VERDRIET VAN KORTRIJK VERHUISD !

'Het Verdriet van Kortrijk'

is verhuisd naar :


http://www.verdrietvankortrijk.be/


nog meer dolle verhalen, Kortrijkse geruchten en waargebeurde verzinsels !

TINE EN PEPE

Tine van 'Den Boulevard' op onze praatstoel.

Een meeslepend diepte-interview.

Tine (in de volksmond Tine Tunnel) is de keukenprinses van Den Boulevaard, de eerste en laatste Kortrijkse rook-en neukloze kroeg aan de Noordboulevard. Maar Tine is veel meer dan een gewillige meewerkende kasteleines met opperkastelein Pepe, berucht om zijn aparte Irish coffee uit de automaat. Tine is ook een freakachtige zondagsfotografe en nachtkroegfilosofe en zij startte onlangs de Boulevaard-internetgazette, een persoonlijke poging tot bloggen die zijn gelijke niet kent te Kortrijk.

Enkele jaren geleden begon Tine ook al te bloggen, te dichten en te fotograferen samen met de buitenissige Kortrijkse dichteres en musicologe Inge D. evenzeer een uitzonderlijk artistiek talent. Wij verwijzen hierbij naar het legendarisch diepte-interview met Inge op deze blog hetwelk in de Kortrijkse happy few kringen nogal veel stof deed opwaaien en Inge’s loslippigheid haar ei zo na een uitzichtloze depressie bezorgde.

VvK : Uw favoriete zitje is een stoel ?

Tine : Ik zit graag aan tafel. Liefst zonder mijn man maar met Het Kortrijks Handelsblad, de notulen van de gemeenteraadszittingen, de erotische liefdesbrieven van Mijnheerke Frans, de Medische Winkler Prins, fotoboeken van op de nudistenplage van Cap D’Agde, de Flair en het Grote Werkplaats Handboek voor de Vespa Piaggio Ciao. En een aparte Irish Coffee uit de automaat, de grote specialiteit van Pepe, mijn echtgenoot. Op deze stoel ben ik even thuis, niettegenstaande het hier een rook-en voosloze Kneipe is. Als ik gesloten ben, wordt hier gebabbeld, gegeten, liefgekoosd, genoten van urenlange stiltes tussen mijn man en ik maar nooit gekippenhokt. Stilte voor de storm.

VvK : U bent een verdienstelijke zondagsfotografe ?

Tine : Inderdaad, een passie. Ik ben verzot op fotootjes die ikzelf graag maak. Ik kan uren in fotoboeken kijken of lezen. Samen met de dichteres Inge, mijn trouwe vriendin, maakten we veel fotogenieke studiereizen naar Praag, Toscane en Sicilië. Daar leerde we de vurige Roberto Barbierolavelli kennen bij wie we onvergetelijke witte nachten beleefden in zijn Dark Room of zijn Doka op Sicilië. Roberto is niet zomaar een man. Hij kan veel aan en meermaals, opnieuw en opnieuw en zo teder. Aaaah Roberto. Incroyabele Roberto. Inge geraakte er nooit meer van los. Maar Pepe mijn man, hielp me uit het moeras van de duivelse lichamelijke slavernij. Mijn man is een ware asceet die zich het liefst met mij ontspant door aan dit tafeltje een partij patience te spelen. En urenlang met dit geweldig spel doorbrengen, maar hij wordt wel humeurig als de kaarten niet willen gehoorzamen naar de wensen van zijn geest. Ik trap het dan eventjes af, loop dan helemaal alleen rond in de straten van Kortrijk, bezoek het museum, neem fotootjes, en slenter door het Kunsteneiland van Buda. Dat geeft mij een extra kick. Maar nooit met een flits.

VvK : U bent sedert enkele weken begonnen met een blog !?

Tine : Ja, omdat ik vond dat mijn webstek te statisch evolueerde. Nu word ik een volbloed blogger en ik wil uw VvK evenaren, voorwaar geen kleine uitdaging. Maar ik wil zacht zijn, kunstzinnig en niemand voor het hoofd stoten. Vers van de pers. Ik kreeg veel respons, zelfs huwelijksaanzoeken. Ik werd ook belaagd door een heer in de midden leeftijd die altijd een pijp rookt en die mij vroeg wanneer we samen de Rijn zouden gaan bekijken. Echt waar. Dit aanzoek charmeerde mij danig en ik hoopte stiekem dat het een eeuwigheid zou blijven duren. Daar bij de Rijn en die grote stad met twee hoge torens. Ik ben er zeker van dat dit de beste manier is om jezelf in de kijker te plaatsen, ook mijn man kan er niet meer onderuit…hij moet me af en toe leren loslaten, de wijde wereld laten intrekken met Roberto, met Mijnheerke Frans of met de mysterieuze man met de pijp. Ik hoop ook dat veel vrijbuiters mijn bloggazette, mijn sprookjesland, binnenkijken en opleuken met vrijmoedige schrijfsels een aanzoeken om naar de Rijn en de Dom van Keulen te gaan kijken.

VvK : Hoe belangrijk is koken en eten, of u aan de eeuwenoude daad over te geven ?

Tine : Kijk man wat het eerste betreft, ik kokkerel en eet graag, maar ik verafschuw opgewarmde kost of de belachelijke brasseriekeuken. Een opwarmmaaltijd van de Bon Marché of aan tafel zitten joelen, met stokskes en met Mijnheerke F. in zijn genotskeuken, warme chocomelk slurpen, een ijsje, of een biefstuk met slagroom, het kan allemaal. Een ordinaire dagschotel in een restootje kan mij ook smaken in het goede gezelschap liefst zonder Pepe mijn man, een gewezen zeerover die zich geüpgrated heeft tot een ongelooflijke asceet. Pepe rookt en drinkt niet meer, eet alleen nog zuinig vegetarisch, boefent sinds twee jaar Yin-Yan, neemt groene modderbaden, mesotherapie en Hot Chocolate Massage bij Marijntje van Cityzen en beoefent de bijslaap met ofwel Ogino-Klaus, zij het met een Pearl-index van 10-20, of met een buigzame ring met een rubberen koepeltje of heel soms de lastige Mirena-truuk. Is hij zot geworden ? Tenslotte trad hij toe tot de Orde van de Scheermesjes. Mijn man gaat daarin heel ver, diepzinnig, super ascetisch en hij gedraagt zich heel bizar. Wat de geslachtelijke handelingen betreffen, het kezen of van bil gaan, hebben mijn man en ik hierover een fijne gentlemen’s agreement gesloten. Gezien zijn onnavolgbare onthechting en onthoudingen moet ik noodgedwongen mijn weg zoeken in vreemde kamers en dat lukt mij goed gezien de sierlijkheid van mijn verschijning, mijn onweerstaanbaar silhouet wanneer ik ’s nachts als een roofkip heetbloedig en vrijlustig rondscharrel onder de platanen van het Noordboulevard. Daar loop ik dan het onvermijdelijke, laveloze Mijnheerke tegen het lijf.
Over het Mijnheerke zou ik urenlang kunnen uitweiden maar opgepast voor openbare zedenschennis op uw blog. Ik wil wel kwijt dat de aanzoeken voor Carboneras niet te tellen zijn en éénmaal, slechts één keer liet ik mij gaan. De overig keren beperkte ik de trip tot Blankenberge, de Hoge Blekker van Koksijde en de naaktduinen van Bredene met picknick en frigobox. Heel gezellig en Mijnheerke kon zijn blik nooit afwenden wanneer ik uit de kleren ging en het badpak van mijn grootmoe aantrok. Het waren verrukkelijke dagen met Mijnheerke aan zee zonder gewip of gedoe, niet te veel toestanden en onmogelijke kombinaties zoals cunnilingus travestitus met chocopasta en Oostendse scharretjes of iets dergelijks. Heel gemoedelijk. Mijnheerke Frans is God, beweren ze. Hij kan waarlijk toveren. Ik beaam.

VvK : Waarom ‘open tafel’ bij jullie ?

Tine : Je bedoelt open tafel in Den Boulevaard ? Ik vind rond de tafel zitten met vrienden en mijn man Pepe en mijn schoonmoeder gewoon heel gezellig. De toffe sfeer, de praatjes, het geroddelroddel, het geweeklaag, het lachen met de andere kroegbazen, met Clo-Clo en zijn lederen grijns, met Rita La Blonde, verder het gekissebis, het heimelijk gescharrel en gepotel onder tafel, de huilbuien, een mooi gedekte tafel, de voorbereidingen tot het eindspel, het uitnodigen van vreemde vogels, krasse knarren en potige kerels en dan afwachten, zien, hopen en van hen genieten…Ik hou enorm van gastvrijheid. Ik beviel plotsklaps van het idee om eens in de maand een vreemde-mannen tafel te organiseren. Het moet namelijk ook voor mezelf gezellig en leuk blijven, er mogen wilde verwachtingen gecreëerd worden. Ik doe het tenslotte op mijn vrije dag. Mijn man en ik, we eten mee met onze gasten, de vreemde mannen, stuk voor stuk stoere manskerels uit de metsers-en truckerswereld. Kerels die niet terugdeinzen voor de duivelse lusten van een vrouw, ver over haar meridiaan. De bedoeling is samen aan één tafel zitten en na veel spijs en drank tikkertje te spelen op en onder tafel. Tegen die tijd ligt mijn man al lang in coma. Gezellig. Je neemt het erbij dat je geen van die bokken kent. Zoals dat ik op reis ben en aan een table d’hôtes bij de heer des huizes aanschurk. Dat kan reuze meevallen en misschien mislukt het wel een keer als wanneer je betrapt wordt door vrouw des huizes. Je weet niet op voorhand hoe het zal uitdraaien of welk zootje ongeregeld aan je komt frunikken, maar een beetje spanning dat mag toch hé? Meestal valt het reuze mee en desnoods wordt er een tussenoplossing gevonden wanneer blijkt dat de driftige kerels doodgewoon zijn opgebruikt of wanneer ze overmand geraken door liefdesverdriet of te lelijk voor mijn exclusieve tafel. Er wordt dan rap een nieuw jachtterrein gevonden : de gastentafel van ’t Vliegend Peird waar het mannenslachtofferdom onuitputtelijk en internationaal is. Maar ik geef toe : een vrouw als ik, de meridiaan ver voorbij, heeft een absolute voorkeur voor mooie jongens waarmee ze bij haar vriendinnen mateloos kan opscheppen. Wat er ook van zij : ik zorg ervoor dat het eten super lekker is, ik serveer klasse wijn en de sfeer komt dan wel vanzelf.

VvK : Waarmee kun je je best ontspannen ?

Tine : Kijk mijn beste, ik laat me het liefst eens ferm en langdurig verwennen tijdens een intimistische strandwandeling op het prachtig breed strand aan de Opaalkust te Bray-Dunes of in de naaktduinen van Bredene of af en toe eens op de Hoge Blekker. Liefhebbers weten wel waarom. Natuurlijk is gepast gezelschap van belang, maar niet mijn man Pepe die het liever klaarspeelt in een gehuurde stacaravanne in Houffalize. Een enkele keer deed ik het met Mijnheerke F. wat faliekant afliep. Het Mijnheerke vertoonde verschijnselen van hoogtevrees op de Hoge Blekker wat hem kompleet lichamelijk en geestelijk verlamde en tot een wederzijdse depressie leidde. Daarentegen verliep ons weekverblijf, zo’n jaar of zes geleden, in zijn legendarisch Andalousisch liefdesnestje in het Eldorado van Carboneras zonder horten of stoten. Ik weet nog altijd niet waarom maar Andalousië heeft een zalig effekt op mij en op mijn lichamelijk functioneren. Alles marcheert daar veel beter, ook op mijn leeftijd over de meridiaan. Het ver kunnen kijken, de bloedhete zon, de kleuren, de geuren, de mistral, het staalblauwe zwerk, geen afleiding van niks en het charmante gezelschap van een ontspannen Mijnheerke F. met zijn nooit ophoudende rebelse woordenkramerij en onweerstaanbare sirenengezangen, zijn zoete en kurieuze handelingen en genotsvolle strelingen, zijn geslachtelijke perversies, zijn onsteplbare drang naar voyeurisme waarop geen ordinaire daden volgen, in één woord : de ultieme droom voor elke niet uitgebluste vrouw over haar meridiaan. Wanner hij halfdronken is zet Mijnheeke dolgraag de boel op stelten met zijn waanzinnig gepreek over de omverwerping van het kapitalisme en de sociale revolutie die er nooit gekomen is. Dit alles duld ik met graagte, overtuigd als ik ben van de onschadelijkheid van zijn gedachten.
Het is moeilijk iemand te beminnen die men niet kent maar dat is niet het geval met Mijnheerke Frans. Laat hij zich dan zo moeilijk kennen ? Ach, voor mij is hij een glazen huis, ik ken hem al een kwarteeuw, en hoe !

