iets tastbaarders nog te zwijgen.

PROSTATUS

Bericht van 'ProStatus', de Kortrijkse Saaie Oudemannenclub

Vannacht vielen zeven nieuwe kandidaturen in onze e-postbus :

1. Frans Lavaert, alias Kortrijkwatcher, in de volksmond Mijnheerke Frans
2. Karel Debaere, ex-Leiedaller
3. Gery Van Tendeloo, Nieuw-Kunstconnaisseur
4. Jean-Pierre Tack, ex-brouwer
5. Jules Debaere, ex-straathoekwerker
6. Johan Desimpel, ex-artiest
7. Adrien Devos, van Curtricke

Onderzoek van de geloofsbrieven op 25 april te 11 u in brasserie 'Komedie'.

Jan Deleu werd afgewezen wegens te meeslepend.

Onze lezers worden verzocht nieuwe ProStatus kandidaten aan te dragen.

Pas op voor de ouderdomsgrenzen !

MIKE & ERIC

Mijnheerke Frans laat weten dat gemeenteraadslid Eric Flo op de gemeenteraad van maandag 14 april zal uitpakken met een pittig voorstel om het Kortrijks uitgaandersleven up te daten en definitief te zuiveren van loslopend canaille allerhande : pooiers, straatvechters, dronkaards, gokkers, scharrelaars, gauwdieven, autozwendelaars, fraudeurs, hoerenlopers, Ziehender Gauner, seksmaniakken, bosnegers, Peterke Verlinden (met zijn roze das), Greenpeacers, stadswachters, direktiesekretaressen, doortrekkerende Roma’s, Jehova’s getuigen, Workshoppers, Daddy Popol, drugbaronnen, Stefaan Bral, foorkramers, Parkowijven, marktkramers, thuislozen, OCMW-ers, zwerfwageneigenaars, golfcaddies, Jan Deleu, vreemdelingen van buiten de stadsgrenzen, artists-in-residence, gekleurde medemensen, Claus-adepten, eikels, olifantenjagers, Kaffers, Jan Deweer, politiekers, messentrekkers, ex-boksers, gendarmen, voetballers, boerkamoslima’s zonder onderbroek, klaplopers, taxidriver Gilbert, gepensioneerde schoolmeesters en Carl Decaluwé.

Wel Moena Langenraedt, Peter Caesens, Krisitien Depuydt, Koen Byttebier en Mike Tattoo.

Alle Kortrijkse café’s (269) worden privaat-clubs met strenge toegangskontrole. Alleen door de Kortrijkse stadsveiligheid in samenwerking met nachtburgemeester Adelbert gescreende uitgaanders worden lid, komen erin. Geen gezeik. Nachtburgemeester Adelbert wordt door burgemeester Steffy aangesteld als opperscheidsrechter en kent na elke inwijding eigenmachtig al of niet een vergunning van privé-club toe.

Flo :"Weg met de goede bedoelingen die naar nergens leiden. Verder komen er allerlei aantrekkelijke diezijn-en paaldansprojekten in de nachtkroegen die de eer en goede naam van het Kortrijks nachtleven hoog moeten houden. De armzalige veelkleurigheid van het multikulturele ghetto van de Zwevegemsestraat biedt geen meerwaarde aan onze stad. Ik stel voor deze zwarte en halfzwarte onderklasse uit te vlakken en aan het deftig Kortrijks oog te onttrekken. De vervaalde Zwevegemstraat opzomeren. Leve meer blauw op straat (Bockor) en de bemiddelde Kortrijkse bourgeoisie, onmisbare steunbeer van de internationale uitstraling."

Mike Tattoo stelt voor om in concubine met de befaamde Kortrijkse olieverf-artieste Hilde Saltwater Damman (echtg. groene sos Jante Dhaene) de Kortrijkse nachten in de private clubs op te vrolijken met toonmomenten op BK-ers (Bekende Kortrijkzanen) van zijn tatoeage en schaamstreekpiercingkunst. Schepen Hilde Demedts is kandidaat. Andere kandidaturen worden ingewacht bij Mike Tattoo.

De kracht van Flo's voorstellen ligt in hun ontredderende eerlijkheid en poëzie.

Dat is Kortrijk !

PAPIER HIER !

In de Allesbehalve Ideale Bibliotheek (ABIB) bewaart Peter Caesens (alias de Kortrijkse belleman) alle mogelijke soorten bedrukt oud papier, hetgeen papierhaters respektloos weggooien.

Tijdens de Erfgoeddag 2008 van zondag a.s. 13 april opent zijn ABIB deuren voor de respektloze massa.