VvK :Wat is je favoriete kost en waar ga je zelf liefst eten ?

Tine : Ik eet heel graag dikke vettige frieten, gebakken in puur ossewit, halfzacht met eigen mayonaise en een grote pot Jumbo’s, liefst in 'de Stad Kortrijk' te Oostende - de naam van de zaak is hilarisch - waar Reneetje de plak zwaait. Ook ’t Hof van Cleve spreekt me aan. Ik wacht al jaren op een uitnodiging maar wie zal dat betalen ? Pepe zit liever wekelijks zijn tanden stuk te bijten op de frikandellen van Bossuwé.

VvK : Wat ergert je het meest ?

Tine : Ik probeer mij nooit te ergeren. Maar toch : ik verfoei torenhoge slaatjes op te hard gebakken toast. Of nog : eindeloze natuurwandelingen met de rugzak, Nordic walking, logeren met mijn man Pepe in goedkope hostals, low-budget toestanden, dagenlange trekkings over berg en dal, slapen tussen de schorpioenen bij het woestijnvolk of in Touaregtentjes, dagenlang op kamelen zitten, geforceerde kennismakingen met halfwilde inboorlingen, zondagnamiddags fietsen met mijn man op een tandem langs de Schelde, nachten lang luisteren naar de dronkemans geruchten in onze bruine kroeg, garnituren waar je de tanden op stuk bijt of selder snijden zonder dat de helft op je schoot of op je witte bloes terecht komt enzovoort, enzoverder; ach zwijg er mij over.

VvK : Tot slot, heb je nog een wens ?

Tine : Wel, euh… kijk mon cher, mijn kaartlegger Marcelino voorspelde mij het volgende : dankzij mijn nieuwe blog zal er binnenkort een nieuwe wereld voor mij opengaan. Er zal iets boeiend gebeuren in mijn leven. Een nieuwe wending, weg uit de sleur van Den Boulevaard en ver weg vaan mijn man. Er zal een antwoord komen op al mijn levensvragen. Ik zal het geld niet langer als rijkdom aanzien. Een grote fout in mijn karakter. Mijn overmoed waarmee ik tot nu toe al te snel een boezemvriend zoals Mijnheerke F. een hartstochtelijke liefde bekende, zal verdwijnen als sneeuw voor de zon. Ik zal niet langer hartstocht bij Jan en Alleman opwekken of geteisterd worden door verschrikkelijke twijfels wat mijn levenslot aanzienlijk zal verlichten. Stijf staan van sukses zal niet meer hoeven en zeker niet het najagen van eeuwige vriendschap of verschroeiende liefde. Ik zal geen man meer kunnen haten die ik nog nooit bezat. Vleiers die zich staande houden door mijn man belachelijk te maken zullen meedogenloos de deur gewezen worden. Mijn vriendschap zal zich voortaan beperken tot oprechte intimiteit met mijn hartsvriendin, de dichteres en musicologe Inge die ik al van in onze kinderjaren aanbid, een intimiteit die door geen enkele jaloezie zal bedorven worden.
Ik dank Marcelino voor dit geweldig inzicht in mijn glorieuze toekomst zonder Pepe, mijn man.

VvK : Heb je een motto ?

Tine : Natuurlijk man : ‘Novus amor veterem compellit abire’

VvK : Nieuwe liefde verjaagt oude ?

Tine : Zo is dat te Kortrijk.

NUTTELOZE INWIJDING

Inwijding der nutteloosheid of nutteloosheid der inwijding !!!

Nog niet veel meegemaakt, doch op een hoek aan de Veemarkt (niet bij Kristel) was het van dat. Het begon nochtans veelbelovend, altijd fees', altijd leute, altijd ambiance... Thema-avonden, travestie-nachten en al dat soort gezelligheden. Er werd gezegd dat Barchtje (ex-Valentino, ex-Diva's) de zaak op de hoek van de veemarkt openhield, en de man heeft een reputatie hoog te houden. Dat móest dus helemaal in orde zijn, dacht ik. Edoch, ons aller Bacchus had mij blijkbaar in de steek gelaten want binnen wachtte mij, in plaats van koude pinten, een koude douche. En dat wil ik enkel maar 's anderendaags. Ik werd allerminst vriendelijk ontvangen, misschien omdat er enkele "meubelen" van "'t Filosoofke" mee waren, maar wat dan nog? En van Barchtje was er al helemaal geen sprake. Na heel wat pinten ben ik nog steeds vriendelijk en beleefd, ik zie dus absoluut niet in waarom ik op een dergelijke manier ontvangen werd.
Bij het buitentreden voelde ik een hand op mijn schouder, niet de hand van Alfie Skoorfoeters, maar die van ons aller Bacchus. Hij nam me mee naar betere oorden.

Een nutteloze inwijding dus, en uit protest weiger ik de naam van de zaak te noemen.

Adelbert, kunstenaar/nachtburgemeester
Tel. + 32 (0)473 801 496
mailto:Adelberto@telenet.be

AZ GROENINGE IN DE PUREE

Opening AZ Groeninge-ziekenhuis op de lange baan geschoven !

Het nieuwe ziekenhuis AZ Groeninge zal niet opengaan op 1 april 2009, zoals gepland.

Dit wordt voor onbepaalde tijd uitgesteld : de nodige vergunningen zijn namelijk nog niet binnen. En er zijn problemen met het grote Integratie NieuwKunst projekt van Gery Van Tendeloo, Marie-Dominique De Jaegere en Jantje Deleu. De uitverkoren exotische artiesten hebben namelijk hun prijzen drastisch verhoogd, aangepast aan de Kortrijkse geplogendheden, de daling van de koopkracht, de brandstofprijzen en aan de stijgende voedselprijzen en de inflatie van de steekpenningen. Het budget van 130.000.000 (oude) BF volstaat niet meer. Men verwacht het drievoudige.

Ook kunnen de parkeertoren van 2.000 wagens en de euthanasiecellen voor 112 dodingen per dag niet gebouwd worden op de plaatsen die voorzien zijn. Er moeten hiervoor nu weer studies gemaakt worden en een nieuw dossier worden opgemaakt. Het uitstel is zeker voor 40 maanden.

Wat nu Steffy en Mine ?

OVERAL KUNS'

Persmededeling :

OVERAL KUNST

Een artistiek wandelparcours door de stad Expo ‘58 blijft fascineren, ook na 50 jaar. Vooruitgang ging hand in hand met humanisme, vrome intenties en ronkende verklaringen. De verwondering was totaal. Was het meer dan alleen maar schone schijn? De stad Kortrijk vroeg aan hedendaagse kunstenaars om Expo '58 te bekijken vanuit een eigentijds perspectief. Ze laten zich inspireren door de ideeën, de stijl of de architectuur, of benaderen de boodschap en de tijdsgeest van 1958 met een kritische blik.

Paul Van Rafelghem was als kunstenaar aanwezig op Expo ’58. Hij maakt de link met de wereldtentoonstelling van Zaragoza 2008 die in het teken staat van “water”. Met “De aquatheek” wil hij een stukje van Expo 08 naar Kortrijk brengen.

Leopoldine Roux zorgt in de stad voor een efemere ingreep met bovennatuurlijke allures. Het water van de Kortrijkse fonteinen wordt gekleurd in een betoverend magenta. Aan de buitenkant van de Benedengalerie (Cultuurcentrul) brengt ze een substantie aan. Het lijkt alsof de scheikundige vloeistof de ruimte vult en over de randen stroomt.

Lucas Coeman raakt op de Expo gefascineerd door de Pijl van de Burgerlijke Bouwkunde. Hij vraagt zich af hoe die bekisting er nu zou uitzien en stelt één segment opnieuw samen.

Klaus Verscheure reconstrueert een typische tijdschriftcover van toen, met gebruik van de meest geavanceerde technieken. Het verfilmde proces levert een boeiend en verrassend verhaal op.

Carlo Herpoel maakt glazen bollen uit honderden gerecupereerde brilglazen. Ze staan symbool voor het wereldbeeld gezien door de blik van toen en van nu.

In de stadstuin achter hotel Messeyne komt een installatie van licht- en kleurarmaturen in de vorm van expopaviljoenen, een creatie van Adelbert. Dezelfde kunstenaar ontwierp een compositie in blauw, geel en grijs op de gevel van het kaartershuisje op het Plein. In de stationshal plaatst hij een Anatomium, een organische, omgekeerde versie van het Atomium.

Stefanie Coeman werd getroffen door het beeld van de expobezoeker die zijn meegebrachte boterhammen opeet. Zij creëert een gebogen ster als symbool voor de hausse die we sindsdien meemaakten.

Clotilde Lafont-König, uit onze zusterstad Bad Godesberg, vertaalt het thema van de vrede in de Japanse legende van de duizend vogels van gevouwen papier.

In een serie van negen schilderijen toont Nathalie Vanheule een schijnbaar naïef positief wereldbeeld, waarachter een onuitgesproken wreedheid schuilt.

Making the skies move, is een multimediaal werk annex performance van Petra Sandra Vermeersch. In drie bewegingen - een fotoreeks, een video en een live performance - maakt de ‘harde’ wetenschap à la Expo ’58, die alles wou beheersen en voorspellen, plaats voor een lichtere en zachtere omgang met de wereld.

De werken zijn zoveel mogelijk geïntegreerd in de openbare ruimte of op verrassende locaties, waardoor voor de bezoeker een laagdrempelig ontdekkingsparcours ontstaat. Een handige folder wijst de weg.

OFF PROGRAMMA :

Performance Petra Sandra (Pé) Vermeersch Studio Radical Hearts,
Koning Leopold I straat 12 :
14 juni : van 16 tot 18 uur doorlopend
15 juni : van 16 tot 18 uur doorlopend
5 juli : van 16 uur tot 18 uur doorlopend
12 juli : om 22, 24 en 02 uur

Kortrijk Congé :
Ter gelegenheid van het nachtelijk artistiek evenement ‘Kortrijk Congé’ in de nacht van 12 op 13 juli, is het kunstparcours toegankelijk van 22 tot 02 uur. Gratis bussen brengen het publiek van het festivalpark Blauwe Poort naar het centrum en terug, onder begeleiding van een gids (22, 24 en 02 uur).

Reservatie ter plaatse aan de balie of vooraf in het Erfgoedhuis. Workshop Origami voor kinderen De kunstenares Clotilde Lafont-König leert kinderen figuurtjes vouwen met papier. In het kader van Kortrijk Congé, op 12 juli van 19 tot 20.30 uur in het park Blauwe Poort. Gratis tickets ter plaatse te reserveren aan de festivalbalie, vanaf 18 uur.
Inschrijven voor het volledige kinderprogramma (workshop, maaltijd, voorstelling): vooraf via de cultuurwinkel (056 23 98 55).

PRAKTISCH

Alle installaties zijn gratis te bezichtigen van 14 juni tot en met 13 juli. De binnenlocaties zijn open van 14 tot 17 uur, andere doorlopend toegankelijk.

Start, info en ontmoetingspunt: Erfgoedhuis, Onze-Lieve-Vrouwestraat 45 056 27 74 24 expo58@kortrijk.be www.erfgoedcelkortrijk.be

Overal Kunst Expo 58/08 is een initiatief van de Erfgoedcel en de Cel Tentoonstellingen van de Stad Kortrijk, met dank aan de directies Leefmilieu, Mobiliteit en Infrastructuur, Facility, dienst Evenementen, Cultuurcentrum, OCMW Kortrijk, NMBS Holding, vzw Buda, Buda Kunstencentrum. Een project in het kader van het cultuurbeleidsplan Kortrijk In het kader van Expo '58. Back to the Future, een initiatief van de Vlaamse erfgoedcellen en ondersteund door FARO, Vlaams steunpunt voor cultureel erfgoed vzw. www.expo58.eu

Bernard Pauwels
bernard.pauwels@kortrijk.be
Organisatie: Erfgoedcel Kortrijk, Onze-Lieve-Vrouwestraat 45 Kortrijk,
Telefoon: 056 27 74 24

DIDI & KOKO

Het hoekje van de nachtburgemeester

Bericht aan de niet-uitgaande individuen in de maatschappij :

"Met Didi en Koko op stap."

Het was op de Sinxenfeesten en zoals elk jaar kom je dan weer iedereen tegen die je moet tegenkomen. Zo ook een ouwe vriend van mij en inmiddels was het weer bijna een jaar geleden. De man is getrouwd met een Chinees madamke dat al behoorlijk Nederlands spreekt, wat van veel Walenkoppen niet kan gezegd worden als ze al zouden willen. In een gesprek met haar kwam ik te weten dat "grote broer" in het Chinees "koko" is en "kleine broer" "didi". Daar..., wie zegt dat uitgaan niet leerrijk is kent er niets van !!! Leve de uitgaanders, weg met het sluitingsuur!

"Den Bras, zeker en vas..."

Op die zelfde Sinxenfeesten nog naar "Den Bras" geweest waar een optreden gepland was van een of andere kloon van Joe Dassin. Naar verluidt is hij afkomstig van de binnenste ring van Saturnus waar het blijkbaar vol loopt met klonen van Joe Dassin in tegenstelling tot de buitenste ring waar het overigens vol loopt met klonen van Claude van "Petit Paris". De Joe Dassin-kloon kwijtte zich echter goed van zijn taak, maar wat hij niet verwacht had was dat alle aanwezigen het lied "salut les amoureux" meezongen in de vorm van "'t is weer voorbij die mooie zomer" en "'t kleine café aan de haven" meekweelden in het Nederlands, terwijl hij het in het Frans zong, wat soms voor hilarische situaties zorgde. Er werden foto's genomen van mij samen met de Joe Dassin-kloon, helaas ben ik ze kwijtgespeeld. Maar kom, tot in het einde der dagen zal deze avond in het collectieve geheugen gegrift blijven staan. Bedankt aan "Den Bras" en doe er nog maar eens tien jaar bij!!!

Sinxen, een feest om te koesteren.

Adelbert, kunstenaar/nachtburgemeester
Tel. + 32 (0)473 801 496
Adelberto@telenet.be

CAFE 'PANNEFABRIEK'

Het hoekje van de nachtburgemeester

"it's not unusual to be loved by anyone..."

Verscholen achter de restanten van de Luipaardbrug en de ruïnes van de pannenfabriek, velen denken dat daar reeds Zwevegem of Harelbeke begint, kan een klein cafeetje ontwaard worden. Midden in de reke tussen andere rijwoningen met een insigne van Bockor en het luistert naar de naam "Pannefabriek". Lang geleden dat ik er nog geweest was en dus tijd om nog eens binnen te piepen en dan maar meteen in te wijden. Klein, gezellig en rommelig is de eerste indruk als men binnentreedt. Het kleine toogje achteraan de gelagzaal is zelfs niet voorzien van een tapinstallatie. Niettegenstaande hebben ze er waarschijnlijk de koudste Exports van 't stad. Brigitt'je, de waardin die de teugels en de flessenopener stevig in de handen houdt, is een gezellig rond blondje van in de dertig waarmee ik graag eens een avondje zou mee uit stappen gaan. Het zit er vol mensen die snel nog een paar pilsjes willen na het werk en dan vlug naar huis. Onder hen zijn er zowel arbeiders als ingenieurs en zo heb ik het graag, een leuk allegaartje waarmee je meteen in het gesprek opgenomen wordt en nu dus ook kunstenaars in de groep. Als decoratie hangen er gerookte lookstrengen aan de muur en de hond des huizes had net gejongd. Na een pint of tien begint iedereen mee te zingen met de klassiekers, van Tom Jones en Elvis, die uit de luidsprekers komen, Ragio Nostalgie. De welpjes van de hond des huizes worden rondgedeeld en grote meneren zijn er aan het dansen met een welpje op de schouder. Aandoenlijk om zien en zo denkt er ook de hond des huizes over, aan zijn onbegrijpende blik te zien. Ziedaar, al wie thuis blijft maakt zulke dingen niet mee. Algauw werd het 21u30 en dan houdt Brigitt'je er mee op. Allen naar huis! De hond in zijn nest en de deur dicht.

Alle dagen open behalve zondag en zaterdagavond.

Adelbert, kunstenaar/nachtburgemeester
Tel. + 32 (0)473 801 496
Adelberto@telenet.be

SVQM

Naar analogie met het Romeinse SPQR (SENATVS POPULESQVE ROMANUS) heeft Senator Q, bij Tattoo Mike op de Vlasmarkt, een tatoeëring laten plaatsen op zijn torso met de letters SVQM. Hij zou het ook in zijn wapenschild laten voeren en in de hoofding van zijn brieven laten plaatsen.

SVQM staat voor : SENATORE VINCENTIUS QUIQUENBORNIUS MECENAS.

Want hij heeft zich tot doel gesteld om, in tegenstelling tot burgemeester Steffy, mecenas te worden van alle Kortrijkse kunstenaars. Daarvoor heeft hij zich voorgenomen om zijn kabinet in Brussel op te vrolijken met werken van Kortrijkse kunstenaars. Van mij heeft hij er al een stuk of vijf gekocht die eerstdaags moeten geleverd worden en hij heeft nog een plafondschildering besteld voor in de nabije toekomst. Die plafondschildering, te vergelijken met die in de Sixtijnse Kapel in Rome, moet het verloop van zijn leven uitbeelden, te beginnen bij de geboorte, over zijn jeugd en snelle politieke carrière, om te eindigen bij zijn aanstelling als eerste President-Generaal van de Onafhankelijke Republiek der Zuidelijke Nederlanden, en tenslotte zijn alom betreurde afsterven als redder des Vaderlands. Ik heb al een ruwe schets klaarliggen.

Bij deze worden dus alle Kortrijkse kunstenaars opgeroepen om zich aan te dienen bij Senator Q. Let wel, onder Kortrijkse kunstenaars wordt verstaan: zij die als kunstenaar actief zijn, geboren en/of getogen zijn in K. of wonen en/of werken in K. Zij die aan voornoemde voorwaarden voldoen sturen hun Curriculum Vitae en foto's van recente werken naar: Vincent Van Quickenborne, Brederodestraat 9 - 1000 Brussel of info@ministerQ.be.

Men zegge het voort !

Q., een man om te knuffelen.

Adelbert, kunstenaar/nachtburgemeester
Tel. + 32 (0)473 801 496

Adelberto@telenet.be

'T VLIEGEND PEIRD ONTDEKT !

Martine's hoekje

Eindelijk heb ik het gevonden !

Tientallen keren ben ik al de Pottelberg op en af gereden op zoek naar "'t Vliegend Peerd" doch steeds zonder succes. Wist ik veel dat je er een klein weggetje moest inslaan. Bovendien bleek de tent gesloten toen ik daar langs kwam. Kan iemand mij de openingsuren vertellen?

Ik brand van verlangen om er eens binnen te stappen.

Martine.

Ma chère Martine, 't Peird is open vanaf de avondschemering tot het ochtendgloren, maar trek een bivakmuts aan zoniet loop je gevaar op een groot malheur. Stefaan en Vetje waken...

KORTRIJKSE NACHTWINKELS DOODGEKNEPEN

Geen verbod op verkoop sterke dranken in nachtwinkels ?!

Hoera, er komt dan toch geen verbod op de verkoop van sterke drank in nachtwinkels in Kortrijk tussen 23 uur en 8 uur vanaf de zomer.
Maar de nachtwinkels zullen om 02 uur de deuren moeten sluiten en er komen nieuwe regels, vergunningen, kontroles, attesten, bekwaamheidsbewijzen, alcoholmeters, geur-en geluidsmeters, geboden, verboden, enzovoort, enzoverder.

De uitbaters van de nachtwinkels reageren woest en ontgoocheld maar de complicerende Steffy-vrienden van Unizo (Scherpereel, Matton en Cie) zijn in hun nopjes met de mossel noch vis beslissing. De gepeste nachtwinkelbazen zijn toch maar Pakistani, Indiërs, Iraniërs, Kazakken, Mongolen, Turken, Oezbeken, Turkmenistanen of Kirgiziërs. Steffy en zijn Unizo maatjes liggen van veel dingen wakker maar niet van deze vreemde luizen uit verre buitenlanden. Eigen kleine commerçanten eerst.

Te Kortrijk wordt de verkoop van sterke dranken in de nachtwinkels niet aan banden gelegd, nee, nee, er is een andere, veel betere methode : de nachtwinkels worden gewoon afgeschaft. En vervangen door avondwinkels.

Alleen Kortrijkse politiekers kunnen op zulk pienter idee komen.

Waar zit Kameleon Vincent Van Quickenborne ?

Dat is Kortrijk.

MEESTERDICHTERS

Hoekje van Thierry Deleu

Meesterdichter,

Het eerste jaarboek van ons internationaal dichtersgenootschap "De 50 Meesterdichters van de Lage Landen bij de zee" staat op het getouw en is in de uitvoeringsfase beland. Het boek zal worden voorgesteld op het gemeentehuis van Koksijde begin december. Je krijgt uiteraard een uitnodiging.Vooraf ontvang je ook een verzoek tot aankoop van 3 exemplaren als gevolg van een afspraak die deel uitmaakt van je lidmaatschap. Nog even geduld dus.

Dit korte bericht wordt verstuurd om ongeduldige collega's tegemoet te komen en om de pers nu al op de hoogte te brengen van enkele beschikbare gegevens:

Titel: Hoe de dichter zich een weg geselt tegen wind.

Toelichting:

De Meesterdichters zijn alfabetisch gerangschikt. Achteraan het jaarboek komt een korte biografie van elke dichter. Dit jaarboek is geen klassieke bloemlezing rond een thema of in het zog van een school, een stroming of een beweging.
De Meesterdichters hebben afstand gedaan van hun auteursrecht voor het geselecteerde gedicht. Deze overeenkomst geldt enkel dit jaarboek en dit gedicht. Het geselecteerde gedicht kan overal elders worden gepubliceerd waarbij de dichter zijn auteursrecht behoudt.
Het jaarboek 2007-2008 krijgt om de twee jaar een nieuwe editie (met nieuwe gedichten). Slechts bij overlijden, ontslag of klacht wordt een Meesterdichter vervangen. Een wachtlijst wordt bijgehouden.

Omslag en lay-out: Peter Deleu
Cartoons: HD
Uitgever: Razor's Edge Editions Gent

Ik hoop jou hiermee van dienst te zijn geweest.

Groetjes,

Thierry Deleu,
voorzitter

ERIC EN ZIJN IMMERSIE

Een verhelderend bericht van Eric Joris viel vannacht in onze e-postbus :

Eric Joris, een vent die in videobrillen, tuinslangen en computergames doet en Engels wauwelt, die zich toch zo graag interessant maakt en die aan pathologische eigenwaan lijdt, beweert dat er in de Buda ballentent te Kortrijk een nieuw kultureel paradigma in wording is en dat de aandacht voor actieve publiekswerking nog niet wil zeggen dat massaspektakels te legitimeren vallen door er een sociale draai aan te geven.