PAPIER HIER !

"Ik hoop eerst en vooral dat ik alles opgeruimd krijg tegen de Erfgoeddag", zucht Peter. "Ik heb momenteel 150 km planken en rekken beschikbaar om de hele kollektie uit te stallen. Maar ik kan zeker het honderdvoudige vullen, misschien zelfs vijf kerken vol. Daarvoor heb ik extra ruimte nodig en die is hier niet voor handen. Daartoe ben ik onlangs begonnen met de aankoop van de kerk van St. Rochus voor 2,5 miljoen euros. Een habbekrats. Hoe ik dat gefinancierd heb ? Wel hmm...ik ben een gokverslaafde (black jack) en een fanatieke beursspeler en ik had wat geluk met opties en in de casino van Knokke…zodus. Maar ik hoop nog altijd op een sponsor die zot genoeg is om mij een nog veel grotere ruimte ter beschikking te stellen zodat ik de hele kollektie oud papier en niets minder dan kan tonen. Bijvoorbeeld dat hele leegstaande Buda-artiestenparadijs met fabrieken, paardenstallen, Torens Tack, cinema-en theaterzalen, de leegstaande panden van de Budastraat (plus eventueel heel Overleie) en de pergola van burgemeester Steffy. Het moet kunnen. Eindelijk een zinvolle bestemming voor de Kortrijkse leegstand."

De ABIB herbergt waarlijk alles van oud bedrukt papier wat men zich maar kan voorstellen : nooit gelezen boeken, 500 meter tijdschriften, twee dozijnen korans, 1 kamer bijsluiters van geneesmiddelen, reklamebladen, life-style magazines, het quasi volledig archief van blood & honour, folders, 1 container van Het Verdriet van België, bijbels, naaktkalenders, scheurkalenders, 10 jaargangen van de Rode Vaan, de geschriften van Luc Versteylen, de liefdesbrieven van Wendy Van Wanten, hele kisten vol beursgazetten, regeringsverklaringen vanaf 1940 tot en met 1999, handleidingen voor huishoudtoestellen, Staatsbladen, Jommekestrips, blasfemische geschriften over burgemeester Steffy en Maria Magdalena, Oostakkerse gedichten, softe en halfsofte porno, spotprenten van Mahomet, hardporno, 10 exemplaren van Mein Kampf, sm-handleidingen, marxistisch-leninistische heilsgeschriften, enzovoort, enzoverder. Zo heeft Abibliothecaris Peter Caesens meer dan tienduizend verschillende titels van tijdschriften in zijn kollektie. Van sommigen heeft hij zelf alle nummers, over een periode van honderdijftig jaar. Het hele gebouw van Abib staat vol kartonnen dozen met nog ongekatalogiseerde Claus-romans, Flairs en milieutijdschriften.

Peter mijmert verder :

"Mijn Abib is een protestaktie waarmee ik, zelf opperpapierverlegger in de stadsbibliotheek, het schandelijk ontbreken van een bewaarbeleid te Kortrijk wil aanklagen. Als je ziet wat mensen, bedrijven; de stad en zelfs bibliotheken allemaal weggooien, dan stel ik mij daar toch vragen bij. Ik verdenk een ondergrondse stroming ervan om bepaalde delen van het erfgoed kwaadwillig te willen vernietigen. Ik noem ze de neo-Talibanisten."

De Allesbehalve Ideale Bibliotheek, Vooruitgangstraat 27 in Kortrijk is op Erfgoeddag gratis te bezoeken tussen 10 en 18uur.

Men krijgt er een rondleiding van Caesens met uitleg over zijn wereldberoemd alternatieve bewaarsysteem UDXCKE=MC2 en de grondreden van het initiatief.

PAPIER HIER !

CMD

Men verzoekt ons mee te delen :

Hierbij willen wij u uitnodigen op onze viering van :

10 jaar Centrum Morele Dienstverlening Kortrijk
Dat gaat door op vrijdag 18 april 2008 vanaf 19u in Vrijzinnig Centrum Mozaiek Overleiestraat 15A, 8500 Kortrijk

Programma:

Inleiding: Personeel CMD Kortrijk
Toespraak: Sonja Eggerickx (voorzitter Unie Vrijzinnige Verenigingen)
Toespraak: Bernard Decock (Coördinator Begeleidingsgroep CMD Kortrijk)

Aansluitend is er een receptie met een hapje en drankje
Muzikale omlijsting door Born to Jazz Movement

U kan zich nog steeds inschrijven tot 12 april