In zijn bericht verantwoordt Eric zijn multimediale 1 op 1-kunstexploten aan de hand van onderstaande verduidelijking :

Beste Verdriet van Kortrijk, Walter Maes

Graag opname van onderstaande aanvulling en verduidelijking op mijn voorstellingen op het Kortrijks Buda Kunsteneiland (Budascoop zaal 2, vanavond tussen 16-19.30u/21-23.00u en morgenavond 17-20/21.30-24.30u, maar alles is uitverkocht !) van mijn 1 op 1 technologietheater onder de titel 'EUX, Het leven in meervoud', toonmoment/work in progress :

Immersief, interactief, multimediaal, interdisciplinair, intermediaal…Deze trendy termen worden in recensies vaak in de mond genomen. Een voorstelling wordt dan ‘wel erg multimediaal’ genoemd zonder dat de auteur in kwestie zich lijkt te bekommeren over wat hij eigenlijk wil zeggen. Het gevolg daarvan is dat men de werkelijkheid vergeet en volledig opgaat in de fictieve wereld: de immersie. Toch zijn niet alle VR-toepassingen (virtual reality) even verregaand (zoals de zogenaamde ‘head-mounted displays’) en bestaan er ook gradaties. Als we de terminologie van Claudio S. Pinhanez volgen, maakt mijn immersief theatergroepke 'Crew' gebruik van ‘hyperactors’en ‘computerized stages’.2 Pinhanez maakt binnen het computer-theater een onderscheid tussen ‘hyper-actors’, ‘computer-actors’ en immersieve ‘computerized stages’. Een voorwaarde om van computer-theater te kunnen spreken is wel dat het gaat om situaties waarbij acteurs en publiek (maximum 1 willig individu) zich in dezelfde fysieke ruimte bevinden. In hun kunstfilosofisch meesterwerk 'De Kleurenvanger' tonen Marijke De Moor en Kurt Vanhoutte aan dat het gewoon harstikke immersief is als het gaat om immersief leren en het creëren van virtuele teksten doorheen een fragmentarische structuur met samplen, eigenlijk een moderne vorm van intertekstualiteit. Zij samplen met immersieve grappen en grollen dat het een lieve lust is. Die genrevermenging heeft vaak ironie als gevolg en dat ikzelf van mening ben dat ik niets nieuws kan brengen. In mijn immersief Kaufhaus-project vinden we de typisch postmoderne vermenging van ‘hoge’ en ‘lage’ kunst. Mijn technologisch theater blijft nu eenmaal elitair wegens de 1 op 1-techniek ttz. maximaal 1 toeschouwer toelaten per séance van 1 uur. Een andere techniek is de hypertekst, maar dat grijpt dan plaats zonder één toeschouwer. Theater 'Huit Clos', mijn verre droom.

Ik kan me echt niet voorstellen dat het nu niet immersief zou zijn als De Head Trauma Cinematic ARG creëert : een onderdompelend/immersief verhaal dat één toeschouwer toelaat op een nieuwe manier met horror in interactie te treden. Met de computer krijgen kunstwerken ook een immersief karakter door de deelnemer lichamelijk en mentaal onder te dompelen. De Purperen Phalanx is een van de immersieve facties die je zal tegenkomen in de wereld van AVATAR, het Land der Dromen. Volledige immersief rollenspel en een maximum aan plezier, een minimum aan toeschouwers. Kijkers zijn geen nummer, maar hun aantal kan wel becijfered worden : een publiek van maximum tussen 5 en 7 medeplichtigen. De Purperen Phalanx speelt in een immersief 'heroïsch-fantastische' setting van een militair kamp, volledig met kanonnenvlees, wapenrokken en de geur van geroosterde maagdenvliezen. Wij zijn noch 'goed' noch 'slecht', we zijn normale mensen die hun best doen om hun doelen te bereiken. Een getest en goed bevonden immersief concept tijdens een LARP event : het werkt goed, en zorgt voor een koherente en ruime speelomgeving, en heeft bewezen zeer efficiënt te zijn op het artistiek slagveld van het Buda Island of Art.

Ik dank u voor de opname en ik hou een speciaal plaatsje voor u vrij morgenavond om 24.30 u.
Wees welkom.

Immersieve groetjes,
Eric

Wij danken Eric voor zijn vulgariserend en immersief exposé aangaande zijn artistieke esbattementen in de ballentent van Buda. Wij zullen niet ontbreken.

SPEKTAKULAIRE TECHNOLOGISCHE URINELOZINGEN DOOR ERIC JORIS IN DE BUDA IMMERSANTEN TENT

BUDA FRESH Nummer 4 - 28/29/30 mei in de BUDA BALLENTENT !

fresh#4

drie dagen lang proeve(n) van vers werk dat in de BUDA-studio’s werd gemaakt, met veel 1-op-1 werk, waarbij jij als toeschouwer alléén ‘de arena betreedt’. Spannend en exclusief!

performance
1-op-1
toonmomenten
projectpresentatie

Voor al wie broedt op nieuwe creatieve projecten en daarvoor zielsverwanten zoekt of voor al wie zich verwant voelt met mensen die broeden op creatieve projecten.

We laten Kristof Jonckheere en Barbara Raes even aan het woord :

"Fresh nummer drie met zonder woorden is pas achter de rug, of hier zijn we al met nummer 4, het staat al te dringen. Wij van de Buda ballentent weten van geen ophouden meer. Niet dat er een massa volk samentroepte voor Fresh 3, geen overrompeling maar toch in totaal zegge en schrijve 37 kijklustigen. Het mag duidelijk zijn dat wij in onze ballentent de grote volkstoeloop niet ambiëren, dat mogen we wel zeggen. Kunst met de grote K zoekt niet naar kwantiteit maar kwaliteit. Populisme is niet aan ons besteed. Met onze subsidies van jaarlijks 1,5 miljoen euro kunnen we rijkelijk overleven en onze noest-arbeidende artists-in-residence goed soigneren.

Deze keer bundelen wij kreaties & toonmomenten. Onze grote specialiteit : toonmomenten (voor maximum vijf toeschouwers, altijd volgeboekt, altijd prijs !) van artists-in-residence die al maanden aan het werk zijn in onze Budatoren en een zorgeloos artiestenleventje leiden op kosten van de Kortrijkse gemeenschap. Waarvoor dank. We noemen hier de Amerikaanse jonge dansers Andros Zins-Browne en Eleanore Bauer, de wereldberoemde koorddanseres Dolores Hulan uit Patagonië, de installatiekunstenaar Mikelia Nicholsonsary uit Vladivostok, de Turkmeense trapezieste Meryem Bayram en de Birmaanse keelzangers Sarah & Charly."

In haar werk over installatiekunst en filosofie van Tine Wilde lezen we het volgende :

Kan de installatiekunstenaar in deze dynamische, complexe en instabiele werkelijkheid met zijn werk betekenis genereren? In de zoektocht naar een antwoord kan de filosofie ons wijzen op conceptuele vragen die de installatiekunst opwerpt. Hierdoor worden tot dan tot onvermoede en onopgemerkte betekenisvolle verbindingen zichtbaar. De installatiekunst heeft als belangrijkste kenmerk dat ze als hybride kunstvorm kunst en leven wil integreren en zich daardoor uitstrekt tot ver buiten de traditionele kunstpraktijken. Bovendien is ze sterk verbonden met de publieke ruimte, want de kunstenaar houdt zijn werk niet langer binnen de grenzen van het atelier. De aandacht is namelijk niet zozeer op één object zoals een schilderij of een sculptuur gericht, maar op de relatie tussen verschillende elementen of een interactie tussen meerdere objecten en hun context. Sleutelwoorden zijn ‘environment’, ‘site-specific’, ‘minimalisme’, ‘conceptuele kunst’, ‘work in progress’, ‘happening’, ‘politiek statement’.

Barbara Raes : "Dit conceptueel Kunst inzicht van Tine Wilde laat aan duidelijkheid en originaliteit niets te wensen over. Wie dat niet begrijpt ga liever naar de KVK. Tine geeft de kadans aan en we zien met lede ogen hoe anderen zich laten verleiden tot matig oninteressante dialoogjes die niets ter zake doen. In de uitspitting van haar themata over dit belangwekkend onderwerp waag ik mij niet om tot een konkrete analyse over te gaan, hoewel deze in een micro-artistieke omgeving als deze van Buda Kunsteneiland schering-en-inslag zou kunnen zijn. De laatste boeiende inzichten kwamen van Franky en Steffy, over de wereldtoestand op gebied van de Kunsten, zonder veel respons evenwel. Dit moet betekenen dat de Kortrijkzanen hen niet ondersteunen. Maar wat brengt ons dat ? En verder hadden wij een fantastische inval om een oplossing te bieden voor onze zaalbezetting : de 1 op 1-voorstellingen. Theatervoorstellingen voor één (1) toeschouwer. Altijd volboekt. Altijd full house. Gedaan met het gezeur over lege zalen. Wat een glorieuze vondst !"

Top of the bill op het Fresh nummer 4 festival is de Antwerpse wereldburger Eric Joris die eerder al in de Buda ballentent te zien was met zijn individuele technologietheatervoorstellingen Crash en U_razende stilstanden. Wel méér artists-in-residence beginnen zich heden ten dage toe te leggen op individuele, ervaringsgerichte voorstellingen en dat is begrijpelijk: ze hoeven geen publiek, behalve een handvol snobistische druiloren (Joris noemt ze 'immersanten') die zich willoos laten besodemieteren door een uur lang geblinddoekt, gemuilkorfd en gekoptelefoond rond te hossen in een 'technologische' gehandicaptenkar, bij het aanhoren van Eric's oeverloze virtuele grappen en grollen. Een godsgruwelijke nachtmerrie.
Individuele voorstellingen werken namelijk met voorstellingen voor 1 toeschouwer : altijd uitverkocht, altijd prijs ! Zeven tot tien klunzen (in de ballentent 'handlangers' of 'medeplichtigen' genoemd, hilarisch!) volstaan om de farce een week lang vol te houden en over een weergaloos sukses te kwaken. Men moet er op komen. Zo ook dus bij Eric Joris, uitvinder van dit grotesk individueel theaterconcept zonder publiek. Met de 1 op 1-séances : altijd full house, altijd prijs.

Deze nieuwe trend in de theaterland is een rage, een ware revolutie. Met 1 toeschouwer per voorstelling : altijd volle zaal. Altijd prijs. Na de ‘trend’ omtrent ‘woordarm’ theater in fresh nummer drie, focust fresh nummer 4 nu dus helemaal op ‘1 op 1-voorstellingen : 1 voorstelling voor 1 toeschouwer !

Zowel Mikelia Nicholsonsary, Andros Zins-Brwone, Eleanore Bauer als Eric Joris nodigen u uit om individueel ‘de arena te betreden’. Dat is tegelijk spannend én exclusief. Heel elitair en de Kortrijkse medeplichtige happy few staan nu al te springen. Telefonisch reserveren is wél een must, zes maanden op voorhand, en men moet erin slagen een datum en vooral een precies en persoonlijk aanvangsuur te bemachtigen. Alles behalve een koud kunstje als men niet tot de medeplichtige Companeros behoort.

Het grensverleggend technologietheater van Eric Joris, de uitvinder van de 1 op 1-voorstellingen slaat werkelijk alles. Deze omhooggevallen Antwerpse rijkeluiszoon noemt zich 'multimediakunstenaar', een artistieke valsemunter van de eerste klasse. Multimediakunstenraar ! Clochard-de-luxe, 'nomade met boekenkoffer', verkoper van platte koek die zich een geslaagde artistieke duizendpoot waant. Joris heeft alle artistieke watertjes doorzwommen, maar slaagde er nooit in door te breken bij het grote publiek, zelfbedruipend te zijn noch op eigen kracht één dollar inkomsten uit zijn 'kunst' te verwerven. Een schooiende Staatskunstenaar zonder weerga. Zonder uitzicht op Staatsmanna beviel Eric tenslotte van een revolutionair concept : de 1 op 1-voorstellingen voor 1 toeschouwer. Sindsdien zijn al zijn séances een daverend sukses, altijd uitverkocht. De laatste keer in de Buda ballentent slaagde hij erin in totaal 15 toeschouwers individueel te lijmen tijdens tijdens een hele week voorstellingen. Niemand deed beter. Sindsdien is Eric Joris een hoog gerespecteerde kunstenaar in residence in de Buda balletent, in de alternatieve salons van would-be artiesten, bij ministers van kultuur en vooral bij Minister Bert want Bert stelt maar één eis : volk over de vloer,volle zalen, uitverkochte performances. Joris slaagt daar moeiteloos in en mag nu duchtig grabbelen in de mannaton van Bertje en burgemeester Steffy : 500.000 euro’s per jaar. Doet iemand beter ?

In de voorstelling van Fresh nummer vier gaat Joris weer wild aan de slag met verborgen camera’s, verborgen micro’s, koptelefoons, gehoorapparaten, hulphostessen, disectietafels, dino-geraamten, doodskisten, spooktenten, gehandicaptenkarren, tuinslangen, videobrillen, computers en blinddoeken waarbij hij telkens 1 klojo met hoogdravende mooipraterij ertoe kan verleiden zich een half uur lang gewillig te laten beduvelen.

Zegt Eric : "Ervaar technologietheater waarbij je als individu ondergedompeld wordt in de schemerzone tussen de fysieke en de virtuele wereld. Deze methodologie leert de immersant waar hij het moet zoeken. Hij ontwikkelt de navigatiewerktuigen waarmee hij zich door de mentale landschappen kan bewegen. Dit behoedt hem voor het gevaar dat het leven ontaardt in een dooltocht. De methodoloog is de oervader van alle beschaving en levert de grondslag voor de moraal. Stap het theater binnen en word als toeschouwer meteen ook hoofdrolspeler. Maar in wiens verhaal ? Een projekt rond blikverwisseling voor 1 bezoekers tegelijkertijd gedurende 30 minuten. Voor het eerst wordt de immersieve ervaring uitgebreid tot een uitwisseling van visuele perceptie. Heb je je ooit afgevraagd hoe het zou zijn om vanuit het hoofd van een medemens te kijken? Immersanten´ (voorzien van koptelefoons, gehoorapparaten, video-bril en immersieve technologie) met elkaar verbonden. Hun blikken (wat ze zien) worden met elkaar verwisseld. Persoon A zal kijken met de ogen van persoon B en omgekeerd. Het unieke is dat dit met omni-directionele camerasystemen gebeurt, waardoor je ´vrij´ vanuit het hoofd van de ander kan rondkijken (onafhankelijk van wat de ander doet). De immersanten communiceren met elkaar via microfoon. De opdracht is om tegelijkertijd een kort parcours te bewandelen, geholpen door de ogen en de instructies van ´de andere´. Kan je je eigen zintuigen vertrouwen? Kan je de ander vertrouwen? Een ogenschijnlijk eenvoudige opdracht maar een hoogst intensieve ervaring! "

Elke 30 minuten 1 'immersant' toegelaten. In Buda Fresh 11.30 uren spektakel maakt totaal 23 toeschouwers ! Een rekord.

Eric is ook een belezen man. In zijn boekenkast prijken alle meesterwerken uit de wereldliteratuur :
Mark Ravenhill, Christian Salmon, kalief Omar, Urbain Vermeulen, de Lex Romana, Herman Brusselmans, (Guggenheimer wast witter), Raymundus Lullus van Majorac, Yahya Michot (Le Statut des Moines), René Weis, W alter Benjamin,, John Heartfield, Paul Auster, Goedele Liekens, vijf erotische meesterwerken van Stoute Vrouwen, Jef Lambrecht, Jeremy Rifkin, Karel De Gucht, (L’âge Caduc), Toni Corsari, Mik Ezdanitoff, Paul Mennes, Khaled Al-Berry en Johnny Turbo.

Buda Fresh nummer vier : een ballentent vol Arbre Magique. Fris. Vers. Lekker ! Stel je eigen belevingsparcours samen en wees welkom.

Tot slot zoekt de Buda ballentent alwéér half-idioten om mét kunstenaars 'in dialoog te treden' en 'in een kreatieproces te stappen', terwijl de Companeros steeds vaker samentroepen bij 'toonmomenten' om 'artistieke feedback' te geven. Kortom druk druk druk.

Kristof wenst iedereen pakken arbeidsvreugde, leesgenot en 'immersieve' ontspanning bij Eric Joris in de BUDA-ballentent.

1 op 1-voorstellingen in de Buda ballentent : komt dat zien, komt dat zien ! Altijd complet, altijd prijs !

Dat is Buda !

TATTOO MIKE

Mike's kroniek

De helft van Kortrijk ligt er platgebombardeerd bij. Je zou bijna denken dat het oorlog is. En zonder ook maar enig springtuig dat tot ontploffing is gebracht. Men moet het maar kunnen klaarspelen. Duizend bommen en granaten. Maar…, er zijn er die het kunnen en zij besturen onze stad. Nogal een geluk dat het nieuwe ziekenhuis een groot aantal kamers voorziet! Er gaan namelijk algouw wat kortrijkzanen ontploffen van koleire als het zo verdergaat. Ik ben er zeker van dat er heel wat zelfstandigen en aannemers zullen tussenzitten. Ons stadsbestuur heeft echter door dat het de spuigaten uitloopt en onderneemt actie! Ze leggen echter geen werken stil ! Neenee er komen er nog wat bij. Eerst gaan ze de toegangswegen naar Kortrijk blokkeren, zodat er geen info meer naar buiten kan sijpelen. De Zwevegemstraat 15 maanden ( als er geen tegenslagen zijn anders duurt het nog wat langer) openleggen en tegelijk de Gentpoort samen met een stuk van de Minister Liebaertlaan en de Gentsesteenweg erbij. Zo zijn ze al zeker dat er geen Harelbekanen of Zwevegemnaars onze stadsstommiteiten nog kunnen komen bekijken. Nein tegen deze ramptoeristen! Zo zijn ze ook zeker dat de helft van K-town echt onbereikbaar word. Fase twee is terug een avondklok instellen. Als je wil na 14 h in K rondwandelen zal je een werkpas, gummibotten en een schop nodig hebben. Zoniet wacht u dwangarbeid in de put. Het moet namelijk zo snel mogelijk gedaan zijn met de werken. En VanRoey heeft volk nodig. En nu we toch al van alles de dupe zijn , waarom daarvan ook niet! Ten 3 e word de naam Kortreich ingevoerd samen met wat meer orde en netheid. We mogen voor ons eigen deur de vuiligheid en modder opkuisen die alle werken met zich meebrengen. Wat denken wij wel. We zijn er niet te schoon voor. Dat is weeral wat tijd gespaard. Er lopen al gelaarsde controleurs rond! We zullen aan 1 zeel moeten trekken en al die anders denkt of handelt word in de put gesmeten en vergeten. De faillietgaande middenstanders er vaneestekee bij! Klakkeloos zullen we ons laten leiden. Er zijn zelfs nog enkele hooggeplaatste postjes vrij. Die van slippendrager , gatlikker en strontschepper. Ik weet al welk eentje er voor mij zal zijn! Yiehaaa!!! Muilbanden en oogkleppen gratis verkrijgbaar in het stadhuis. Zij die helemaal niets te zeggen hebben( wij dus ), groeten u! Ave! We groeten echter ook Maria en bidden tot haar dat het bijna gedaan is….

MIKE TATTOO

www.miketattoo.be

VVK DE SCHOONSTE !

Het Verdriet van Kortrijk is, na meer dan drie jaar, aan vernieuwing toe.

De opbouw van de nieuwe weblog zal evenwel veel minder tijd in beslag nemen dan de heropbouw van Kortrijk na de bombardementen van de woestelingen van Foruminvest.

Dankzij onze kreatieve website-ontwerper de Kortrijkzaan Luc Lebon van cafetaria De Dageraad (Sportcentrum Harelbeke http://www.dageraadcafe.be/ ) wordt Verdriet van Kortrijk de schoonste internetpleisterplaats van Kortrijk.
En dankzij onze onovertroffen kronikeur de pittigste blog met nooit eindigende dolle verhalen en waargebeurde verzinsels.

STEFFY

Lekkere adresjes te Kortrijk

"De stad is mijn biotoop", aldus Stefaan De Clerck, alias burgemeester Steffy. Te Kortrijk staan de politiekers graag te blinken in de boekskes.

We laten Steffy graag aan het woord in een bijzonder openhartige bui :

"Ik ben geboren en getogen te Kortrijk : de stad is mijn biotoop. Als burgervader ben ik met al mijn vezels verbonden aan mijn Kortrijks netwerk, kwaadsprekers noemen het een camorra, voornamelijk exclusieve vriendenclubs van begoede zakenlui zoals Philippe en Patricia Vlerick, Christian Dumolin, Guy Piette e.a. die de macht van het geld en het getal kennen. Op die manier kwam ik ook in kontakt met de Foruminvest-jongens tijdens een ontmoeting in de jachthaven van Cannes. Het moet in het voorjaar van 2005 geweest zijn. Zo geraakte ik met het nieuw winkelcentrum de K verbonden met de grootste Kortrijkse bouwwerf aller tijden. De veranderingen zijn weergaloos en het moet snel gebeuren, waardoor het stof en modder slikken is, gelukkig niet voor mezelf maar wel voor de sukkelaars van kleine commerçantjes in en rond de Koeiemarkt, de St Janslaan, de Wijgaarstraat, de Zwevegemsestraat, de Kleine St Jansstraat en de Koeiekop. Voor de multikulturelen en zwartmensen van de Zwevegemstraat kan dat niet veel kwaad, de anderen daarentegen klagen steen en been, dreigen met sluitingen, faillissementen, oproer, betogingen, geweld, het verkrachten van Mine, het doen ontploffen van mazouttanks, het omkieperen van vrachtwagens, het saboteren van torenkranen en het in de fik steken van mijn doeninge aan de Damkaai. De deugnieten. Men meldt mij dat de leegloop nog altijd niet gestelpt is en dat nu weer 65 handelspanden in het volle centrum leegstaan en dat vijfentwintig handelaars de stad verlaten hebben voor betere oorden, ook nog vijf ophangingen en twee passionele moorden. Ik heb hiermee onnoemelijk veel besognes en kopbrekens. Kortrijk was eertijds toch een chique stad vol handel, lust en leute ! Nu een grafkelder ? Moet ik de moed laten zakken ? Blijft Kortrijk doodbloeden ? Toch zal ik er alles aan doen om van Kortrijk een warme stad te maken met aandacht voor iedereen en vooral voor Kunst, Diezijn en Kultuur. Daarom haalde ik Arne Quinze naar onze stad met de belofte van veel profijtjes als hij hier maar wil blijven met Barbara Becker en tutti quanti. Barbara heeft al intieme banden gesmeed met Mine. Maar ook met mij. We zijn niet fanatiek getrouwd. Een tof wijf die Barbara. Ik ben zelfs al incognito met Barbara op stap geweest tussen het jonge volkje in de Reynaertstraat. Tof !Geweldig ! Ook bij Stefaan François en Yvetje van de luxetent daar in ‘t Vliegend Bordeel, pardon Peerd op de Pottelberg heb ik mij altijd super op mijn gemak gevoeld. Yvetje is zo onnoemelijk zot van mij. En Stefaan, hij grijnst maar laat begaan...de faveurkes. 't Peerd, een klassieke waarde te Kortrijk waar ik al twintig jaar mijn gekste kuren heb beleefd met, maar meestal zonder Mine. Ik had veel sukses en keuze. Lynn. Freya. Machteld. Christientje. Barbara. Mirjammetje. Maureen. Hilde. Ceska. Lieve. Nele. Inge. Teveel om allemaal op te noemen. Mine en ik zijn niet fanatiek bezig in ons huwelijksleven, dat is bekend. En in Kortrijk spelen we volop onze samenwerking uit met Henegouwen maar spreek mij niet over Cora. Hypokriet ? Welnee, het Franse Rijsel en Martine Aubray ligt bovenaan. Martin, wat een vrouw. Grensoverschrijdende liefde. Op gebied van Kunst en Kultuur heb ik Kortrijk op de wereldkaart gezet met het Buda Kunsteneiland, uniek in Vlaanderen. Er komt daar wel geen enkele Kortrijkzaan op af maar dat hoeft ook niet. Het is er voor de artists-in-residence en daarmee uit. Wie dat niet wil begrijpen kent niets van Kunst. Het is toch een mooi voorbeeld van stedelijk kreativiteit. Je moet namelijk een biotoop creëren, een globale omgeving, waarin je een fuck-off kunt bewerkstelligen, zodat de artists-in-residence de sprong naar een luxueus en zorgeloos bestaan wagen. Je moet dat wat regisseren, ervoor zorgen dat je een bepaalde tonus krijgt. Laten we daarom te Kortrijk de artistieke geuzentent van Buda uitbreiden met een ware Kunstenfabriek en talrijke workshops als uitingen van elitarisme wat tot een rijk kultureel en sociaal leven leidt. Workshops die alle vraagstukken bestuderen over welvaartoptimalisatie, NieuwKunst plus het algoritme ter kontrole van de impacten van de politieke beslissingen. Verder een workshop die de betere werking van de Kortrijkse demokratie bestudeert, ook nog een sociologische workshop die de essentie van de postmoderne Kunst bestudeert olv Gery Van Tendeloo en alle konklusies onderzoekt ivm de NieuwKunst projekten in AZ Groeninge. Tenslottge nog een medisch-artistieke workshop olv Jan Deleu, ter bestudering van de nodige hervormingen inzake gekkenhuizen en ontwenningscentra voor mislopen artists-in-residence en wat betreft NieuwKunst in de euthanasiekamer. Meer stel ik niet voor, maar de deelnemers moeten wel getuigen van groot vakmanschap. Dat de Kortrijkse workshops zo klein worden gehouden is geen kwestie van elitarisme, wel om tijdverlies in oeverloze discussie in te perken. En inderdaad Kortrijk is een grote rasterstad, vandaar de aanstelling van onze toffe rastermanager Delmotte. We moeten blijven voort werken met het Metropool-idee en met Martine Aubray. Een crème van een burgemeesteres. Burgemeesters zijn managers van komplekse processen en soms is het echt grotesk. In elk geval kies ik voor gevestigde Kortrijkse waarden, vooral als Mine zin heeft in een lekker stukje rood vlees kiest ze voor slagerij Mylle, de top of the bill te Kortrijk. Mylle koestert dames van stand en voor deze reklame mag Mine zich volop tegoed doen aan drie maanden gratis rood en ander vlees naar keuze. Voor wat hoort wat. Dat is ook het geval bij mijn goede vriend van de laagdrempelige afspanning ’t Eiland van het katastrofestraatje, hetgeen moet omgetoverd worden tot een waar Kunsteneiland. Wat pleister ik er graag met Mine of liever nog met Machteld Claerhout (de Courtrai) die van geen kleintje vervaard is als het erop aankomt een burgemeester als ik te versieren. Machteld weet de klepel hangen. Voor een eerlijke prijs weliswaar. Met Barbara Raes en Christien Depuydt zonder ik mij liever af in een gevestigde waarde zoals het Klokhof of de Marquette. Er zijn daar namelijk kamers voor reizigers."

Laat Kortrijk bruisen !

VINCENT MET INGE NAAR RIMPEL ROCK !

Vincent Van Quickenborne op onze praatstoel.

Vincent (spotters noemen hem Kameleon) is nu een maand of twee minister van Onderneming & Versimpeling. We spreken af in ’t Vliegend Peerd bij Stef en Yvetje op de Pottelberg.

Het is vrijdagavond iets na 18 u en het stikt er van de Kortrijkse beaumonde : mannen van zaken, backbenchers, de snoeshanen Gery Van Tendeloo en Jan Deleu, Barbara Raes, enkele paardenpieten, een ex-bokser, een KVK-er, een ex-wereldkampioen en Cathy Van D’Huynslaeger, koningin van markten en braderijen.

In een uithoek ontwaren we een brallende schepen Stefaan Bral (zonder Silvie) al veel te ver boven zijn theewater om nog een zinnig woord uit te brengen. Ook schepen Moustache Lybeer frunnikend aan een donkere vriendin uit Cebu, demi-échevine Marie-Claire (zonder Mong) gechaperonneerd door schepentje Woutje Maddens (zonder Els) en last but not least in een intiem hoekje op de voute burgemeester Steffy in het fijn gezelschap van Ignace Gheysens en Philippe Vlerick en drie uitgelaten hostessen van Kortrijk Xpo. De Kortrijkse onderzoekssirene Kris Sherlock Vanhee Holmes verstopt zich achter een paaldanspaal wanneer wij de luxetent binnentreden.

Het weekend is hier al duidelijk begonnen en ‘zo hoort het ook’ kweelt Kameleon Vincent zoals de intimi in ’t Peerd hem aanspreken. Vincent heeft zijn deknaam niet gestolen. Een kameleon…

“Na een week van hard labeur tegen een middelmatig loon moeten de mensen van Kortrijk feesten en zuipen. Dat is mijn motto”, aldus de uitgelaten Vincent.

Kameleon Vincent barst van zelfvertrouwen en beweegt zich als een vis in het water tussen al het schoon vrouwvolk dat intussen ’t Peerd is binnengestroomd maar dat hij toch niet kan krijgen. Geruchten gaan dat er iets fundamenteel mis is met hem. Zijn politieke ster schiet dan wel als een komeet in de hoogte maar Kameleon sleurt een afgrijselijk geheim, een vreselijk noodlot dat hem treft, met zich mee. Op menselijk vlak is Kameleon namelijk een droefgeestige sukkel die niet tot gekonsumeerde amoureuze relaties in staat is. Kameleon kan namelijk niet. Hij moet het noodgedwongen bij de methode van Plato houden. Vandaar zijn extreme liefde voor zuivere politieke gedachten, niks minder maar ook niks meer. Kameleon draagt zijn lot met waardigheid en de ravissante vrouwen die hem omringen stralen veel mededogen uit. Franceska Vanthielen, Inge Vervotte, Tanja Dexters, Marie-Claire Vandenbulcke, het smachtend Yvetje van ’t Peerd, allen omringen ze Kameleon met de liefde van de politieke schoonheid en de waarheid maar het begeren laten ze aan zich voorbijgaan. De profijtjes situeren zich alleen op materieel vlak en daar kunnen de kwijlebaardende dames genoegen mee nemen.

VvK : Sedert twee maanden bent u minister van Versimpeling en Ondernemen, maar het lijkt wel of u nog nadrukkelijker dan vroeger bezig bent met regionale dossiers. Hoe krijgt u het in godsnaam voor mekaar ?

Vincent : Het helpt dat ik genoeg heb aan vijf uren slaap, want het is inderdaad saai lang in bed te liggen woelen zonder willige meid, maar vergeet niet dat ik dit als Staatssekretaris ook al deed zonder sekretaressen of dienstmeiden in bed. Mijn sekretaressen lusten mij maar niet ’s nachts wanneer ik de slaap niet kan vatten. Pijnlijk. Er is ook een keerzijde : de streek doet haar voordeel want zonder uitputtende witte nachten heb ik meer slagkracht om de Kortrijkse dossiers afgewerkt te krijgen. Denk maar aan de uitbreiding van de Kortrijks Hallen en Yvon met de spleet en aan de Kortrijkse frituren die ik door mijn prijzenpolitie heb laten kontroleren, de sloebers. De frietprijzen naar omlaag is mijn devies. En de croky chips van Tattoo Mike zijn oneerlijke concurrentie. Mijn ekonomische gestapo erop af. Mike denkt dat hij god is. Maar neen. Trop is teveel. Ik zal blijven tussenkomen bij mijn Westvlaamse vrienden-drinkebroers die in zaken zitten. Voor wat hoort wat. Stoerdoenerij is dat niet.

VvK : Speelt er ook niets anders. Het gevoel bestaat dat u hard uw best doet om u te profileren als kandidaat-burgemeester van Kortrijk.

Vincent : Het is veel te vroeg om daar nu al over te beginnen. We zien wel in 2012. Kortrijk heeft nu wel een toffe pee als burgemeester. Stefaan De Clerck, alias Steffy of boer Clerck heeft naam en faam verworven maar jammer voor onze Kortrijkzanen gaat hij tegen 2012 het Kortrijks schip verlaten voor een hogere roeping als goeverneur van West-Vlaanderen. Steffy beschouwt mij als zijn stiefzoon en toekomstige opvolger en dat vleit me. Ondanks dat ik geen van zijn dochters aan de haak kan slaan ben ik niet onderhevig aan pathologische achtervolgingswaan. Ik doe nu hard mijn best om zoveel mogelijk stroop aan Steffy’s baard te smeren en ik manipuleer mijn schepentjes in dezelfde richting. Mijn politieke slippertjes binnen de Kortrijkse coalitie worden met de mantel der liefde bedekt en mijn politiek ongewenst nageslacht wordt doodgeknuffeld.

VvK : Hoe zit het tussen u en de Kortrijkse burgemeester Stefaan De Clerck ?

Vincent : Luister mon cher ami, het zit werkelijk uitstekend tussen ons, ook al behoren we tot verschillende religieuze opvattingen. Ik wil bij het Groot Oosten en Steffy bij de Hare Krishna of de Moonsekte. Toch vullen we mekaar goed aan en ook met Marie-Dominique worden de zaken niet op de spits gedreven. In een vlammende kolère belt Mine wel eens naar het lief van de premier en brult ze dat ze eens een Turk zal sturen om die rotzak van een onderkruiper Leleu af te schieten of naar mijn moeder wanneer mijn coke-leverancier mij weer eens in de zak heeft gezet. Aldus vermijd ik dat ik in de sociale therapie terecht kom.
De Kortrijkse dossiers tracht ik stevig op de Brusselse rails te zetten zodat het stadsbestuur goed blijft werken. Maar als u denkt dat ik samen met Steffy en zijn kliek pinten ga pakken of op donderdagavond cowboy en indiaantje ga spelen in ’t Vliegend Peerd, dan moet ik daar neen op antwoorden. Vergeet ook niet dat hij mijn schoonvader zou kunnen zijn. Ik zit wel eens bij een van zijn huwbare dochters in een licht erotische vrijgezellenclub te Hulste waar het er losjes aan toe gaat.

VvK : Onlangs stond u lijnrecht tegenover de burgemeester, toen u zei dat de tsjeven niet op uw steun moesten rekenen over de kwestie van het nachtelijk alcoholverbod in Kortrijk.

Vincent : Kijk, vriend ik ben radikaal tegen de drooglegging van onze stad. Stel u voor : een stad zonder alcohol. Mijn fout was de onderzoeksjournalistieker Kris Sherlock Vanhee Holmes hierover op te bellen. Geheelonthouder Sherlock wou mij in de val lokken en het lukte nog ook.Toen Sherlock onbarmhartig verder pookte liet ik hem verstaan dat hij mij buiten spel moest laten, mij niet meer lastig te vallen. Het is mij volkomen onverschillig of u aan iemand vertelt wat ik gezegd heb, zelfs aan een onderzoeksjournalist van het kaliber van Holmes. Ik ben een man van eer en zelfs wanneer u in tranen uitbarst, ja zelfs krokodilletranen, voel ik mij een even vrije Kortrijkse burger als u. Toen ik deze zin in de vrijgezellenclub te Hulste in het oor van de half en half lichtzinnige mademoiselle Marie De Clerck uitsprak, snikte zij luidop en smeekte mij de naam te ontsluieren van de man in kwestie. Uw afgewezen minnaar, zuchtte ik. Die ik veracht, veel meer dan lichte vrouwen, zelfs al is het de minnares van de premier, de ex-premier of van een straatveger. Ik besef ook dat we niet licht mogen heen gaan over alcoholmisbruik bij jongeren. Het is ook nodig op te treden tegen sluikstorters, nachtbrakers, dronkaards, fietsendieven, voetbalcanaille, klaplopers en bijeenscholingen van dronken vld-ers. Daarom pleit ik voor meer kijkpalen en -dozen, interdisciplinaire straathoekwerkers, help-desks, goede bedoelingen en de aanscherping van het wij-gevoel op straat en in de café’s.

VvK : Met welke politici in West-Vlaanderen kunt u het wel vinden ?

Vincent : De sos Landuyt is een kwast die mij in het begin na aan het hart lag, maar zijn hartsgrondige vrouwenhaat deed mij van hem afkeren zodat ik mij nu bezig hou met Martine F. uit Menen, een tsjevendeerne dat wel maar libertijns tot op het bot en die er wezen mag en als erektiesekretaresse heel heel nauw samenwerkt met mijn premier in die mate dat de premier zich al sterk aan zijn sekretaresse gewend heeft. “Mijn lief kind” noemt hij haar vertederd. “Zij verdient echt geprezen te worden”, herhaalt hij. Een wonderbaarlijke relatie, als in een echt sprookje. Eenmaal heb ik gezien hoe ze op een avond samen het kabinet verlieten, hoe ze mekaar in de lift gekust hebben en na een half uur samen de zestien verlaten hebben. Zo’n boeiende vrouw als Martine en dan nog met een premier !
Maar het liefst van al ben ik bij Mercedes Van Volcem. Ongeveer mijn leeftijd. Gehuwd, dat wel maar niet fanatiek. Ik denk aan haar, dag en nacht. Zij is uit het goede Westvlaamse hout gesneden, kent haar cijfers maar niet haar grenzen. Heerlijke blonde dekgeit met eindeloze giraffebenen, aaach Mercedes. Ze kleedt zich in modieuze mantelpakjes en business suits, vertoeft in gestoffeerde receptiezalen, rijdt in BMW classic en omgeeft zich het liefst met vertrouwenswekkende diezijnnamen. Graag zou ik weten of ze relaties heeft met andere politieke mannen of rijke mannen van zaken en of ze misschien zelfs met hen het bed in duikt. Bij zoveel liederlijk gedrag en zedenverwildering vraag ik mij soms af of de religieuze politie van de Wetstraat in coma ligt…Ik moet ook nog iets kwijt over mijn ex-vriendin Frieda Vanthemsche van de vermaledijden. Zij steunde mij door dik en dun. Jammer dat we altijd zo hard voor haar waren. Dag Frieda. Over zotte Pol wil ik het hier niet hebben.

VvK : Welke vrienden hebt u in uw eigen partij ?

Vincent : Schepentje Woutje Maddens is één van de beste kerels in onze partij die ik ken : als simpele ex-bankbediende heeft Woutje het al ver geschopt in de politieke diergaarde. Loyaal, gedwee, volgzaam partijsoldaat, offervaardig, een pantoffelheld bij Els thuis maar een harde en strijdlustige militant buitenshuis, altijd paraat, weet zijn papieren liggen, charmant, gezellig, ambitieus – hij wil nog minister worden of burgemeester van Kortrijk – en hij blaast verre van hoog van de toren. Een doordeweekse volkse liberaal die ik graag mag en die goed past in mijn teambuilding. Woutje is een cafétoogstrateeg die goed zijn mannetje staat, en sommige meiden zijn weg van hem wat ik niet begrijp, maar kom. We hebben in onze partij van elke soort ons getal en Woutje past in het rijtje. In ernstige debatten vergeet hij dat wij van de VLD al lang onze superkapitalistische ideologie verzwendeld hebben. Het is godverloren tijd om Woutje langer dan één minuut aan het woord te laten.

VvK : Welke politiekers haat u het meest ?

Vincent : Schepen Lieven Moustache Lybeer, schepen Stefaan Bral en schepen Alain Cnudde (de Knuts) lijken mij beter op hun plaats in de redactie van de Flair of de Libelle. Beunhazen is een te zwak woord. Ik moet me hier bedwingen om niet in potje schimpen en schepentjes pesten te vervallen. Maar het is wel zo dat ik me dood erger aan de liefhebberende wijze waarop ze hun ambt uitoefenen. Om nog van hun gekumuleer en fijne exotische reizen te zwijgen. Reizen om te leren en bij de massagedeernen uit te blazen, alles te kezen wat ze kunnen krijgen. Hoe durven ze. Niet dat ik tegen de vrije liefde of de huwelijkse trouw ben, integendeel. Er moet plaats zijn voor iedereen. Ik koncentreer me liever op mijn vriend en drinkebroer schepen Jean Le Brasseur (alias de Bethune). Bij Jean is het nooit hard werken maar altijd lachen, brassen en vooral drinken geblazen. Le Brasseur hijst ze met liters binnen, als een echte vakman. Jolige Jonkman. Man van mijn hart. Werkt zich alles behalve een ongeluk. Jean is in de juiste wieg geboren en beschikt over de sleutel tot de fel begeerde toekomst. Zelf had ik minder geboortegeluk maar ik kan een groots politiek oratorium tot klinken brengen.

VvK : Laat het ons even over uw oude spitsbroeder Jean-Marie Dedecker hebben. Zijn de kontakten nog altijd bekoeld ?

Vincent : Jean-Marie heeft scherpe woorden gebruikt maar ik heb er mij over heen gezet. Ik kan nu wel verklappen dat we inmiddels weer dikke vrienden zijn geworden. Regelmatige etentjes in exclusieve tenten en gezamenlijke vriendinnen horen daarbij. Met zijn onafscheidelijk Kristientje, zijn favoriete scharrel, schieten we samen bijzonder goed op. Kristientje weet waar haar belangen liggen en Jean-Marie is een ware hedonist en leeft het leven van een onbevredigbare midlife-criser, ver weg van de politiek. Hij heeft een serieus koppel dingen aan zijn lijf hangen en stuikt niet na twee keer als een bloemzak in mekaar. Dat zijn de dingen die ons verbinden, niet de politiek man. Ooit komt Jean-Marie weer bij ons wanneer zijn politiek onbehagen gestild zal zijn. Hij is ook maar een ordinaire tafelspringer zoals we allemaal in de politiek tenslotte zijn. Maar vertel het aan niemand. Ze zouden het niet willen geloven. Ze zouden niet willen geloven dat twee kemphanen als wij zich terug verzoend hebben.

VvK : Hebt u nog schrik voor het ronselen van LDD kandidaten van uw partij ?

Vincent : Bah neen man. Te Kortrijk is LDD een giller van formaat met de schertsfiguur Eric Flo als hoofdman. Flo, de politieke schemiel die ze met mateloos gegrinnik kado kregen van het Belang en verder is er niets tenzij men de verlepte knar ex-VLD-er Yvan Sabbe als een ernstig politiek sujet beschouwt. De politieke pygmee Sabbe is een potsierlijk achterhoedegevecht aangegaan omdat zijn politieke haring bij ons nooit gebraden heeft. Arme jojo Sabbe.

VvK : Ik heb u al wel tien keer, in aanwezigheid van de pers en Kris Sherlock V. Holmes, een komplimentje horen geven aan de Kortrijkse deken Marc Ghesquiere. Ik wil aannemen dat u dat meent, maar terzelfder tijd denk ik dat u daarmee wil scoren door stroop aan de baard te smeren van de traditionele tsjevenkiezer.

Vincent : Niet waar, mon cher. Die siroop is oprecht en zonder achterbakse bedoeling. Ik ben een paar keer diep getroffen geweest tijdens een homilie door wat de deken vertelde. Deken Marc kan zeer goed vertellen over de geheime installatie van de camera op de St Maartenstoren, destijds door schepen Philippe Decoene. Ook bij Decoene Appenzeller rekeningen, wie zal het zeggen ? “Ze kunnen allemaal mijn zak opblazen, ik heb nu andere dingen aan mijn hoofd”, kakelt Decoene en meer weet ik daar niet over. Maar ik ben een begrijpend mens, wij hebben allebei een groot bakkes maar een hart van peperkoek. We hebben alletwee vreselijk de pest aan de Kortrijkse geruchten en daarenboven ben ik ook een zoekende mens en ik steek veel op van de deken zijn homilieën bij begrafenissen van BK-ers. Zo heeft Marc Ghesquiere het vaak over het geld als teken van genotschenkende materiële rijkdom. En over de fundamentele strijdvraag rond het wezen van het mercantilisme. En hoe het komt dat sommige nutteloze dingen waardevol zijn zoals bijvoorbeeld diamanten oorbellen of neusringen, maar niet het onmisbare kraantjeswater. Kijk vriend, uiteindelijk is onze Moeder de Heilige Kerk geen onbekend instituut voor mij. Ik was trouwe misdienaar tot ik in de politiek ging en ik het godslasteren, de minetten, de zeven hoofdzonden en de natte dweil van Tanja Dexters heb leren kennen. Ik kwam daardoor verderaf van de Kerk te staan. Sedertdien heb ik de paradijzen van wellust ontdekt en weet ik dat het grote talent bij het animeren het uitstellen is van het cruciale moment, het ogenblik dat het voor wat hoort wat principe ook in deze komplekse neringdoenerij onafwendbaar wordt. Langs Vlaamse provinciebanen heb ik mijn lusten botgevierd met gitzwarte Afrikaanse dames en massages in gezelschap van Deense doggen en tenslotte heb ik de Griekse beginselen met vakkundige mooie jongens leren toestaan, een mens moet immers van alle geneugten proeven. Ik beken, ondanks de aandoenlijke homilieën van deken Marc heb ik mij volkomen van Kardinaal Danneels en zijn Heilige Kerk afgewend.

VvK : Stemmen uw katholieke ouders voor hun libertaire zoon ?

Vincent : Meer nog, mijn papa is een diehard fan onze ex-premier en zijn onafscheidelijke erotische muze Hilde Vautmans, een libertijnse stoeipoes van de eerste klasse. Trouwens, er is een evolutie aan de gang in het katholieke West-Vlaanderen. Het is niet meer automatisch zo dat katholieken het huwelijk in een verstikkende kontekst zien, fanatiek getrouwd zijn en nooit buitenshuis gaan of geen minnares nemen. Mijn premier geeft hierbij het goede voorbeeld. Martine F. Weg met het versmachtend konservatisme, de aftandse huwelijkse moraal en de katholieke dogma’s van weleer, aldus mijn premier die naar de hand dingt van menige halfjonge buitenshuis hinde. Martine moet zich niet de enige uitverkorene wanen. Die tegenstelling tussen de oubollige katholieke huwelijkse trouw van de hypokriete tsjevenkwezels genre Marcel Waegemans, Ceska Verhenne en Lieven Moustache Lybeer en de libertijnse exploten van liederlijke woestelingen van het slag van mijn katholieke premier, van volksvertegenwoordiger Decaluwé, schepen Bral, christenvrouw schepen Hilde, Christine Depuydt, burgemeester Steffy vind ik – zeker humanistisch gezien – ook totaal passé.

VvK : Een verrassend kantje aan u is dat u een hardrockfan bent.

Vincent : Pfff….Dat klopt wel maar ik wil hierin niet overdrijven. Het is veeleer aanstellerij om indruk te maken op de zogezegde half-non Inge Vervotte, de tsjeven soeur sourire en ik beken : ik ben gek van haar. Op Werchter stonden wij daar nog te buikbangen op het ophitsende lawaai van de ABC rockers. Ach Inge. Waarom heb ik haar niet eerder ontmoet ? Ik kon de volbrenging van mijn perverse lusten niet langer uitstellen. In de nacht van Werchter heb ik haar ontdekt als een duivelinnetje vol zondige verlangens. Het ontbloten van haar halfwassen borstjes zette mij nog niet aan tot dolle kapriolen maar na het uittrekken van haar shirt, haar laarzen en de bevrijding uit haar strakke jeans begon ik onder stoom te komen. Inge zag er onweerstaanbaar uit in haar gebloemde slipje en haar tienermeisjesgegiechel bij het langzaam naar beneden schuiven van het slipje wekte onbewingbare driften bij op op, maakte me zot van wellust. En toen ze finaliseerde door zich op de verlaten Werchter weide neer te gooien en haar benen te spreiden, wachtend op wat komen zou, kreeg ik de smaak van het raadselachtig spelletje van de daad te pakken. De eeuwenoude daad. Inge gaf haar. Ik bezat haar. Ik ramde en ging tekeer als een geroutineerde sadist, alle remmen los met Inge, de als een gekkin krijsende tsjevendeerne, op de weide van Werchter. Maar toen stal Inge heimelijk mijn ballen en sinds die keer op de weide van Werchter ben ik ontmand. Een persoonlijk diepmenselijk drama dat ik hier voor het eerst aan de openbaarheid prijsgeef. Daarom ga ik op 12 augustus met Inge naar Rimpel Rock omdat ik zeker Dana Winner en Tina Turner aan het werk wil zien. Ook Tina verloor haar dingen, ik leef mee met haar. Eveneens waag ik mij op Parkjazz Kortrijk, want ik hou van muziekjes en jazzy meiden die mij zullen omstoeien. Ik ben nu voorgoed geslachtelijk onschadelijk en de sonaten van Mozart vind ik heel heel mooi.

VvK : Slotvraag : hebt u nog een motto ?

Vincent : 'Alles kan, alles mag, niets is verboden, alles is mogelijk te Kortrijk !'

P.S. Tine van 'Den Boulevaard' heeft nu ook een blog. http://denboulevard.wordpress.com/

We verwachten Tine binnenkort op onze praatstoel. Spannend !

KIEKEN IN KORTRIJK

Kortrijkse verzinsels…

Eerste verzinsel :

Het nieuwe winkelcentrum van Foruminvest (kostprijs ca 150 miljoen euro of 6 miljard oude BF) zou al diskreet te koop staan op de internationale beleggersmarkt van het groot kapitaal. De uitgekookte Hollandse koopmannen zouden al druk in de weer zijn met internationale kontakten en eenmaal dat het zaakje van de K in Kortrijk (spotters roepen : Kieken
in Kortrijk) goed draait, eieren voor hun geld kiezen. Met een miljoenenwinst. Over een paar jaar valt het handelshart van Kortrijk in handen van Russen, Chinezen, Brazilianen, Japanners, Indiërs of Koreanen…Wat dan met het Bid, Koen Byttebier en pensioenplantrekker Yvon met de Spleet van de Hallen ?
Boer Clerck Burgemeester Steffy weet daar vanzelfsprekend alles over maar zwijgt. Kompliciteit. Grof geldgewin. Leugens. Habbekrats gekonkel. 4 oktober. Ambtsmisdrijf. Korruptie. Vozen in 't Vliegend Peerd. Appenzeller rekeningen. Gesjacher. Schijnheiligheid. Tsjevenstreken. Achterbaksheid. Daglichtschuwende deals. Altijd al de specialiteiten geweest waarin onze burgemeester een kraan is. Samen met de club van slijmballers die hem omringen. Dit alles, zeggen ze, ten behoeve van 'het welzijn van de menskens van Kortrijk.'

Tweede verzinsel :

Burgemeester Stefaan De Clerck wordt over enkele jaren de nieuwe goeverneur van West-Vlaanderen in opvolging van Breyne die met pensioen gaat. De deal is in kannen en kruiken. Bij de liberalen kunnen ze het weten en dat ze het weten…Kameleon Vincent weet er alles over. Voor Steffy, die grandioos mislukte in zijn drang naar een meeslepende politieke carrière – deerlijk mislukt als minister en als partijvoorzitter – is dit een gedroomde uitweg en als fin de carrière een verrukkelijke troostprijs tot aan zijn pensioen. Dikke wedde, luilekkerleventje, geen stress, geen gezeur van misnoegde en domme kiezers, gedaan met verkiezingen, een wagen of twee met chauffeur en eentje voor Marie-Dominique, een koninklijke hofhouding vol gewillige sekretaressen. Steffy ligt niet meer wakker van het wel en wee van Kortrijk en wat er over enkele jaren gebeurt met de K, met de kleine Kortrijkse handelaren en de Buda ballentent, de skatebowl, Karel Debaere, de Toren van Kortrijk, het oedizer van Gery Van Tendeloo en Jan Deleu in AZ Groeninge, de diezijnrover Arne Quinze, de Heilig Kunstfabriek enzovoort is zijn zorg niet meer. Tegenover deze macht die belazert heeft de Kortrijkzaan de plicht respektloosheid, brutaliteit, ongedisciplineerdheid en weerspannigheid aan de dag te leggen. Een rebel te zijn. Het verzet in gang steken tegenover de burgemeester en zijn waterdragers. Goddeloos te zijn in politieke zaken. Het is onvermijdelijk dat op een gegeven moment een bepaald patroon van bedrog wordt ontdekt in de politieke en private gedragingen van de burgemeester. Stoutmoedige nieuwsvergaarders en onderzoeksjournalisten genre Sherlock Kris Holmes Vanhee kunnen het vuur aan de lont steken en burgemeester De Clerck verbannen naar de vijfde étage van de Budatoren. Of zal de Kortrijkse revolutie beperkt blijven tot opstandige woordenkramerij van huichelachtige meelopers ?

Derde verzinsel :

Verzekeringsjongen Guy Leleu zou een dikke kans maken om Steffy als burgervader op te volgen. Maar eerst wil hij nog veel gunstjes uitstorten over diegenen die hun verzekeringen verplaatsen. Guy weet de klepel hangen, is de ideale kombinatie van platte commerçant en dagjespolitieker.

Vierde verzinsel :

Kameleon Vincent van Kwortrijk (alias van Quickenborne) heeft een drankprobleem. Bij elke gelegenheid zuipt hij zich lazarus en zit hij aan de meiden en de speed. Dan speelt hij luchtguitaar en scharrelt hij sans gêne met de zeer open echtgenotes van de Open VLD-ers. Geen meid die gek is van de Kameleon – lynchers in spe beweren dat hij niet kan of dat hij ontmand werd bij een bezoek aan Kadhafi in Libië - maar voor de faveurkes en de poen gaan bij de Open blauwe meiden de dijen open.Vruchteloos. Kameleon Vincent – would-be rebel en revolutionair – werd geruisloos omgetoverd tot een gezapige bourgeois op sloffen, een lawaaierig en lachwekkende poseur, een politieke nar met een siroop aan de baard smerend leven zonder avonturen, boordevol financiële zekerheden en een veelbelovende politieke carrière gebaseerd op professioneel opportunisme, berekening en hielenlikkerij. Het leven van iemand anders, niet het zijne. Arme Kameleon…

Dat is Kortrijk.

DU MOULIN DOUX

In Curtricke van mei 2008, het volksverbonden maandblaadje voor Kortrijkse folklore van Adrien Devos (uitgegeven zonder subsidies ook niet van de stad Kortrijk) pleegt ene Luc-André du Moulin Doux (van Soetens Molen) een droevig relaas over zijn bezoek in de Paardenstal van Buda aan de K. van Kunst in Kortrijk.

du Moulin Doux gaat geweldig tekeer tegen wat hij noemt : 'de artistieke verneukerij van de Kortrijkse NieuwKunst zwendelaar Gery Van Tendeloo.'

Aldus jeremiëert Luc-André : “bij de aanblik van de vijf tentoongestelde kreaties van geïntegreerde NieuwKunst val ik ten prooi aan een aanval van walging en misnoegdheid : ‘nieuwkunstwerken’ die bestaan uit wat geschilderd betonijzer verbonden met plastieken lintjes aan de muur, een doos roestige nagels, twee afgedankte treinbalken, een oude neonlamp, een bak schroot, een vat fritvet, een afgedankte straatbezem, een kreatie die bestaat uit een kapot stukje piepschuim (isomo) op de grond met ernaast een vuil plastieken bakje en tegen de muur een slonzige dweil aan een bebloede vleeshaak. Volgens de kunstenaars zou dit de lijdende mens en zijn omgeving moeten voorstellen ? Moeten we nu lachen, huilen, godslasteren, moorden en branden ? Bij mensen met gezond boerenverstand, wekt die uitleg en redenering kots en afkeer op. Meer nog, hier stelt zich de vraag : moet ons belastingsgeld daarvoor dienen ? Voor deze, door burgemeester Steffy & Mine gekoesterde en financieel vetgemeste oplichtersbende ? Gaan deze wangedrochten en deze wanstaltige artistieke maffia misschien bijdragen tot de genezing van de menskens ? Of van de geld-en pronkzieke NieuwKunst geesten genre Van Tendeloo ?"

"Dit zijn creaties van verwarde geesten, opgehemeld door even verwarde conservators” schreef een roekeloze kritikaster in KH van 21/3/2008. du Moulin Doux durft er de verwarde opdrachtgevers van deze misbaksels nog aan toevoegen : Marie-Dominique De Jaegere, alias madame Stefaan De Clerck en haar eeuwige waterdrager Jan Deleu van AZ Groeninge.

Jammert du Moulin Doux verder : “Als er maar slechts tien bezoekers in deze 'integratietentoonstelling' opduiken om deze NieuwKunst een blik waardig te gunnen, dan is het te hopen dat de inrichters zich geen tweede keer aan een dergelijk experiment wagen; tenzij men ervan uitgaat dat al de Kortrijkzanen domme en blinde onnozelaars zijn en van NieuwKunst geen benul hebben. En de binnentuinen van AZ Groeninge dreigen dezelfde weg op te gaan : in godsnaam als ontwerpers een Moffenkoppel dan nog ? Is men ‘14-18, ‘40-45 en de endlösing al vergeten ? Dat wordt gegarandeerd weer een reusachtige Berg van Weeën want door dit onderwerp zullen de bezoekers zich in deze tuin desoriënteren door het gevoel van een gedeporteerde, een asielzoeker, een DHKPC-er en een Turkse emigrant uit te drukken. Hallo en met de duiven ? …" Luc-André du Moulin Doux (alias Vandenbogaerde) zet er ongenadig de beuk in.

“Als dat al niet meer kan op kosten van de Kortrijkse plebejer, wat dan wel nog” horen we oelewapper Gery Van Tendeloo roepen, die zich te Kortrijk het zout der aarde waant wanneer het woord NieuwKunst valt. De speciale status die Gery voor zichzelf meent verworven te hebben, wordt duidelijk niet geapprecieerd door Luc-André die als eminent lid van de Kortrijkse Saaie Oudemannenclub meer vreugde schept in het gadeslaan van ketels kokend water, het bijeenharken van herfstbladeren en het bekijken van bagagecarrousels op luchthavens. Langs de zijlijn staan zeveren over geïntegreerde NieuwKunst wil duMoulin niet; als hij ergens kommentaar over heeft is dat om daadwerkelijk iets te veranderen.

Misschien moeten we Bin Laden kontakteren om een drastische oplossing uit te dokteren voor de lelijke Budatoren, het Budakunsteneiland en de NieuwKunst wangedrochten in AZ Groeninge. Tenslotte heeft hij ook New York architectonisch iets minder lelijk gemaakt.

Met de NieuwKunst maffia van Van Tendeloo en zijn trawanten staat de artistieke verkrotting voor de deur en dreigt Kortrijk weg te rotten in heel haar overbodigheid. In de huidige tijd is NieuwKunst noch min noch meer vulgair volksvermaak dat uitgegoten wordt tegen de verveling van kultuursnobs en driftige parvenu’s en maakt ze deel uit van de kulturalistische kolonisatie van Kortrijk.

Het mag verhoopt worden dat Van Tendeloo en zijn NiewKunsters verbannen worden naar hun workshops in afwachting van de komst van een Verlichte Kunst Heiland.

Dat is Kortrijk.